Da Uomo a Uomo (1967)

Ah, eindelijk weer eens een nieuwe western gezien die me uitstekend bevalt! Was toch alweer even geleden. Ik ben overigens geschrokken van de overeenkomsten met Kill Bill. Overweeg zelfs serieus die beide delen van stem te verlagen na Death Rides a Horse gezien te hebben. Tarantino heeft nog net geen scène-voor-scène remake gemaakt van deze film, maar daar is de kous dan ook wel mee afgedaan. Zelfs een quote is letterlijk overgenomen uit deze film, wat Ramon K al aangeeft maar Wouter tracht te weerleggen. Dat lijkt me echter niet op te gaan; met ál die overeenkomsten tussen beide films zou het wel héél toevallig zijn wanneer hij voor die quote niet ook deze film als inspiratiebron heeft gebruikt.

Over de film zelf. Het plot is een zoals je het kan verwachten bij een western. Reeds binnen 5 minuten had ik door hoe de rest van de film er in grote lijnen uit zou gaan zien. Dat weet je echter wanneer je een western gaat zien en mag de pret ook zeker niet drukken. Deze ietwat onbekende prent durf ik wel een van dé westernklassiekers te noemen. Stoere scènes, erg mooi camerawerk (viel me eigenlijk pas echt op tijdens de climax), mooie typische westernpersonages.. waarbij Lee van Cleef duidelijk in zijn sas is als Ryan. Het moment waarop Bill en Ryan samen hun weg door het Mexicaanse dorpje schieten is een duidelijke verwijzing naar The Good, The Bad and the Ugly. Wat de film ook onderscheidt is de uitermate fijne score van Morricone. Maar ik ben nu eigenlijk bezig aan een herhalingsoefening van het bericht van Ramon K hierboven. Eigenlijk alleen maar pluspunten, of het moet zijn dat John Phillip Law misschien niet helemaal op zijn plaats is als tough guy. Maar dat is slechts een geringe aanmerking.

Ik zou zeggen ga dit zien, heb me uitstékend vermaakt en heb het idee hier een klein stukje (genre-)filmgeschiedenis gezien te hebben. 4.5*. Nog steeds voor een paar euro te koop bij dvdoutlet, is een blinde aankoop inderdaad wel waard.

Deze in de vooravond bekeken.

Ik kende hem nog niet, maar het was idd een leuke film.
Nergens echt super, zeker niet zo goed als een Leone western, maar erg vermakelijk.

Het verhaal was redelijk goed bedacht, hoewel alle cliche's wel aan bod kwamen en ik had eigenlijk al van af het begin door wie Van Cleef waarschijnlijk wel zou zijn in relatie tot Law. Daar voor was de persoon aan het begin, die de jongen veilig uit het huis haalde, te op zichtig met zijn gezicht buiten beeld gehouden.

Goede muziek ook van Morricone, die ik idd meteen herkende van Kill Bill.

Ook een paar lekker overdreven dingen, zoals iemand krijgt een vuistslag in zijn gezicht en wordt meteen een paar meter dwars door een ruit buiten de saloon geslagen.
Ook de vaak overdreven zware stem van Law werkte soms op de lachspieren. Is dat wel gewoon zijn eigen stem? Vond hem soms totaal niet bij hem passen.

Ik geef de film voorlopig een zeven, ofwel 3,5 ster.

Zeer leuke western met Lee van Cleef en Ennio Morricone. Geen hoogstandje, maar de regisseur heeft blijkbaar toch lessen getrokken bij Sergio Leone. Al moet hij nog wel wat bijleren natuurlijk. Zoals The One Ring al schreef is het begin niet echt bijster sterk. Alsof de regisseur tijdens het filmen stelselmatig advies vroeg wordt de film ook beter naar het einde toe. Beter dan andersom natuurlijk. Origineel is het verhaal niet, met een wraakactie tegen een bende. Ook het dorpje dat verdedigd wordt, blikt terug naar films als Seven Samurai en de afgeleide Magnificent Seven. Leuke verademing in de film telkens is de interactie tussen Ryan en Bill, telkens ze elkaar tegen komen.

De film is een sterke spaghettifilm geworden, die garant staat voor een avondje ontspanning. Echte gebreken of saaie momenten kent de film niet, al komt hij toch te kort om een klassieker te worden.

