99 Mujeres (1969)

De voorloper van de Ilsa films en waarschijnlijk is Jesus Franco hierdoor geobsedeerd geraakt om nog meer vrouwen gevangenisfilms te maken (de latere Ilsa films). De opening van de film is best spontaan te noemen want er was eigenlijk nul inleiding. Het verhaal is natuurlijk niet geweldig maar zat eigenlijk best nog redelijk in elkaar en wist me ook wel te boeien (kwam natuurlijk vooral door de vrouwen). Ook de muziek is best mooi. De cast bestaat hoofdzakelijk uit vrouwen en ook nog best fraaie (zeker Rosalba Neri vond ik er zeer fraai uitzien met haar mooie ogen en fraai lichaam). Zoals gebruikelijk bij een Franco film gaan een aantal vrouwen uiteraard ook wat uit de kleren maar het bloot gehalte is eigenlijk best zeer laag (heel af en toe een borst of bil). Ook de onderdanigheden die de vrouwen moeten ondergaan stellen niet veel voor t.o.v. de latere gevangenisfilms van Franco. Wat de laatste twee (bloot en geweld) betreft valt deze film eigenlijk best wel tegen. Wat dat betreft ben ik het wel eens met "DonLeone" dat de "Ilsa, She-Wolf of the SS" stukken beter is.

P.S. ik heb wel de gewone versie (90 minuten) gezien en niet de langere versie (99 minuten).

Een kruising tussen Orange is the New Black en een spaghettiwestern. Een cultfilm eind jaren '60 met een laag budget en nog bedoeld voor een volwassen publiek. Weinig verhaal en toch heeft het wel iets. De gevangenen lopen allemaal rond zonder broek en met hun haar steeds mooi opgemaakt.

Bij de acteurs een paar (relatief) bekende gezichten: Herbert Lom (Pink Panther reeks), Mercedes McCambridge (Giant en Johnny Guitar), Maria Schell (Superman) en Luciana Paluzzi (Thunderball). Hun acteerwerk heeft wat theatraal (door het slechte acteren) wat het juist zo leuk maakt. Die directrice met de ijzeren hand (rol door Mercedes McCambridge) zou zo uit een oude Bondfilm kunnen komen. Nogal fout, maar wel leuk om te zien.

Je ziet natuurlijk dat het slecht gemaakt is en dat het niet meer is dan een groep mooie vrouwen in een eiland. En toch heeft het iets. De muziek is sfeervol en je wordt ondanks het gebrek aan kwaliteit toch een beetje gefascineerd door deze film.

Deze heb ik bekeken omdat ik de soundtrack van Bruno Nicolai op vinyl in huis heb gehaald. Blijkbaar is dit ook een sleutelfilm voor de ontwikkeling van het Women in Prison genre. Daarvan heb ik in het verleden enkele Ilsa’s gezien. Deze 99 Donne staat nog aan het begin van dit sleazy genre. Het is eigenlijk meer een drama waarbij je wel al het sleazy potentieel ziet met typische lesbische scenes vanuit male gaze standpunt. Het is allemaal heel braaf gebracht weliswaar - al heb ik de (naderhand toegevoegde) hardcore pornoscenes ook wel weer doorgespoeld. Deze waren bestemd om de film in latere jaren opnieuw toonbaar te maken als adult cinema. Maar ze passen op zich helemaal niet in het verhaal en maken de sfeer van de film helemaal kapot terwijl het al niet veel kwaliteiten heeft.

Het narratief is een niemendalletje. De fun gaat vooral om de caminessp die in de hand gewerkt wordt met de semi-artistieke aanpak van Franco: onscherp inzoomen, floue beelden bij momenten … en dan is er nog de prachtige muziek van Nicolai (vriend en medewerker van Morricone ook). Dat maakt het watchable voor mij.

Zoals dikwijls het geval bij dit soort films is de muziek beter dan de film.