Gunfight at the O.K. Corral (1957)

Met dank aan het concrete thema van Gunfight at the O.K. Corral ben je toch al gauw geneigd deze prent met My Darling Clementine te vergelijken. Groot verschil is echter direct dat in deze versie er maar een dikke 45 minuten zich in Tombstone afspelen en de overigen dagen van Earp's zogenaamde gloriedagen in Dodge City behandelen, ook al is Tombstone wel de main part van de film. Ook zijn de personages compleet verschillend. In verhouding met het subtiele My Darling Clementine zijn de personages hier een stuk levendiger.

Doc Holliday wordt geportreteerd als een man wie in wezen geen kwaad in de zin heeft. Hij is een goede vent wie niet uit is op ruzie, maar wie altijd op de verkeerde plaats is om het verkeerde tijdstip en daarbij zijn reputatie erg tegen heeft. Niet dat hij er erg in heeft, lurkend gevaar komt hem haast goed uit. Ergens zit hij mijns inziens namelijk te wachten op de genadeklap, een persoon "who's faster on the draw". Hij is ziek en angstig voor een eenzame en saaie dood in een bed, als hij dan toch dood moet, waarom dan niet in actie? Wanneer hij vlak voor de beruchte climax doodziek in bed ligt, komt hij er dan ook direct tegen alle meningen in uit om Wyatt Earp te helpen in zijn familie's gevecht. Earp is ook de enige echte vriend wie hij ooit gehad heeft, een vriendschap die door anderen, zelfs door Earp's eigen broers, veroordeeld wordt, maar is gebasseerd op goede aspecten als loyaliteit en trouw. Zijn meisje wil niet dat hij gaat en vraagt dan ook
"Don't we make a differencë?"
"We never made any difference." is zijn respons.

Wyatt Earp is een eerlijke sheriff wie niet afgaat op reputaties en staat voor zijn idealen. Hij wordt alom beschouwd als een levende held, maar hij heeft eigenlijk slechts rampspoed gekend in zijn leven. Wanneer hij een bij hem passende vrouw ontmoet ziet hij kans eigenlijk onder zijn werk uit te komen en te gaan settelen om de rest van zijn leven vredig te besteden. Net vlak voor het trouwen wordt echter zijn hulp gevraagd door zijn broer in Tombstone. Hij kan zijn familie deze dienst niet weigeren en besluit te gaan, dit ter verdriet van zijn aankomende vrouw wie hem dan ook verlaat met de mening dat hij altijd ergens nodig zal zijn. In een laatste ontmoeting tussen Wyatt en Doc blijkt hij zijn vrouw te willen gaan zoeken om terug te keren met haar. Alhoewel we het verloop niet te weten komen ben ik ervan overtuigd dat dit met een goede afloop gebeuren zal.

Van John Sturges had ik reeds de bewezen klassieker The Magnificent Seven gezien, een prima western, maar met bovenstaande film overtreft hij deze makkelijk. Het eindduel is knap in beeld gebracht en zeer spectaculair, de landschappen en decors zijn niet spetterend, maar weten wel het perfecte westernsfeertje te creëren. Voorzien van een fijne avontuurlijke score en zeer sterk acteerwerk van helden Burt Lancaster en Kirk Douglas, wie de film zeker ten goede komen, wist Gunfight at the O.K. Corral mij te overtuigen van zijn kwaliteit.

Gaandeweg twijfelde ik nog of het misschien een halfje minder moest zijn, maar dankzij de zeer sterke laatste pakweg 30 minuten stevent hij af op een welverdiende 4.5*. Voor de westernliefhebber een film die zeker eens meegepikt moet worden.

Grappig. Want ook The Magnificent Seven, de andere film van Sturges die ik bekeken heb, kent dit probleem maar dan met Kurosawa's meesterwerk Seven Samurai. Vergelijken met het grote origineel van filmers van de buitencatergorie als Ford of Kurosawa doet de film eigenlijk geen goed recht want ook dit is uiteindelijk een best aardige western.

Ik ben het verder behoorlijk eens met je analyse van deze film. Het verhaal is wat meer sec en rechtlijnig gebracht, de film mist de echte diepere lagen en symboliek van zijn meesterlijke voorganger . De decors ogen niet echt imposant en komen zelfs soms wat "clean" over (waarschijnlijk komt dat ook wel door het vele studiowerk in de film). De film is ook wel wat aan de lange kant, in het midden zakt deze wat in en de scene waarbij het geboefte al schietend gaan "partycrashen" vond ik geen al te beste.

