La Chiesa (1989)

Warrige film van Michele Soavi, de understudy van Dario Argento, die overduidelijk diens stijlelementen heeft overgenomen. Dat betekent dat het visueel dik in orde is.

Inhoudelijk kun je je achter je oren blijven krabben. Als je tenminste nog enige consistentie in het verhaal wil blijven zoeken.

De, op het eerste gezicht, hoofdpersonen van de film worden decor[mechanismen] rond het eind.

Een eind waar alle remmen los gaan en in contrast staan met een spannend en 'aftastend' begin.

Wat dat betreft is deze film het beste vergelijkbaar met Argento's Inferno, niet alleen omdat daarin ook een bouwwerk centraal staat, maar vooral vanwege het dromerige duivelswerk. [met een ode aan Rosemary's Baby]

Kon je Inferno niet pruimen, dan zal The Church je ook niet veel bieden.

Uitstekende horrorfilm alweer van Michele Soavi. La Chiesa is een schitterende mix van sfeer, gotische settings en allerlei duistere, demonische creaturen. De plot is uiteraard niet meer dan kaas met gaten, maar alle onlogische wendingen en situaties zetten het surreële karakter van deze mystieke film dan weer extra in de verf. Naar het einde toe barst de hel los, letterlijk en figuurlijk, en wordt de kijker getrakteerd op een adembenemend visueel spektakel vol zwarte magie en bovennatuurlijke elementen. Dikke vette aanrader!

Check ook Deliria en Dellamorte Dellamore van deze regisseur, allebei pareltjes!

De vergelijkingen met Inferno zijn treffend. Deze film heeft namelijk onder dezelfde omstandigheden te lijden, namelijk veel sfeer en mysterie, maar een incoherente plot. La Chiesa is vooral auditief een stuk fijner dan Inferno, de score van Goblin is op momenten magistraal, maar visueel schiet de film soms wat tekort. De setting is wel enorm sterk. Mooie grote kerk, die de gotische sfeer tot zijn recht laat komen. Maar helaas is er verder weinig tot geen binding met de personages en is de film over voor je het door hebt. Net als Inferno bouwt de film eindeloos op, naar iets wat weinig bevredigend werkt. Toch toont ook La Chiesa waarom Italo-horror zo fijn is: het in dienst staan van sfeer en muziek, waardoor in ieder geval van het medium film in zijn essentie genoten kan worden.

3*

Redelijk.

Eigenlijk alleen de moeite waard om zijn sfeer en muziek. Het verhaal is nogal chaotisch en springt van de hak op de tak. Kon hier weinig mee. 5/10*

De soundtrack is inderdaad best sterk, maar volgens de opening credits is de muziek van Keith Emerson en "The Goblins" (geen idee waarom ze ervoor kozen om Goblin op een dergelijke manier te omschrijven). De officiële soundtrack is ook uitgebracht onder Emerson's naam.

Wederom een link tussen Argento's Inferno en deze film trouwens, want Emerson verzorgde ook de soundtrack voor de laatstgenoemde.

Daarnaast lijkt deze film qua thematiek en de manier van "het verhaal vertellen" inderdaad veel op Inferno, maar dan vind ik de laatstgenoemde toch een stuk beter uitgevoerd.

Wederom laat Soavi zien dat hij een goede leerling was van Argento, want visueel ziet het er weer erg mooi uit. Het gebrek aan een centraal personage en een eenzijdige verhaallijn nekt de film alleen een beetje. Mede hierdoor vind ik dit de minste horror van Soavi.

Voor de echte Italo horror liefhebbers nog steeds wel de moeite van het kijken waard, maar ik zou de rest toch eerder doorverwijzen Soavi's sterke jaren '90 films dan naar deze.

Sfeervolle film binnen het Italo- horror genre! Er is duidelijk de hand in te zien van Dario Argento. Had van deze regisseur nog niets gezien maar nu lees ik hier dat Michele Soavi andere werk nog beter is! Die ga ik dan ook zeker bekijken! De gotische sfeer in deze film is prachtig en ook de Indiana Jones-achtige verborgen gangen en mechanisme zijn super! De demonische creatuur ziet er fanatische uit. De openingsscène is memorabel en de goed gedoseerde gore is lekker! Op sommige momenten was de film iets te fragmentarisch. Maar dit is zeker een parel in het Italo horror genre. Wilde dat heden te dagen er meer van dit soort films werden gemaakt!

Naar deze film van Michele Soavi was ik al langere tijd opzoek en ik had er vrij veel verwachtingen bij. De nieuwe bibliothecaris van een kathedraal ontdekt dat er onder in de kerk iets is verborgen. Met zijn graven laat hij echter een horde demonen vrij die onder de kerk waren verborgen.

