The Sight (2000)

Het feit dat we het allemaal al eens gezien hebben neemt niet weg dat het een fijn, maar standaard filmpje is. Eng is het niet, maar het verhaal is wel goed genoeg om het uit te kijken. Plus dat er af en toe een plotwending plaatsvindt waardoor je nieuwsgierig wordt naar de moordenaar. Als tussendoortje is het een fijne wegkijker, de boog hoeft tenslotte niet altijd gespannen te staan. Ik heb me vermaakt.

Dit kwam op mij over als een extra lange aflevering van bijvoorbeeld Medium of The Ghost Whisperer en een vleugje KRO detectives erdoor, maar dan in zijn geheel onderhoudender en afwisselender en af en toe met fotografisch heel erg mooie beelden.
In het begin waren er veel verwijzingen naar Alice in Wonderland, met het meisje Alice, de sleutel voor de geheime deur en het konijn, maar daar zag ik later helaas niets meer van terug.
Het eind was een opstap naar een volgende film, zullen we die ooit zien?
Voor de liefhebber is deze erg fijn.

Geïnspireerd door het succes van The sixth sense? Dat zou je wel denken, zeker wanneer je een geest hier hoort verklaren dat "People don't like people who see dead people" (hetgeen een mens al gauw doet denken aan Haley Joel Osments "I see dead people…"). Maar die overeenkomst was mij eigenlijk niet zo één-twee-drie opgevallen (je zou namelijk ook al aan Ghost kunnen denken), en bovendien vind ik dit los van mogelijke inspiratiebronnen of overeenkomsten op zichzelf een bijzonder onderhoudende film. Een leuke combinatie van moordmysterie en spookverhaal, een sympathieke hoofdpersoon (ik keek ook al graag naar hem in St Elmo's fire, Less than zero en Night of the running man), twee mooie vrouwen, ook verder fraaie en zeer sfeervolle visuals, en met een paar ijzersterke scènes (de speeltuin, de metro, en natuurlijk de hilarische scène in de lunchroom wanneer Kevin McCarthy een mens voor een geest aanziet). Kortom, de ideale B-film, zoals ik van deze regisseur gewend ben.

"Okay… I've been in London two days now. Killed someone, fataled a $70.000 car, and twenty-one people who I've never met here hate me. Things are going well."

 

The Sight heeft weinig nieuws onder de zon te bieden, maar weet allerlei bekende elementen op een aardige manier met elkaar te verweven, waardoor er toch nog een redelijke film uit voortkomt.

Andrew McCarthy speelt een redelijke hoofdrol als de man, die geesten kan zien en door hen wordt geroepen om een seriemoordenaar te ontmaskeren. Het begin is alleraardigst en kent ook een paar goede schrikmomenten. Hier en daar zit er wat humor doorheen verweven, waardoor het allemaal wat fijner wegkijkt. Daarna zakt het niveau wel heel langzaam iets naar beneden. Het verhaal en de uitwerking is wel redelijk standaard. Spanning zit er ook wel in, maar het is niet dat je op het puntje van je stoel zit. De setting is mooi en Londen geeft zo’n verhaal als dit net dat kleine beetje extra.

Toch is het bij elkaar opgeteld allemaal niet goed genoeg om echt indruk te maken. Het is gelukkig vrij onderhoudend en nergens vervelend en dat is al heel wat waard bij dit soort verhaaltjes.

2,5*