Grande École (2004)

Aanvankelijk hele aardige film met opvallend veel expliciet bloot, waarin bekende tegenstellingen tussen bijvoorbeeld blank en zwart en van hoge en lage komaf worden behandeld. Na ruim een uur wordt het allemaal erg complex. Niet dat zoiets erg is, maar het kwam nogal geforceerd over. Op dat moment heb je ook te veel door dat je naar een verfilmd toneelstuk zit te kijken. 2,5*

Vond deze film alleraardigst, had hem veel slechter verwacht. Opvallend veel bloot en de tegenstelling tussen lage en hoge komaf word wel te duidelijk behandeld.

het tweede deel is zoals titan al zei te complex en misschien ietswat geforceerd. Maar heb me toch wel vermaakt. 3 sterren.

Deze film heeft me niet echt kunnen bekoren, inderdaad heel veel bloot en weinig uitgewerkte inhoud. Ze konden hier iets heel moois van gemaakt hebben, maar is hier helaas niet gelukt. Ik ben echter wel tot het einde wakker gebleven zelfs toen het iets complexer begon te worden

ik kan deze film helaas niet meer dan een 2 geven. Heb betere Franse films gezien !

Mooie, boeiende, gepassioneerde, seksuele relatie(s)-film. De acteurs spelen hun (recht-toe-recht-aan) emoties niet alleen goed, maar zien er ook nog zeer aantrekkelijk uit. Hetero- en homoseks zijn gelijkwaardig. De naaktscènes zijn onverbloemd, maar zorgvuldig, mooi en met liefde gemaakt. Aanrader!

Het duurde lang eer deze film ergens over leek te gaan. En daarna begreep ik nog niet waar deze film eigenlijk over gaat. De sociale verschillen van deze, nogal modieuze, studenten worden niet uitgewerkt, de seksuele voorkeuren al evenmin en de verschillen in karakter blijven oppervlakkig. Film over stelletje vervelende wijsneuzen met te veel tijd en te veel geld. Zonder enig drama. En waar de Franse film altijd in uitblonk: te veel tekst en te weinig beelden die je bijblijven.

Een sensuele coming-of-age dramafilm. Cinematografie start met een oud kasteel en vuurwerk, verder in het appartement met veel blauw/grijstinten en op straat in Parijs. De élite van Frankrijk wordt opgeleid op Grande ecoles (universiteiten). Dat was een bijzonder voorstel van Paul's vriendin Agnes en geniaal dat Louis-Arnault het doorhad en voorstelde om de spelregels te veranderen. Ondertussen gaat Paul zijn eigen weg en ontdekt de liefde samen met Mecir. Wat een sensationele liefdesscene met al die spiegels rondom! Een uitspraak die me telkens bijbleef: Niet met de arbeiders spelen! Expliciete beelden ben ik niet tegengekomen, want ik vond de liefdesscenes subtiel en met veel respect gespeeld. De klassieke muziek was prachtig, ik herkende o.a. 'Erbarme dich' uit de Mattheüs Passion. Het einde is open, zal het kettinkje hen ooit weer samenbrengen?