Toch was ik best gecharmeerd van deze film. Vooral Lancaster en Douglas doen het leuk en weten ieder toch een eigen draai te geven aan het karakter van de western mythes die ze spelen. Daarnaast kent de film een aantal vermakelijke bijrollen (eentje met een piepjonge Dennis Hopper, kijken wie hem zonder te spieken weet te herkennen). En zoals al eerder gemeld de finale is erg goed gedaan! Spannend en prachtig in beeld gebracht cummuleerd de film in de uiteindelijk beruchte Gunfight at OK Corral. Mede daardoor toch 3.5*

Tenslotte nog een vraagje voor de echte kenner? Is Doc Holiday nu in het echt wel of niet omgekomen bij de OK Corral?

Westerns horen nooit echt tot mijn favoriete genre, maar dit is toch wel weer een leuke, samen met Rio Bravo één van de leukeren die ik heb gezien.

Het Wyatt Earp/Doc Hollyday verhaal kennen we natuurlijk, maar verveelt toch niet zo snel, vooral met mensen als Lancaster en Douglas in de hoofdrollen. Zoals bijna altijd is het af en toe wat cheesy (die themesong . ) , maar toch erg fijn vermaak op een uitslaapochtend.

Onderhoudende western die weliswaar -ik kon een vergelijking echt niet uitsluiten- minder poëtisch en daardoor ook minder gevoelig en ingetogen is dan die andere Tombstoneverfilming My Darling Clementine. Deze is een meer avontuurlijk en pompeus relaas, met vrouwen die hun mannetje kunnen staan en saloons vol stoere gokkers en machocowboys, op het leven van revolverlegendes Earp en Holliday, gespeeld door filmlegendes Lancaster en Douglas. Beide spelen goed, maar van chemie is niet echt sprake en dat is spijtig.

En op het moment dat de film begint af te zwakken, zo naar het einde toe, krijg je een geweldig spannede shoot-out voorgeschoteld die de film dat half sterretje meer waard maakt !

Wat zijn de buitenopnames hier ook prachtig zeg, ze deden me zelfs eventjes denken aan Leones spaghettiwesterns...

Als je naar deze film kijkt, besef je eigenlijk heel sterk hoe goed Fords meesterwerje is !

3.5*

Deze film heeft de western-sfeer waar ik van hou. Met Douglas als Doc Holliday perfect gecast. Burt Lancaster is een prima acteur, maar ik vind hem hier wat vlak.

Dat het historisch (het gevecht bij de O.K. Corral) gezien niet helemaal volgens de waarheid is, is niet erg. De film levert namelijk wel een waardige finale want de shoot-out is redelijk uitgebreid en mooi in beeld in gebracht.

Gelukkig acteert het merendeel van de cast naar behoren zodat de film eigenlijk geen storende elementen kent.

Dennis Hopper heb ik niet herkend. Lee van Cleef heb ik wel gezien.

Van de muziek moet de film het niet hebben, die is namelijk veel te gelikt lachwekkend (het zou er bijna cult of camp van worden). Ik kreeg stiekem een visoen van een grote flinke vent op een hobbelpaard met daarachter John Cleese en Eric Idle met een stel halve kokosnoten).

3,5 al met al

Gunfight at the OK Corral is een aardige western, maar haalt nooit het niveau van klassiekers als Once upon a time in the west.

Ik baalde een beetje van het verhaal en de karakterschetsen. Ook vond ik de showdown aan het einde maar pover.

Kirk Douglas en Burt Lancaster zijn wel een typisch duo, Douglas doet het aardig, Lancaster's rol blijft wat oppervlakkig.

Jo van Fleet was behoorlijk aan het overacting en vooral aan het begin word er slecht geacteerd (dialogen die elkaar te snel opvolgen, waardoor de geloofwaardigheid ver te zoeken is).

Wel moet ik in mijn achterhoofd houden dat de film al meer dan 50 jaar oud is, maar dan nog blijft het niet onopgemerkt.

Uiteindelijk blijkt deze western een hele lange zit te zijn, terwijl ik dat gevoel niet had bij Once upon a time in the west, die toch een dik half uur langer duurde.

Het zit hem vooral in het verhaal, dat naar een teleurstellende climax werkt denk ik.

3 sterren

Gunfight at the O.K. Corral is een uitstekende western van de oerdegelijk regisseur Sturges. Bekwaam in beeld gebracht, zeer degelijk verteld en veel sterke scenes, de onvermijdelijke shootout is een van de beste in het genre. Wat ook Sturges goed heeft begrepen is dat de film gaat over de personages en dan pas over de gebeurtenissen en hij beschikt daarvoor over uitstekende acteurs. Douglas ben ik nooit zo fan van (speelt wel in erg veel goede film), maar vind dit een van zijn betere rollen. Lancaster is geniaal als altijd, maar ook de rest van de cast voldoet.

