The Great Race (1965)

Mijn absolute nummer 1 jeugdsentimentfilm. Talloze keren van genoten, als ik het zelf een beetje inschat zo rond de 250 keer. En hij ligt nog steeds op mijn videoplankje, klaar om weer eens gekeken te worden. Hilarische slapstick, een geweldige cast, fantastische auto's... een aanrader voor een ieder met kinderen van rond de 5-10 jaar. Trek ze achter die X-Box en de Pokemon vandaan, en laat ze The Great Race kijken. Een beauty.

5*.

Prima comedy met een uitmuntende cast. Slapstick en veel grappen variërend van redelijk tot hilarisch. Lemmon is wederom geniaal. Goed.

Perfecte komedie met een sterke cast. Vooral de taartsmijt scene met Nathalie Wood in lingerie is geweldig. Ook kostuums en aankleding is uitmuntend. 160 minuten is lang maar de film was vermakelijk/leuk en stelt niet teleur. Deze komedie krijgt een 4,0.

Ondanks enkele zeer geslaagde grappen, leuke slapstick en een leuke cast verzuipt de film uiteindelijk toch in de gigantische speelduur. 2,5 uur is en blijft gewoon veel te lang voor een komedie. Juist de speelduur zorgt ervoor dat je niet het gevoel hebt dat de film constant het beoogde niveau haalt en dat is jammer.

2,5*

Leuke komedie avonturen film die in de jaren 70 regelmatig op TV (voor de Duitse zenders) te zien was. Verhaal is zit best leuk in elkaar en de beelden en kostuums zien er zeer fraai uit. Ook de auto's waren zeer leuk en dan met name de zelf uitgevonden auto met al zijn foefjes. Als kind zijnde vond ik het ook nog eens allemaal boeiend en zelfs spannend. De cast was natuurlijk om te smullen (zeker Natalie Wood) en men had zichtbaar plezier in het maken van deze film. De film duurt met bijna ruim drie uur behoorlijk lang maar hij verveelt eigenlijk nergens.

Ongetwijfeld met liefde gemaakt, en een eerbetoon aan de grote komieken, komedies en stijlen uit het verleden is altijd te prijzen, maar dit is echt een onvoorstelbaar flauwe en zouteloze film, met als dieptepunt de rol van Jack Lemmon, wiens doortraptheid, smeulende woede en onmacht steeds op één noot werden gespeeld (om nog maar te zwijgen van dat ontzettend vervelende lachje). Ik heb precies één keer gelachen, en wel wanneer blijkt dat Tony Curtis tijdens het scheren een pijp rookt, maar ik weet nu eigenlijk al niet meer waarom ik dat grappig vond.

Goeie film over een auto-race van New York naar Parijs aan het begin van de vorige eeuw. Een groots opgezette Hollywood-productie met ook een flinke lengte. Het geheel blijft toch onderhoudend omdat er genoeg vaart in zit en er genoeg gebeurd. De actie is inventief en cartoonesk (vooral de scenes op het begin van de film).

Groots opgezette Hollywoodfilm met een erg leuke cast. Curtis doet het uitstekend als de held, Jack Lemmon schmiert ontzettend en Wood doet het ook erg leuk. Voor mij waren vooral de eerste 45 minuten erg de moeite waard. De Road Runner/slapstick humor is zeer aan mij besteed en daar heb ik me dan ook erg mee vermaakt.

Vanaf het begin van de grote race zakt voor mij de film dan toch wat weg. De humor verliest wat aan kracht en de personages zijn net niet goed genoeg om te blijven boeien. Hoewel het saloon gevecht nog erg spectaculair en leuk was.

Onder de streep lijkt me dat dit in de jaren 60 een geweldige film was maar anno nu is hij toch wel wat aan de lange kant voor hetgeen wat hij te bieden heeft.

Zeker leuk maar niet fantastisch.

Film uit de jaren '60 doos. Heerlijk om nog eens te zien. Wat was dat een traktatie als deze film op de TV kwam. Met de prachtige Natalie, mijn held Tony en Peter Falk als de onnozele Maximillian. Jack Lemon ben ik nooit zo'n fan van geweest, maar de anderen maken het ruim goed. Iets te hilarisch in deze tijd maar voor mij nog steeds een filmmonument.

''Brandy! Hahahahaaa! Throw more brandy!'' Fantastische film. Lemmon steelt de show, vooral wanneer Kroonprins Hoepnick ten tonele verschijnt. Dat totaal van de pot gerukte, overdreven geschmier werkt echt uitstekend.. en aanstekelijk. 'The Great Race' zit vol met memorabele scenes. Uiteraard de totaal beschonken Kroonprins, de taartgooi-scéne, het gevecht in de saloon, maar vooral de ijsschots! Al smeltend, door stormachtig weer, rustig drijvend naar Rusland. Prachtig. Curtis is (weer) een goede tegenspeler, Wood is werkelijk schitterend en speelt haar door vrouwenemancipatie-gedreven rol erg leuk. De film komt rustig op gang, maar wordt echt steeds beter. Na verloop van tijd zit het tempo er zo dik in en is dit zo leuk dat je niet wil dat deze race eindigt. Ontzettend leuke film.

