Tetsuo II: Body Hammer (1992)

Leuk.

Wat lagere verwachtingen gezien de reacties hier, waardoor de teleurstelling achterwege blijft. Is op zich redelijk sterk, maar kan zich niet meten met de eerste Tetsuo. Ook ik vond het kleurgebruik minder, het oogde fletser, maar bovenal miste deze film intensiteit ten opzichte van de eerste. Die was af en toe echt onnavolgbaar.

Desondanks zitten er sterke gedeelten in, zoals het sepiagedeelte, dat verrassend stemmig is en de beeldenstroom er vlak voor. Sterke muziek van Ishikawa weer, maar ook leuk dat Ave Maria van Gounod/Bach te horen is.

Verder fijn dat het niet echt een remake is, maar toch een ander verhaaltje te bieden heeft. 3,5*.

Flauwe opvolger.

Had er na screenshots al niet zoveel van verwacht, maar als opmaat naar The Bullet Man wilde ik Body Hammer ook nog wel gezien hebben. Waar Tetsuo een uur lang adrenalinerush is waar de minpunten nog wel grotendeels zijn te vergeven, valt in Body Hammer te veel op hoe weinig met het concept gedaan wordt. De eerste drie kwartier zijn erg flets, slap, flauw. Tweede stuk is een stuk vlotter en qua designs wat geiniger, al halen ze het niet bij Tetsuo.

Bovendien een erg lelijke film om te zien, en ook de geluidseffecten zijn niet om over naar huis te schrijven. Enkel de muziek was voor het grootste gedeelte wel knap, en qua editing is Tsukamoto altijd wel erg sterk.

2*

Toch wel een mindere opvolger van het geweldige Tetsuo uit 1989.

Te beginnen met het visuele aspect waarbij veel wordt geëxperimenteerd en vooral in het eerste grote gedeelte van de film lelijk uitkomt. En ook het camerawerk liet bij momenten echt de wensen over. Soms was het echt niet om aan te zien.

De soundtrack, die in het eerste deel een grote meerwaarde gaf aan de film is hier in deel twee nogal wisselvallig. Af en toe héél goed, soms ook kitsch.

Naar het einde toe wordt het dan weer wél geweldig, het concept wordt wat mij betreft gaaf uitgewerkt en op audiovisueel vlak krijg ik wat ik wou.

Na zowat een jaar ook maar eens deel 2 van Tetsuo aanschouwt, die wel weer een stukje rustiger, en minder geflipt is dan deel 1, maar zeker niet minder bizar...

Dit keer vinden we Tetsuo weer terug, maar nu met een braaf gezinnetje. Dat wordt goed verstoord wanneer er een groepje cyberlui aanklopt om zijn gezin te ontvoeren. Tetsuo lijkt nu wel iets te lang zijn ijzer-kunstjes niet meer gebruikt te hebben, want hij komt pas erg laat op gang, wat hem per ongeluk zijn zoontje kost, waarbij automatisch ook zijn huwelijk naar de klote raakt (wanneer zijn vrouw er ook nog achterkomt dat Tetsuo geen mens is) en waarbij we weer getrakteerd mogen worden op enkele gore experimenten, en ook nog een hoop gevechten tussen Tetsuo en zijn soortgenoten, waarbij je soms een beetje aan een soortevan Jetix programma moet denken, maar dan lekker bizar, maf en goor.

De montage vind ik ook een stukkie beter dan deel 1, hier is alles (voornamelijk Tokyo) lekker sompig en broeierig en wat rustiger voor de ogen. Het laatste apocalyptische shot was ook erg tof.

Een tof vervolgje.

4,0*

Flinke stap terug.

Het eerste deel blonk toch echt wel uit dankzij de stilering. Het was uiteraard niet met een breed budget geschoten maar de razendsnelle stijl gecombineerd met zeer indrukwekkende bodyhorror-elementen wisten indruk te maken. Dit tweede deel moest wat groter zijn en waarschijnlijk ook iets commerciëler, maar ik vond het vooral minder.

De echt sterke elementen van het eerste deel (dus de adrenaline) keren hier maar zeer beperkt terug. Wanneer dat wel komt is de film uitermate indrukwekkend te noemen, maar deze momenten nemen hooguit maar een paar minuten van de film in beslag. Gedurende het overige gedeelte van de film wordt er namelijk ruimte gemaakt voor meer narratief en wordt het stilisme zelf wat teruggedrongen.

Het acteerwerk is niet mijn favoriete soort maar diegene die er staan vervullen hun taak met passie en overtuiging. Leuk dat diverse namen uit het eerste deel weer terugkeren in compleet andere personages. Verder vond ik de regie echter een stuk chaotischer. Vervelende keuze ook om het nu allemaal met kleur in te richten, want nu voelt de film meteen brak en goedkoop aan terwijl het eerste deel dit heel knap wist te verhullen.

Een degelijk tempo is er niet meer en ondanks een grote hoeveelheid aan creativiteit weet het narratief totaal niet te boeien. Wat de personages hier hebben meegemaakt en wat hun missie is wordt nooit interessant of leuk in beeld gebracht. Daarnaast zijn de weirde elementen onnodig ongemakkelijk waardoor de film nooit echt comfortabel is, en dat terwijl de algemene sfeerzetting juist toegankelijker is.

Veel wordt een stuk goedkoper en simpeler opgelost, al lijkt dat wellicht meer zo omdat het allemaal wat overzichtelijker is. Wel kan de film profiteren van een weergaloos goed doordenderende soundtrack en wat geweldige scenes. Er zit zeker nog talent in de film verscholen, maar zo uniek en adrenalinevol als het eerste deel is het niet meer, en dat is een behoorlijk gemis.