Little Shop of Horrors (1986)

Melig.

Film met een redelijke status, maar die toch een lage hoeveelheid daadwerkelijke stemmen kent. Misschien ook niet zo vreemd, want Little Shop of Horrors volgt een ander pad dan je vooraf zou denken. Oz vermengt namelijk musical met horror, fantasy en komedie. Maar dat weten de meeste waarschijnlijk al.

Passie en talent zit er in ieder geval wel in, maar de grote hoeveelheid flauwe grappen gaan uiteindelijk vervelen. De film moet het dan ook vooral hebben van de bizarre typetjes die hier rondlopen, zoals die van Martin en Moranis. Moranis kan dit soort rollen met zijn ogen dicht, maar Martin past eigenlijk zo slecht in deze film dat het weer leuk wordt.

Plantje ziet er verder leuk uit. Echt briljant is het niet, maar het is allemaal lekker praktisch en dat heeft toch wel een bepaalde charme. Ondertussen misschien een klein beetje verouderd, maar het hoort wel bij de tijd dus veel kan je daar niet op aanmerken. Wel op de regie van Oz verder.

Want buiten de komedie en leuke effecten voelt het allemaal niet fris of luchtig genoeg aan en breekt de sfeer niet altijd even goed door. Er worden diverse pogingen voor gedaan, en enkele scenes zijn dan ook wel geslaagd, maar de kleinschaligheid van de film valt erg op en het wil allemaal gewoon niet optimaal lekker wegkijken.

Gelukkig duurt het verder niet lang en er gebeurt een hoop. Echt serieus leuk vond ik het alleen niet, maar de charme spat er soms vanaf. Leuk om eens gezien te hebben, maar een hoogvlieger vond ik het verder niet helaas. Voor diegene die van een kinderlijke en redelijk unieke horrorfilm houden, een aanrader.

Tijdens het LIFF (leiden) was deze film te zien in de Hortus botanicus. Het maakte deze film bekijken extra leuk. Steve Martin is leuk en in combi met James Belushi geweldig.

Ik moet wel zeggen dat je van het genre moet houden, anders gaat hij snel vervelen.

Wat een heerlijke film met een leuk boeiend horrorverhaaltje en de nodige passende nummers. De cast past als gegoten in deze film. Absurde humor, maar ook de nodige horror en romantiek. Een film met een lach en een traan. Je merkt ook dat dit origineel van Broadway komt, helpt altijd bij musicalfilms. En nog beter als je met Ellen Greene (Audrey) iemand hebt van de originele Broadway cast. En songs van Alan Menken met de Disney klassiekers Little Mermaid, Beauty & The Beast en Aladdin ook in de jaren '90 bleef score. En vooral Rick Moranis die schittert in dit soort films. Leuk over de top en toch warm en gezellig.

Een meesterlijke feel good film.

Een van die legendarische eighties classics.

Deze film bordevol met een van de beste komedie acteurs.

Die hierin meespelen.

En ontzettend leuke en ook prachtige liedjes.

Een hilarische film, van het hoogste niveau.

Tijdloos en blijft genieten voor jou en oud.

De directors cut is ook zeer verassend met een alternatief einde, is ook fantastisch.

Maar de bioscoop versie, is wel de bekendste.

Beide versies zijn geweldig.

Maar mijn voorkeur gaat naar de oude bekende bioscoop versie.

Jammer dat dit een musical is. De veelal door de sixties geïnspireerde cheesy songs kon ik niet smaken, en ook die actrice Ellen Greene met dat vreselijke piepstemmetje was amper om aan te gluren (behalve haar cleavage dan). Een favourite zal dit nooit worden.

Het einde van de Director's Cut gaat volledig door het dak in vergelijking met die melige happy-ending uit de theatrical cut, en maakt dat ik zowaar toch net aan 3* raak, en dit mag gerust een sportieve prestatie genoemd worden. Maar ik wil toch ook de fantastische animatronics loven, want de animatie van Audrey II was op zijn zachtst gezegd indrukwekkend en werd daarna maar zelden overgedaan in het pre-CGI tijdperk. Ook enkele leuke bijrollen voor Steve Martin als sadistische tandarts met Fonzie-look en Bill Murray als diens masochistische patiënt die een sensationele wortelkanaalbehandeling wil. Een scène die mogelijks nog griezeliger is dan Audrey. Musical, horror, comedy, romantiek.... Voor ieder wat wils...

Theatrical Cut : 2*
Director's Cut : 3*