"revenge is a dish best served cold"

Ik kan me momenteel wel een behoorlijke fan van de genre noemen. Die spaghetti's spreken me totaal aan. iedere keer krijgen we een heerlijke epos voorgeschoteld. Dit is dan ook een van de beste spaghettiwesterns ooit! Mij de vraag waarom de film zo onbekend is bij het grote publiek. Zo'n beetje iedere scène klopt.

De soundtrack, acteerprestaties, de adembenmende sfeer, De heerlijk cinematografie, De camerawerk, de spaars maar uiterst verbluffende close-ups, het verhaal, de spanning, de geestige one-liners van Lee Van Cleef en uiteraad Cleef zelf. Stuk voor stuk een dikke pluim.

'n waar cinematisch meesterwerk. 5*

Briljante wraakfilm die zich in 't westen afspeelt. Vond John Phillip Law niet geweldig spelen maar z'n personage is verhaaltechnisch voldoende interessant om te blijven boeien. Dat duel in het cafe is een werkelijk geweldige scene. Lee van Clee doet het ook erg goed, gaaf personage en het ping-pong spel tussen hem en Law werkt. Daarbij komt dat het verhaal lekker dynamisch is en dat we te maken hebben met een geweldige score en we kunnen gerust zeggen dat Da Uomo a Uomo een waanzinnige spaghettiwestern is.

Een paar jaar geleden bekeken, in een periode waarin ik tientallen Italiaanse westerns verslond. Deze herziening was nauwkeurig gepland, want aan Da Uomo a Uomo heb ik niets dan goede herinneringen.

De film gaat evenwel wat moeilijk van start en ook het gedoe om die 'Four Aces' is niet bijster interessant. Maar jongens, wat is dat laatste uur buitengewoon magistraal. Ik heb gesmuld dat het geen naam meer had. Zo'n lekker stoffig en winderig Mexicaans stadje, heerlijke Morricone muziek (trouwens aanwezig doorheen de hele film), en de twee hoofdacteurs die hun hoogtepunt bereiken.

De schietscènes zijn minstens even briljant. Mooi overzichtelijk, spannend, realistisch. Petroni doet zijn werk voortreffelijk.

Law zet hier een soort Eastwood neer (hij lijkt er bij momenten zelfs wat op, met z'n geitenwollen vestje) en slaagt er tegen alle verwachtingen in een treffend personage neer te zetten. Het is niet zo dat je erg gaat meeleven met zijn persoonlijk verleden, maar als revolverheld is hij wel overtuigend. En over Van Cleef moeten we het niet hebben zeker? Wat speelt hij hier wederom fantastisch, met een juiste dosis humor.

Enfin, spijtig dat dit pareltje relatief ongekend is gebleven. Met Vincenzoni als scriptschrijver, Morricone als toonzetter en Van Cleef als ster heeft deze film eigenlijk alles in huis om een heleboel roem te vergaren.

4,00 (4,25)

Geen moralisme of vredelievende Amerikanen die zich tegen een agressor moeten verweren: 't is een spaghetti-western en dus is er maar één motief dat de hoofdpersonen drijft: bloederige wraak!

Onvergetelijke schurken in stoffig dorpje waar de schedels en uitgedroogde hoofden in rijen over de grond liggen.

Morricone-soundtrack.

Top-spaghetti!

Onbegrijpelijk dat deze magistrale western niet veel bekender is, dat verdient de film sowieso. Ik heb in ieder geval genoten! Het was alweer een tijdje geleden dat ik een hoog cijfer als een vier uitdeelde aan een film. En laat de laatste keer nou ook net een spaghetti western zijn (Il Grande Silenzio), maar de vier sterren aan deze film zijn absoluut dik verdient. Niet dat ik nu in een keer een megagrote fan ben van het sub-genre, maar ik kan er toch altijd wel met veel plezier naar kijken, en in dit geval, met heel veel plezier.

Death Rides a Horse is gewoon ge-wel-dig! Jammer van wat kleine minder interessante momentjes, die het tempo er een beetje uithalen, anders had hier zeker nog een hogere score ingezeten. Het mooie van deze film is vooral het giga hoge tempo. Nog nooit een spaghetti western gezien waarin de tijd echt vloog. Regelmatig ook met open mond zitten kijken. De sfeer is hier ook heerlijk. Lekker stoffige stadjes waarin de doodshoofden op straat liggen. De sountrack van Morricone was in het begin even wennen, maar bleek vervolgens toch ook erg goed te zijn.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over het fantastische acteerwerk van Lee van Cleef en John Phillip Law, maar vooral van Cleef deed het geweldig. Het personage van van Cleef had wel wat overeenkomsten met zijn personages uit The Good the Bad and the Ugly, maar dat maakte met geen flikker uit, want zijn acteerwerk was zwaar bovengemiddeld. Datzelfde goldt ook voor Law. Verder was alles gewoon geweldig gedaan. De flashback scenes die af en toe langskwamen waren top, de speelduur was perfect, alleen waren er dus wat kleine mindere momentjes...