De onvermijdelijke vergelijking met de versie van Ford is eigenlijk niet helemaal terecht, omdat dit een compleet andere film is geworden. De bijkans geniale regie van Ford wint het van de zeer solide regie van Sturges en met name omdat die eerste er in slaagde (zoals niemand dat ooit beter lukte in een western) om de karakters zoveel diepte mee te geven, dat dit bij voorbaat al niet te winnen voor laatstgenoemde. Verder is deze film niet eens veel minder dan My Darling Clementine en dat is heel wat. 4 sterren, voor deze naar het schijnt meer accurate vertelling.

Ook deze uitstekende western kent weer een heerlijke titelsong. Echt iets waar ik wel van hou in oude klassieke westerns. Brengt meteen erg veel sfeer met zich mee. Maar verder was dit dus zeker een uitstekende western, die misschien wat mindere momentjes kent, maar overral haalt deze film toch wel een hoog niveau. De acteerpretaties zijn echt fenomenaal. Burt Lancaster deed het prima als legendarische sheriff Wyeat Earp, maar tjonge jonge. Het was toch echt Kirk Douglas die hier de beste rol neerzette. Misschien wel de beste acteerprestatie ooit in een western!

Het verhaal is ook best boeiend, al kent de film hier de daar wel wat mindere momentjes, maar toch heb ik het grootste deel van de speelduur zitten genieten. Ben ook wel erg benieuwd geworden naar My Darling Clementine. Maar verder was dit dus een erg goeie western met briljant acteerwerk, een mooie eind shoot-out, een boeiend verhaal, weliswaar wat mindere momentjes, maar John Sturges zal zeker meer aandacht krijgen in de toekomst.

3,5*, snap ook niet dat mensen Dennis Hopper niet gezien hebben. Had toch best een aardige bijrol. Dat mensen Lee van Cleef niet hebben gezien is wel logischer.

Gunfight at the O.K. Corral is een prima western, die net als My Darling Clementine en Tombstone, verhaalt over de avonturen van Wyatt Earp en Doc Holiday. Dat ik het verhaal hierdoor al ken is totaal niet erg, want los van elkaar zijn het alledrie erg goede westerns.

Vooral het acteerwerk is hier erg sterk. Burt Lancaster is een prima Wyatt Earp, die graag het beste met iedereen voor heeft en niet bang is om gespuis aan te pakken. De show wordt echter gestolen door Kirk Douglas, die een geweldige Doc Holiday neerzet. Douglas maakt van hem een levendig en erg boeiend personage. Hij is verslaafd aan kaartspelletjes en drank en niet te beroerd om een uitdaging aan te gaan. Een fantastisch personage, dat gemakkelijk gerekend kan worden tot mijn favoriete personages aller tijden.

Het sfeertje is ook sterk. Het plaatjes Dodge City is een echt westernstadje en ademt echt cowboys. In de eerste helft van de film speelt het verhaal zich hier af, terwijl we daarna richting Tombstone gaan, waar de onvermijdelijk shootout zal gaan plaatsvinden. Die shootout is trouwens geweldig in beeld gebracht en duidelijk het hoogtepunt van alles.

Gunfight at the O.K. Corral heeft eigenlijk maar weinig minpuntjes. Alleen de muziek is misschien iets te cheesy, hoewel ik het op zich wel aanstekelijk vond. Ook kun je in de eerste helft van de film soms duidelijk zien dat een paar scènes in de studio zijn opgenomen. Los daarvan is dit gewoon een erg sterke western met sterke personages, een goede opbouw van het verhaal en een fantastisch einde.

4,0*

Het verhaal van Wyatt Earp. De man heeft zichzelf tot legende laten uitgroeien in een verbloemde biografie. Maar kom, dat levert wel prachtige verhalen op. Het staat dicht bij de waarheid, en daarom te vergelijken met My darling Clementine, waar regisseur John Ford z'n inspiratie haalde bij de kleinzoon van Wyatt Earp zelf. In Gunfight at the O.K. Corral zien we meer van Earp en z'n samenwerking met Doc Holliday. Ook het feit dat het eindgevecht vooral persoonlijk was en niet op de eerste plaats een daad van rechtvaardigheid als sheriff.

