The Phantom of the Opera (2004)

Lompe en grotendeels behoorlijk langdradige verfilming van Webber's bekende musical.

Het begin was echt bijzonder goed (de veilig met de onthulling van de gerepareerde kroonluchter) en het eerste halfuur was erg vermakelijk, maar vanaf het moment dat het Fantoom Christine (in een verdacht wiebelend bootje) meeneemt naar de catacomben gaat het allemaal vreselijk mis. Niet alleen wordt het prachtige Phantom-thema in een bijzonder lullig eighties-pop-jasje gegoten (vreemd genoeg ook de enige keer in de film dat dat gebeurt), ook worden de rest van de muzikale thema's de rest van de film ad nauseam herhaald en herhaald en herhaald.

Gek genoeg waren ook de liedjesteksten over de hele lijn tenenkrommend slecht, en werden de melodieën regelmatig onnatuurlijk lang uitgerokken die ene lettergreep er toch nog maar in te krijgen. Ik was halverwege de film echt blij dat ik niet in een volle theaterzaal met honderden mensen zat, want ik kon een occasionele grinnik echt niet onderdrukken. Ik moest ook een paar keer onwillekeurig aan het moment uit de South Park-film denken waarin alle acteurs hun eigen thema's keihard door elkaar heen beginnen te zinnen. Dat soort kakafonieën zijn er ook in deze Phantom legio te vinden. Erg vervelend vond ik vooral dat de zangstemmen van de acteurs in de verste verte niet leken op de spreekstemmen en dat ook de lip-synch er op sommige momenten niet al te overtuigend uitzag. Misschien onvermijdelijk, maar toch een beetje knullig.

Gelukkig ziet de film er wel heel verzorgd uit en door de mooie fotografie komen ook de prachtige sets erg goed tot hun recht. Maar helaas is dat niet voldoende om het makke scenario en de suffe huisvrouwenromantiek nog enige panache mee te geven. Mooi om naar te kijken, maar niet bepaald meeslepend.

1.5 sterren.

Stompzinnige humor, slechts een handjevol aardige nummers [waarvan het bekendste nummer 'The Phantom of the Opera' / 'Het spooooooookt hier in de opera het spooooooookt' geheel verkracht wordt door als enige nummer 'modern' over te komen ipv enigszins klassiek], Gerald Butler als een schreeuwerige ipv zangerige Phantom (wat een drama, wat een drama, slechte hoofdrolspeler). De film werd een grote klucht ipv een meeslepend amuserend geheel.

De kostuums, de prachtige over-the-top sets, een aantal fantastisch ogende scenes (hoogtepunt is toch wel het neervallen van de kroonluchter in het volle theater) maken deze film toch wel bekijkbaar. Maar meer dan 2 sterren kan ik hier niet van maken.

Goed!

Schumacher is meestal wel interessant, hij weet vaak toch iets meer of anders te brengen dan zijn carrieregenoten in Hollywood. De zang in musicals is niet aan mij besteedt, de weelderige vormgeving wel.

Daar blinkt deze film dan ook geweldig uit. Prachtige sets, ingenieus camerawerk en een aantal geweldige effecten. Zo komt het verhaal van de phantom dan ook mooi tot leven.

De gezongen "doorsnee dialogen" vond ik niet al te best, ook de rest van de zang niet bepaald mijn stijl. De bombastische muziek past dan wel weer in het barokke geheel.

En zo heb ik niet echt op m'n horloge moeten kijken, maar geboeid de hele speelduur gevolgd. Meer genoten van wat er op de achtergrond gebeurde (de masquerade scene een hele leuke, Batman spotting!) dan wat er zich op de voorgrond afspeelde, maar als het zo mooi in elkaar steekt boeit dat niet echt.

Dat Schumacher een meester is in gekostumeerde bals mag duidelijk zijn. Ik hou er wel van. Alleen wat jammer van de zang. 3.5*

Laat Lloyd Webber zich lekker met musicals bezig houden. Dat doet-ie goed.

Film met gebreken. Gebrek aan spanningsboog. Gebrek aan overtuigende acteurs. Gebrek aan zangkwaliteiten.

Na 7,5 minuut hadden we wat mij betreft alle hoogtepunten wel gehad, waarna het niet meer beter werd. Doet een film geen goed. Pas bij The Point of No Return begon het weer ergens op te lijken. Goeie opbouw, netjes gezongen, maar jammer dat het nergens in uitmondt.

Neemt niet weg dat het er soms erg mooi uitziet. Weer jammer hoe een wazige mist vaak wat schoonheid wegnam.

Jammer. Een a-film in potentie had van b-acteurs a-acteurs kunnen maken. Nu tot een b-film gedegradeerd.

De film herbekeken en het valt toch wel op dat de film gewoon beter en beter wordt als een wijn die jaren heeft liggen rijpen. Van musicals hou ik vooral van de 60's musicals. West Side Story, Sound of Music, Oliver!, ... Films die niet enkel muziek brachten, maar ook verder keken. Mooie settings, leuk verhaal, betere choreografieën, ... Films die meer waren dan musicals, maar musicalfilms werden. Vanaf toen ging het echter terug berg af en waren de muziekfilms meer gericht op het promoten van hits denk ik. Zal wel met de tijdsgeest te maken hebben. Grease en Saturday Night Fever zijn ondertussen wat gedateerd en verre van tijdloos (als film). Jaren '80 met commerciële als Fame, Annie, Dirty Dancing, Footloose en dergelijke hadden ook maar trendy musicals en enkel voor de liefhebbers. Enkel biografische films als Amadeus werkten nog origineel.