...die deze film van een hogere score afhouden. Maar bij een herziening zou die verhoging er zomaar kunnen komen. Ik blijf absoluut de klassieke Amerikaanse western het leukst vinden, maar ook in dit sub-genre zijn een hoop geweldige films gemaakt. Zoals dit bijvoorbeeld. Fan-tas-ti-sche film gewoon! Dikke, maar dan ook een hele dikke 4*

Sterke spaghetti-western, maar geen topper.

Waarom niet?

Law vond ik net iets te geforceerd staan acteren. Hij wou extreem cool overkomen, als de good guy met het wraakmotief. Daar gaat hij wat de mist in. Komt misschien ook omdat Lee Van Cleef wél ijzersterk staat te acteren. Een perfecte rol voor hem, met die typische karakterkop. Ook de bad guy, Luigi Pistilli (speelt ook mee in For A Few Dollars More en The Good, The Bad & The Ugly), vond ik goed acteren.

Het verhaal is simpel, zoals het een western betaamt. Na de openingsscène weet je al hoe het verhaal gaat verlopen., wie wat gedaan heeft, etc.

Na een sterk openingskwartier valt het wel een beetje terug, ondanks het - voor een western- hoge tempo. Maar naarmate de climax nadert, voel je de spanning. Die climax was trouwens zeer de moeite.

Een film met muziek van Morricone, tsja, da's altijd genieten. Ook hier weer is de score top. Dat in combinatie met enkele fraaie shots van de landschappen en een heerlijke westernsfeer is om duimen van af te likken.

Klein puntje van kritiek, is ook de kostumering van Law. Deed me wel erg hard denken aan The Man With No Name.

Kortom, de betere (spaghetti)-western. Mooi camerawerk, goeie acteerprestaties, briljante muziek, maar de film mist de grandeur van een Leone. Maar laat dat het genot niet in de weg staan.

Een 4*.

Prima spaghettiwestern, die van begin tot einde toe vermaakt.

Het mooie aan spaghettiwesterns is dat er vaak een hoop actie in voorkomt, en hier is dat niet anders. Veel geschiet en een hoop geweld, het zit er allemaal in.

Mooi ook om Lee van Cleef weer een keer in een western te zien. De man heeft een fantastische kop en acteert de pannen van het dak. Tegenspeler John Phillip Law doet het ook niet onaardig, maar verbleekt lichtjes in de momenten met van Cleef.

Het verhaal is simpel, maar desondanks best interessant. De muzikale score is erg goed, dat kun je wel aan iemand als Ennio Morricone overlaten. Verder zijn vooral de actiescènes erg goed. Een paar erg mooie shootouts, met die in de bar voorop.

Fijne film dus, met prima acteerwerk, een leuk verhaal en erg goede actie. En zo hoort het!

4,0*

Geweldige Western.

Morricone zijn muziek weet altijd een geweldige meerwaarde mee te geven aan een film, zo ook hier weer. Als kijker merk je gewoon dat er over nagedacht is, elk deuntje klopt gewoon perfect met de situatie. Scènes krijgen hierdoor zo veel meer diepgang, ze krijgen net dat ene zetje mee dat het echt goed weet te maken. Je mag dan wel stellen dat Morricone de film gemaakt heeft.

De film zelf is bij vlagen ook behoorlijk sterk. De openingsscène deed erg veel denken aan die van Once Upon a Time in the West. De focus lag vaak erg sterk op de ogen, iets me meestal wel bevalt. Toch waren al de dingen waardoor hij de mensen herkende net wat te makkelijk. Iedereen had iets erg herkenbaars, een andere oplossing was er niet echt geweest alleen iets subtielere kenmerken hadden de film geen kwaad gedaan, ook de terugblikken waren erg lelijk bewerkt en werd na een tijdje zelfs storend. Het verhaal had net wat intelligenter in elkaar mogen zitten. Je kunt eigenlijk na tien minuten het grootste gedeelte van het verhaal al invullen en dat is zonde, al helemaal met zo'n mooi onderwerp.

