Lord of the Flies (1990)

Evenals de eerdere verfilming een zeer povere uitwerking van een interessant gegeven. Het feit dat deze film bijna dertig jaar later is gemaakt en op nagenoeg geen enkel punt verbetering biedt maakt deze versie eigenlijk nog slechter.

Heel mager. Misschien is het iets voor kinderen maar voor volwassenen vind ik deze film veel te oppervlakkig. Op zich leek de film me wel wat, maar het is allemaal nogal emotieloos en vlak. De nadruk lijkt meer te liggen op actie (en dat is er al niet veel) dan op de onderlinge relaties en karakterontwikkeling, het wordt allemaal veel te afstandig en niet meeslepend verteld waardoor juist die twee zaken niet of nauwelijks naar voren komen. Niet boeiend genoeg. 2*

Saai en braaf? Als kind heb ik wel eens gefantaseerd over hoe het zou zijn om op een eiland te leven met een hoop leeftijdsgenoten. Behalve wat onpraktische en moeilijke zaken, is het vooral een groot avontuur. Ik heb me dan ook niet verveeld. Een anderhalf uur lang proberen de makers dat gevoel te verbeelden, maar tegelijkertijd de karakters uit te diepen en de problemen aan de kaak te stellen. Ik kan me niet voorstellen dat een boek van amper 250 pagina's daar beter in zou slagen.

Lord Of The Flies heeft een wat post-apocalyptisch sfeertje over zich heen. Wat er ook gedaan wordt, het is anarchisme en opportunisme ten top. Eerlijk gezegd vind ik de verwildering best interessant om te zien. Verbazingwekkend om te lezen dat er zo neerbuigend op deze film gereageerd wordt, terwijl de kinderen in een uur (film)tijd veranderen in kleine monsters die moeiteloos hun mede-lotgenoten vermoorden. Op mij kwam het best overtuigend over. Het eiland is er een prachtig decor voor en het acteerwerk is helemaal niet slecht. Het doet wel wat aan Lost denken, waar de hoofdpersonen met hetzelfde probleem zitten. Binnenkort maar eens het boek opzoeken.

Eigenlijk een overbodige film, deze remake van de gelijknamige film uit 1963. Grootste verschil is dat de oude versie het boek tot op de letter volgt. Zelfs het grootste deel van de dialogen werden rechtstreeks uit het boek overgenomen, waarbij je het idee krijgt at de makers vooral niets wilde overslaan, terwijl het in de remake meer om een interpretatie van het boek lijkt te gaan. Dat kan de reden zijn waarom de nieuwere versie wat vlotter oogt. De verhaallijn is hetzelfde gebleven. Toch kan je je afvragen waarom het noodzakelijk was om deze film te maken als er al een prima eerdere versie is. Maar ja, dat geld voor de meeste remakes.

Beide films zijn voor een deel opgenomen op Port Anronio, Jamaica.

Beetje saaie film!

Niets is onbetrouwbaarder dan de menselijke natuur. Een groep jonge militaire kadetten stranden op een onbewoond eiland en moeten samen zien te overleven. Op een bepaald moment ontstaan er conflicten en splitten ze in twee groepen. Eén wordt geleid door de oudste, Ralph, die een rationele planner is, de ander door Jack, wiens dominerende strijdlustige instincten naar boven komen.

In het laatste halfuur wordt het allemaal erg pessimistisch en ontnuchterend wanneer de strijd tussen de kinderen uit de hand dreigt te lopen. Het is dan ook niet meer duidelijk waar het allemaal precies om gaat. Je ziet dat de regisseur, een documentaire-maker goed vertrouwd is met het filmen in de natuur. De beelden zijn paradijselijk mooi, en dat is een enorm contrast met de duisternis die zich innerlijk voltrekt bij de jongeren.