De film was eigenlijk bedoeld als Demons 3, maar daar wilde Soavi niets van weten. Desalniettemin heeft het veelt typische elementen uit de Demons-films, zoals een onwaarschijnlijke manier waardoor alle personages in een ruimte (midden in een stad) zitten opgesloten. Ook leent Soavi flink van andere films. Zo was The Keep van Michael Mann ongetwijfeld een grote inspiratiebron: het kruis dat ervoor zorgt dat een oud kwaad blijft opgesloten, de rookeffecten als het kruis wordt verwijderd. Verder is een scène gewoon helemaal nagedaan van Rosemary's Baby en lijkt de film een knipoogje te geven aan Der Name Der Rose (een bisschop in monnikspij die oude documenten wil verbranden).

Het acteerwerk is weer waardeloos eigenlijk en de personages komen niet heel serieus over. Een bibliothecaris met weinig kennis en een hele grote fantasie. Het zou een mysterie zijn hoe de kathedralen werden gebouwd, onzin natuurlijk want dat is nauwkeurig gedocumenteerd. Bovendien denk hij geen artefact te vinden onder de kerk maar iets dat hem superkrachten geeft... Het plot van Dario Argento laat ook een beetje te wensen over, het is wel grappig bedacht maar stelde eigenlijk niets voor.

De muziek van Keith Emerson en Goblin was dan wel weer erg gaaf, met name de openingstitels waren een geslaagde combinatie van orgelmuziek en synthesizers. Ook is de film bij vlagen erg sterk opgenomen. Een aantal indrukwekkende shots en de gore en special effects waren zeker niet onaardig, al zagen de demonen er behoorlijk raar uit met die geitenkoppen. In een scène hebben ze een prent van Fantasy-kunstenaar Boris Vallejo tot leven gewekt van een duivel en een naakte vrouw, dat vond ik wel erg leuk gedaan.

Concluderend kunnen we stellen dat de film minder is dan ik had verwacht. Geinig om gezien te hebben en een paar leuke stukjes, maar niet heel bijzonder.

De regisseur Michele Soavi weet mijn interesse wel te wekken met zijn werk. Deliria (1987) en Dellamorte Dellamore (1994) scoorden beide goed. La Setta (1991) iets minder, maar qua sfeer prima. Ook La Chiesa kun je hier bij plaatsen. Qua sfeer en locatie bijzonder sterk : prachtige shots in de kerk zoals de verborgen gangen, de technische mechanische vernufjes, de demon en de naakte vrouw, maar ik denk ook aan het geweldige shot van de bisschop die naast 2 beelden staat en zo een identieke weergave geeft dat het lijkt dat er 3 beelden zijn. Best akelig. Het verhaal zelf is wat rommelig, vooral naar het einde toe wordt het wat snel afgerateld. De gore is gedoseerd met hier en daar een paar leuke scènes. Beetje naakt is er ook aanwezig dankzij de mooie Barbara Cupisti ( Lisa ) en we zien ook hier een piepjonge Asia Argento die hier toch een belangrijke rol speelt. Een echte leading rol is in deze film ook niet weggelegd. De intro van de film is sterk : de slachtpartij in de middeleeuwen weet onmiddellijk je aandacht te trekken. Helaas komt de uitwerking van het slot wat onbevredigend over. 6,5/10

Apart sprookje.

The Church is een film die het roer gedurende de speelduur van 102 minuten meerdere malen omgooit qua toonzetting. Het lijkt erop dat Soavi maar al te graag wat wilde uithalen met deze film. Of dat ook echt gelukt is, is maar de vraag. Veel succes lijkt het niet behaald te hebben. Dat neemt niet weg dat wat het dan wel is, best een leuk stukje film is.

Waar deze film vooral op scoort zijn wat fantasierijke sequenties met opvallend losjes gebruik van de camera. Er zijn meerdere momenten te bekennen dat de standhouder gewoon lijkt te zweven, maar ik vind het best knap ingezet. Het zorgt ervoor dat veel scenes met een fantasierijk karakter een lekker apart sausje hebben. Zeker richting de finale weet dat al heel wat voordeel op te leveren.

Dat neemt verder niet weg dat het acteerwerk ver onder de maat ligt en er geen normaal personage rondloopt in deze film. Iedereen lijkt in principe weggelopen te zijn van het kinderspeelplein, een omgeving waar ze echt in thuishoren. Het is moeilijk om je te kunnen sympathiseren met iemand uit deze film. Het kwam allemaal maar idioot op me over eigenlijk.

Verder rest er een film met genoeg interessante beelden om het als geheel boeiend te houden. Het middenstuk verliest wat kracht en het start een beetje moeizaam op, verder vond ik The Church opvallend redelijk en strak in de uitvoering. Het is fijn wanneer er een regisseur achter het wiel staat dat zijn film op een wat leukere manier wenst te tonen dan soortgelijke films. Een Fulci mag hier jaloers op zijn.