Acteerwerk is niks minder dan uitmuntend. Lee Van Cleef mag dan al wel een van mijn favoriete Western acteurs zijn, hij bewijst toch weer dat het zijn perfecte genre is. Law zet ook een erg mooi personage neer, beide ondersteunen elkaar goed en brengen zelfs de nodige humor in de film.

Einde was ook erg sterk. Het komt niet vaak voor dat ik een plottwist niet zie aankomen, hier kwam het voor mij zelfs compleet uit de lucht vallen. Iets wat erg knap is voor een film uit ''67, alles is namelijk al veel te vaak nagemaakt. Mooi is ook hoe er door de hoofdrolspelers mee om gegaan wordt. '' goodbye my son '' is een cliché zinnetje dat zo puur wordt uitgesproken dat het je weet te raken.

Visueel was de film zoals de meeste Westerns erg sterk. Beelden van grootste landschappen helpen je om in de juiste sfeer te komen.

Al met al dus een erg sterke Western die een volledig punt hoger wordt getild door de muziek van Morricone.

4*

Een nadeel van "wraakfilms" is het risico op een voorspelbaar slot.

Belangrijk is dan de film niet vol te stouwen met clichés en af en toe te zorgen voor een verrassende weinig.

Gelukkig voldoet deze "Death rides a Horse" aan deze voorwaarden zodat we in zijn geheel toch een genietbare western te zien krijgen.

De muziek van de beroemde Ennio Morricone vond ik deze keer weinig overtuigend.

Opzicht best een aardige spaghettiwestern die stamt uit het jaren 60 hoogtij spaghettiwestern tijdperk. Het eenvoudige verhaal (met als thema wraak) is best aardig en weet ook te boeien maar is niet bepaald hoogstaand. Visueel ziet het er allemaal fraai uit en ook de cast in de vorm van Lee Van Cleef (met o.a. zijn typisch handelskenmerk de pijp) en John Phillip Law (wel een rare stem) doen het goed. De film begint best aardig (daar draait de rest van het verhaal ook om) en eindigt ook goed, maar het middenstuk is hier en daar wat langdradig en soms ook saai. Er zijn zeker veel betere spaghettiwesternfilms gemaakt dan deze, maar deze was zeker verdienstelijk en ook het aankijken waard.

Wraakwestern.

Enigszins aardige spaghettiwestern met Lee van Cleef, die de aan Terence Hill doen denkende John Phillip Law helpt wraak te nemen. Veel heeft het allemaal niet om het lijf, maar voor de liefhebbers van het genre valt er wel wat te halen. Toch kan men moeilijk ontkennen dat ondanks de aanwezigheid van 'Sentenza' en de verplicht aanvoelende score van Ennio Morricone er zoveel beters is voortgebracht uit de laarsvormige republiek. Juist met 'The Bad' en eerder genoemde componist in de gelederen.

Redelijk.

Wederom weer een best sfeervolle spaghetti western met een soundtrack van Morricone waardoor je zelf al bijna op een galopperend paard lijkt te zitten.
Deze keer gaan de hoofdrollen naar Lee Van Cleef en John Phillip Law. In het begin moest ik even wennen aan deze twee tegenpolen. De weinig gezaghebbende houding van Law beviel me niet en het sentimentele gepraat van Cleef in het midden van de film ook niet. Dit laatste vooral omdat Van Cleef altijd zo'n serieuze, stoere uitstraling heeft. Het voelt dan niet natuurlijk als hij ineens gepraat gaat doen als "I wish I had a son like you, blablabla". Verder weet Luigi Pistilli nog wel te overtuigen als boef en ook Anthony Dawson draagt zijn steentje bij.
Tegen het einde word de film weer wat gered wanneer de relatie tussen de personages van Van Cleef en Law wat bekoeld.
Al met al is dit een best sfeervolle "stoere mannen" western. Jammer van de eerder genoemde sentimentele stukken, maar verder is dit een prima film.

Prima spaghetti western met voorop een uitstekende Lee van Cleef.Daarnaast duiken er allerlei bekende koppen uit het genre op die Death rides a horse een feest der herkenning maken.Ook John Phillip Law is goed in zijn rol,vooral zijn stem want zijn uiterlijk vond ik wat soft in vergelijking met wat er allemaal voorbij komt.

Verhaal is simpel maar degelijk.Meer is er ook niet nodig want de film kent vele sterke scenes die dat moeiteloos opvangen,met als hoogtepunt de fantastische shoot-out (met vervolg) op het einde.