Niet heel slecht, maar wel een stuk minder dan de 1963 versie. De film wijkt wat meer af van het boek. De grootste problemen zitten echter in de montage, een sterk punt bij de oude film en hier juist een zwak punt. De film voelt veel minder als een lopend geheel en veel meer als een en-toen-en-toen verhaal. Verder zijn de karakters (of misschien archetypen) veel magerder. Piggy en Ralph zijn minder the voice of reason, maar meer mini-volwassenen en niet heel geloofwaardig eigenlijk. Daardoor voelt deze film een stuk vlakker aan. En wat ik ervan moest vinden dat een Brits elitekinderkoor een Amerikaanse militaire school wordt weet ik ook niet zo. Getty is zonder meer de beste acteur uit de film en de enige die er min of meer een carriere uithaalde.

Ik ben al jaren gefascineerd door de ongewone beschikbaarheid van Lord of the Flies (1990). Het lijkt zo'n film die telkens onderdeel uitmaakt van package deals en zo op alle digitale catalogi verzeilt geraakt. Eenderwelk miserabel à la carte aanbod, hoe beperkt ook, lijkt toch altijd Lord of the Flies in de aanbieding te hebben. Toch heb ik 'm nooit gekeken. Ik heb nochtans kansen genoeg gehad. Ten eerste was ik mogelijks in de waan dat ik 'm al had gezien, omdat ik mij altijd de gelijkaardige Simpsons aflevering herinner. Maar vooral heb ik lange tijd het aura van Lord of the Flies gekoesterd. DIe film, zo omnipresent en toch zo mysterieus. Een geheimzinnig voorwerp uit de vroege jaren '90. Een wit doek waarop we al onze verwachtingen, hoe absurd ze ook mogen zijn, op kunnen projecteren. Zo zie je maar, ook door een overdaad aan beschikbaarheid kan een film een cult object worden!

Nu ik Lord of the Flies na al die jaren eindelijk bekeken heb, kom ik tot de conclusie dat het niet echt een goede film is. Het mist het feestelijk-avontuurlijk kantje van het tijdperk, met dergelijke thematiek lag een Chris Columbus aanpak echter voor de hand. Regisseur Harry Hook (wie? wat een idiote naam! en het is nog eens een Brit op de koop toe!) leek echt niet te weten waar hij mee bezig was. Blikt mooie tropische plaatjes in, die in schril contrast staan met de insisterende en genadeloze toon van de film. De pesterijen beginnen nagenoeg meteen en de film biedt geen ademruimte, laat staan ambiguïteit. Niet dat dat laatste echt noodzakelijk was, maar kom. Er was niet door te dringen tot de leefwereld van de jongens. Wie zijn ze? Wat houdt hen bezig wanneer ze elkaar niet op een onbewoond eiland aan het uitmoorden zijn? Eén jongetje heeft het op een gegeven moment over ALF, maar daar wordt dan verdorie niets mee gedaan. Varkens mollen en stenen gooien kunnen ze wel, maar een wat grondigere uiteenzetting over ALF, ho maar!. Het is in die optiek ook opvallend hoe de enige personages met wie je tijd wilt doorbrengen de brave kinderen zijn. De lokroep van het kwaad is hier allesbehalve oorverdovend. Liefst had ik een meer gemoedelijke film gezien, met enkel rustige personages zoals Piggy en Ralph. Die boomhutjes maken, hun kleren wassen, fruit verzamelen. De mooiste scène van de film is wanneer Piggy en Ralph lopen te dollen over Russische onderzeeërs. Een ontwapenend moment, dat aantoont dat de film beter had gewerkt als een soort Stand by me. Of een aflevering van ALF.

Niet goed.

Vrij simplistische, ietwat schreeuwerige survivalfilm. Met kinderen, en mogelijk ook vooral op iets jongere kijkers gericht. De moraal ligt er dik op, maar maakt de film er niet beter op. Minstens de helft van de kinderen kan niet acteren en dat helpt de zaak evenmin vooruit. De moorden zijn iets explicieter gebracht dan ik had verwacht gezien de kinderlijke toon, misschien dat de film daardoor nog een zekere indruk kan nalaten bij sommigen.

2