Slapstick avant la lettre. Niet direct mijn genre maar Blake Edwards zorgt voor een filmtechnisch knap werk en Jack Lemmon zet een prachtrol neer.

De recordlange taarten-battle nemen we er dan maar met de glimlach bij.

You are not talking about equal rights, you are talking about some conveniant feminine utopia that has all the advantages and no responsibilities.

Maar zeer zelden een film gezien waarin het feminisme ( ja ook de oudste varianten) zo treffend wordt omschreven en gefilleeerd, en dat verwacht je niet in een slapstick humor film, snap zoiezo niet waarom dat feminisme plot er zo prominent in moest zitten .

Maar dat mag de pret verder niet drukken, lemmon is lekker op dreef en heeft er duidelijk lol in , de humor is amusant al is het niet altijd even geslaagd .

Het taartengevecht is wel mooi gedaan en de laatste scenes door de straten van Parijs zien er mooi uit .

De filmversie die ik bekeek, begint met een minutenlange ouverture. Muziek van Henri Mancini schalt uit de luidsprekers terwijl ik naar een stilstaand beeld kijk. Dat is even leuk. De openingsmuziek schept verwachtingen van een ouderwets avontuurlijk Hollywood spektakel. Gedachten aan een antiek filmtheater met vorstelijk pluche en een indrukwekkend groot gordijn dat ruisend openvalt om een majestueus wit scherm te ontbloten waarop aanstonds spannende beelden te zien zullen zijn, schieten door mijn hoofd. Ja, de ouverture is even leuk. Maar God, wat duurt dat lang. Het duurt langer dan mijn licht melancholieke gedachten duren. Ok! Genoeg! De verwachtingsvolle opwinding is gezakt. Ik spoel door naar de openingscredits die in mooie gele Technicolor-kleuren de namen van de cast laten zien. Het opgewonden gevoel keert weer een beetje terug.

The Great Race gaat heel ouderwets over de strijd tussen goed en kwaad. Een strijd die in het decor van een autorace die van New York westwaarts naar Parijs voert, wordt gestreden. Wat volgt is een anarchistisch schouwspel, dat lak heeft aan logica, structuur et cetera. Tweeëneenhalf uur van hectische gebeurtenissen, elkaar snel opvolgende grappige situaties en overdreven aangezette reacties daarop, die passen bij de overdreven karakterisering van de protagonist en de antagonist in dit verhaal. The Great Race is eigenlijk een tweeënhalf uur durende hommage aan de ouderwetse slapstick.

De personages zijn ongecompliceerd vorm gegeven. Het goede is verpakt in Tony Curtis. Stralend, nobel, knap, schelms en gekleed in het wit. Zijn verschijning brengt jubelgeluiden voort. Tegenover Curtis bevindt zich het kwaad dat door Jack Lemmon wordt vertegenwoordigd. Laaghartig, onethisch, in het bezit van een demonische lach, gekleed in het zwart en wonende in een spookslot waar hij pathetische orgelmuziek ten gehore brengt. Boegeroep is zijn deel.

Best grappig. Best leuk. Al die hectiek en slapstick. Tweeënhalf uur aan cartooneske taferelen is echter veel te lang. Nu zorgt Blake Edwards gelukkig voor wat afleiding in de vorm van Natalie Wood die als feminist en fotojournalist de race volgt. Op zich zijn de progressieve impulsen die Wood in het mannelijke conservatieve bolwerk injecteert wel amusant, maar met het aantal injecties neemt ook de gekunsteldheid en de voorspelbaarheid ervan toe. Ze zorgde er op een bepaald moment voor dat ik bij haar optreden een vermoeide zucht niet kon onderdrukken. Bovendien blijkt aan het eind de holheid van haar feministische principes als zij zich in een suikerzoete scène aan de witte held overgeeft. Hoppa, weg met dat feministische geneuzel, zal Blake Edwards gedacht hebben.

Water, ijs, mest, blusschuim, slagroom. Het liefst geserveerd met een stevige explosie. Het zijn de belangrijkste bestanddelen waarmee komedie wordt opgewekt. Chaos en catastrofes. Een race van New York naar Parijs versierd met overdreven onzin. Fragmentarisch samengesteld. De race is de verbindende factor en doet er weinig toe. Het zijn de stops die de actie genereren. Ach, het is leuk vermaak. Het is gewoon wat lang.