De film wordt vooral gedragen door Burt Lancaster en Kirk Douglas. Douglas zal me nooit liggen, maar hier valt hij beter mee dan in Spartacus of Paths of Glory. Lancaster straat wel het nodige charisma uit en is een goeie keuze (ondanks de fysieke verschillen) als Wyatt Earp. Ook de kleine rolletjes van Dennis Hopper en Lee Van Cleef zijn niet slecht. De film was best wel leuk om zien, maar er zijn veel betere westerns.

Het geheel is een kwalitatieve western geworden, maar het mist toch wel de sfeer die vele andere films uit het genre groot maakten.

De verpersoonlijking van integriteit en één van de meest flamboyante, explosieve acteurs zijn ideaal als de rechtgeaarde Wyatt Earp [Burt Lancaster] en de onberekenbare Doc Holliday [Kirk Douglas]. Wyatt komt naar Tombstone om zijn broer Virgil [John Hudson] te ondersteunen in een conflict dat eindigt in één van de meest legendarische schietpartijen uit de 19e eeuw. Lancaster en Douglas domineren de film, maar ook Jo van Fleet maakt indruk als de vurige vrouw met wie Doc Holliday een haat/liefde-verhouding heeft. Een jonge Dennis Hopper laat (net als in zijn voorgaande films 'Rebel Without a Cause' en 'Giant') zien dat hij zich prima staande kan houden tussen ervaren filmsterren en we zien ook DeForest Kelley in zijn beroemdste film voor hij geschiedenis schreef als 'Bones' McCoy in Star Trek. Hier speelt hij Morgan Earp, één van Wyatts andere broers die ook betrokken was bij OK Corrall. De finale is geen barrage van kogels, maar een verrassend intelligent verlopende confrontatie en een waardig einde van deze zeer onderhoudende westernklassieker.

Als ik goed geteld heb de negende film over Westernheld Wyatt Earp en zijn entourage, al weet ik niet of ze ook allemaal over de shoot-out in Tombstone gaan. Er zouden er na deze Gunfight at the O.K. Corral uit 1957 nog verscheidene volgen waarvan het geslaagde Tombstone (1993) met Kurt Russell als Earp en het bijna gelijktijdig opgenomen Wyatt Earp (1994) met onder andere Kevin Costner het meest bekend zijn.

Overigens de regisseur van deze film, John Sturges zou tien jaar later met Hour of the Gun nogmaals het zelfde onderwerp aansnijden. Of die in de schaduw kan staan van zijn eerste versie, dat is iets voor later, moet hem namelijk nog zien.

Terug naar Gunfight at the O.K. Corral met een wat stijve en niet geheel overtuigende Burt Lancaster als Wyatt Earp, al doet ie het zeker niet slecht. Verder heeft deze film alles van een klassieke Western, met als grootste attractie een werkelijk geweldige Kirk Douglas als de drinkende en gokkende revolverheld Doc Holliday. Zijn rol zorgt voor een flinke kwaliteitsinjectie en trekt de rolprent gemakkelijk naar vier sterren.

De actie scenes komen naar de huidige maatstaven voor sommige kijkers misschien wat gedateerd over, had er zelf geen problemen mee, maar dat is nu één maal het lot van vele westerns uit die tijd.

Wat blijft is het goede (waargebeurde) verhaal, de prachtige beelden en de uitstekende regie van de soms wat onderschatte Sturges. Hij was twee jaar eerder al verantwoordelijk voor het eveneens, erg sterke Bad Day at Black Rock, en wat betreft westerns mogen the Magnificent seven en Last Train from Gun Hill (met opnieuw Kirk Douglas) er natuurlijk ook wezen.

Conclusie; uitstekende, zeer onderhoudende en sfeervolle film.

Van de westerns uit de fifties is dit wel één van de betere.

Een goede story, de klassieke ingrediënten van de westerns, de tegenstellingen tussen de handhaving van de wet en de vrede enerzijds en het misdadig optreden anderzijds, en om het nog meer kleur te geven, twee hoofdpersonges die niet bepaald op dezelfde lijn zitten, maar als het er op aan komt... Allemaal vlot en stevig gepresenteerd, de whiskycomsumptie niet in het minst.

Flinke ondersteuning door kanjers als Burt Lancaster en Kirk Douglas, maar ook de rest van de cast zit goed in zijn rol.

Ik lees dat het vuurgevecht at the O.K. Corral er eentje is uit de geschiedenisboeken. OK.

En nog een randbemerking : Natuurlijk was het zanger Frankie Laine die de titelsong bracht. Dat was ook zo in "Rawhide" en ik vermoed nog andere westerns uit die tijd.