Met het camerawerk,sfeer,locaties en score (uiteraard Morricone) zit het ook allemaal goed zodat ik niets anders kan dan concluderen dat we hier met een klassieker in het western genre te maken hebben.

Wel vreemd dat verder zo weinig gehoord/gezien hebben van regisseur Giulio Petroni.Tenminste als ik er vanuit mag gaan dat dit zijn debuut is.

Goeie film waarin twee mannen om verschillende redenen wraak willen nemen op dezelfde mannen. Een typische spaghetti western met fijne en sfeerbepalende muziek van Ennio Morricone. Het is duidelijk waar regisseur Giulio Petroni zijn inspiratie vandaan heeft gehaald, maar in vergelijking met de Dollar-trilogie van Sergio Leone zijn de scenes minder memorabel hier. Een kleine 3.5 sterren.

Vandaag was deze weer eens op TV (AMC Channel)

Ook al staat de DVD in mijn kast, toch nog eens bekeken via deze weg.

Mijn 3,5 * waardering blijft gehandhaafd.

Deze keer heb ik eens speciaal op de muziek gelet, en die viel me niet echt mee moet ik zeggen.

Het zou fijn zijn geweest als Morricone hier werk van dezelfde kwaliteit als die voor de Leone westerns zou hebben geleverd.

Of beter nog, de score die hij voor Fistful of Dollars schreef voor deze geschreven zou hebben.

Dan waren film en score gelijkwaardig geweest, want Death Rides a Horse is véél beter dan die matige western.

Jammer dat men de outfit van Clint Eastwood (inclusief revolverholster) bijna exact gekopieerd heeft voor John Philip Law.

Het commentaar betreffende de stem van Law dat ik hier een aantal keren heb gelezen begrijp ik helemaal niet.

Daar is niks mis mee, integendeel.

Comedy ligt wel altijd op de loer in de spaghettiwesterns (op die regel zijn er maar heel weinig uitzonderingen)

De Mexicanen zijn doorgaans karikaturen, die lachen alsof er een schroefje los zit bij hen.

Zo ook hier weer, maar het bleef nog een beetje binnen de perken.

Maar al met al behoort deze film m.i. wel tot de toppers van het spaghettiwestern-genre.

Een film die zwaar leunt op de Leone trilogie maar dat niveau niet haalt. Dus af en toe wel close-ups van gezichten en ogen - maar dan slecht uitgevoerd. Dus wel een jonge held - maar Law is geen Eastwood. Law maakte er sowieso een zwakke vertoning van met zijn dik aangezette John Wayne bariton stem en zijn te strakke pokerface. Je blijft je toch de hele tijd afvragen hoe de film zou zijn geweest met Eastwood. Van Cleef was als vanouds, en het verhaaltje ging ook nog wel, net als de muziek van Morricone.

Maar ach, vermakelijk is ‘ie wel, zeker voor de spaghetti western liefhebber.

Melkmuil J.P. Law was inderdaad een slechte keuze en de stem zal wel gedubd zijn. Voor de rest is dit een matige western die met het succes van de Dollars trilogy wil meeliften. De muziek van Ennio Morricone is dan weer puur goud.

Voor zijn tijd vrij harde western met Van Cleef in vertrouwde outfit met bekende oogopslag. Philip Law speelt wat vlak en Pistelli als de slechterik vertolkt zijn rol redelijk. Dawson als Cavanaugh past goed in het geheel. Simpele plot doch goed uitgewerkt qua sfeer en landschap. Minpunt...na de shootout waarin menig Mexicaan het leven laat is er de volgende dag geen lichaam meer te zien.

Met zo'n coole titel kun je eigenlijk al niet fout gaan natuurlijk. Laat staan met Lee Van Cleef in de hoofdrol. Bovengemiddelde spaghetti-western, behoorlijk groots opgezet, met een meeslepend plot, boeiende personages en volop aktie. En uiteraard veel stemmige close-ups van ogen. Qua production design zit het ook wel snor. Het akteerwerk laat sporadisch te wensen over, maar de film kan wat mij betreft op zoveel goodwill rekenen dat ik dat graag door de vingers zie.

Fijne goed gemaakte spagetthiwestern met alweer goede muziek . Nou is Morricone een legende, maar hoeveel goede Italiaanse filmmuziek er sowieso is is bizar. Zelfs de foutste low budget films hebben vaak een hele goede soundtrack. De film is wat meer recht door zee dan sommige Italiaanse westerns uit die tijd. Maar het werkt allemaal prima en het einde is sterk.