Kenka Erejî (1966)

Een leuke film van Seijun Suzuki, maar nog steeds niet het niveau wat hij met Tokyo Drifter en Branded to Kill haalde. Visueel zitten er wat leuke vondsten in (de scene waarin professor Duck belachelijk wordt gemaakt en de prachtige eindscene in de sneeuw), maar over het geheel was het niet zo bijzonder en spectaculair.

Ik zal Suzuki wel blijven volgen, want interessant is het allemaal wel. Alleen heb ik er geen wow gevoel bij!

3,5*

Kon niet direct chocola maken van de allegorie op de Japanse maatschappij die dit schijnt te zijn. En het viel nogal op dat de acteurs die de schooljongens speelden dichter bij 30 dan bij 16 zaten en dat tast de film wel wat aan, maakt 'm veel minder verontrustend en pittig dan had gekund. Maar binnen Nikkatsu was het vast onmogelijk om hier echte pubers voor te casten. Nogal gewaagde, vaak lollige verwijzingen naar masturbatie en seks.

De film is op zijn best in de hevigst gestyleerde, meer abstracte shots en komt dan af en toe in de buurt van Branded To Kill, maar het verhaaltje met vooral veel tegen elkaar vechtende schoolbende's was niet bijster boeiend. Niet een van Suzuki's sterkste films.

3.0*

Teveel indrukken om zo even tijdens één kijkbeurt tot je te nemen, maar het eerste segment deed mij denken aan Imamura's Hogs & Warships waarin de masculine drang van de jongen hem blind maakt voor de simpele affectie van het meisje.

Ja, mannen houden van moeilijk doen.

Ik zie ook in de schoolbendes, hun loyaliteit onderling en de trots van het locale (bij Kiroku's verhuizing) een soort systematische preparatie voor het beoogde burgerschap. Zijn 'onthouding' is gebaseerd op andere waarden dan die van de Christelijke Michiko en dat zal hij weten ook! Waarden waar de dwarsligger Turtle lak aan heeft en hem tegenover de toekomstige Kiroku plaatsen, als nationale dwarsligger.