Tot er een kering kwam met opnieuw echte musicals met een verhaal zoals we dat gewoon waren in de '60s: Beauty & The Beast en deze Phantom of the opera. Prachtig in de kostumering, het drama, de setting en uiteraard de muziek.

Ik heb echt genoten van de film, want dit is meer dan een gewone musical. Joel Schumacher heeft er een sterke film van gemaakt, die niet enkel hoeft te teren op bekende melodietjes. M'n complimenten voor Webber trouwens die er muzikaal één van de betere filmmusicals mee heeft recht gezet sinds 10-tallen jaren. Samen met Beauty & The Beast het beste sinds bijna 40 jaar film.

Ik vond het echt een super mooie film. De decors, het acteerwerk maar vooral de geweldige muziek hebben me echt geraakt.
Ook het niet happy end dat Christine voor Raul koos en niet voor the phantom, terwijl de boodschap vaak juist is dat het gaat om de binnenkant...

Wat ik zelf nogal lachwekkend en slecht vond was de titelsong. De film heeft zulke mooie muziek, die zo goed in elkaar zit. En wat zingt ze? 'leer om alleen te zijn, niemand zal ooit van je houden. Leer te houden van een leven... die je alleen zal leven. Niemand zal je ooit knuffelen of liefhebben....' En dan met een heel blij melodietje. Echt vreselijk.

Maar de film is echt een aanrader!!

Belangrijk in een musical: de muziek. En ja, die is meesterlijk! De songs bleven, weken nadat ik de film had bekeken, nog steeds in mijn hoofd hangen. Emmy Rossum en Gerard Butler vormen tezamen echt een meesterlijk duo.

Nu, belangrijk als je deze film wilt bekijken én er van wilt genieten is dat je even abstractie maakt van het realisme en je volledig laat onderdompelen in de theatrale en magisch realistische sfeer die wordt gecreëerd in de film. Eenmaal dat gedaan kan je toch echt niet anders dan achterover leunen en smullen van hetgeen je te wachten staat. De film start ontzettend sterk met de overweldigende openingsscène met de luster en voor je het weet zit je al naar de eindscène te kijken. Om maar te zeggen: de 2-uur durende musical/film gaat als een speer.

De hoofdpersonages, het spook (Gerard Butler) en Christine (Emmy Rossum) spelen meer dan voortreffelijk. En belangrijk, voor mij althans, in een film is dat ik enige affectie heb met toch minstens 1 van de hoofdpersonage. Bij deze film kon ik me helemaal inleven in beide personages: schitterend! Verder bevat de film op gepaste tijde humoristische stukken en anderzijds is het weer bittere ernst. De muziek zorgt ervoor dat je naadloos van de ene scène naar de andere wordt gebracht. Knap is dat sommige songs enkele strofes bevatten van reeds gespeelde songs. Daardoor lijkt én is de film ook volledig af.

Deze film zal ik nog vààk bekijken. Meesterwerk.

Mijn eerste ervaring met The Phantom of the opera, en beviel me erg goed.

Knap dat die acteurs ook zo goed kunnen zingen.

De film is groots opgezet met mooie decors en kostuums.

Muziek is om kippenvel van te krijgen.

4,5 ster

Aardige, mooi vormgegeven film met genietbaar acteerwerk (en uiterlijk) van Emmy Rossum. Maar ligt verder te ver buiten me interesse-zone (met als opluchting dat een aantal zang-stukken best oke waren) om het volop te kunnen waarderen, maar voor de liefhebbers zeker een aanrader.

Poor Lloyd Webber.

Ik vind het hele Phantom of the Opera concept best aardig en ik heb heel lang geleden ook best genoten van de musical maar dit is natuurlijk een vreselijke transitie.

Laat ik beginnen met de vreselijke liedjes. Het wordt helemaal uitgesponnen, de lengte van de liedjes wordt enorm gerekt. Ook wordt het op een gegeven moment in een zogenaamd hip jasje gestoken wat juist het grootste minpunt is. De zang is ook vreselijk, Butler kan natuurlijk niet zingen maar wordt gered door zijn charisma maar vooral Rossum maakt het erg bont met haar slechte werk en operazang (al is dat laatste wel logisch bij een film als deze), erg vervelend stemgeluid en dan die zwak begaafde gezichtsuitdrukking van haar . Ook erg druk op momenten waar er drie personages door elkaar lopen te zingen. Ook de ondersteuning van die bombastische muziek maakt de ergernis groter.

De aankleding en decors zijn vrij pover. Vooral als je naar een film kijkt als Moulin Rouge. Schumacher gebruikt veel felle kleuren in kostuums maar dat verhult niet zijn grauwe kleurengebruik. Ook wordt het hele verhaal gigantisch gerekt wat het hele geheel zo moeilijk kijkbaar maakt. De liedjes zijn gewoon heel erg vervelend, uitgerekt en de zang is ook niet easy on the ears. Ook gaat de film erg gebukt aan het gebrek aan sfeer.

Voor kenners die de musical kennen komen terug van een koude kermis. De charme van the Phantom of the Opera is weg, de cast komt nog niet in de buurt van de zang van de musical, de aankleding van de musical vond ik ook stukken mooier (vooral omdat hun budget veel minder was) en ook wordt de film veel te veel gerekt waardoor het irritant langdradig wordt waardoor je totaal geen 'feel' meer hebt met de personages. Butler acteert goed en zingt wat minder, sympathieke uitstraling ook maar Rossum mist diezelfde uitstraling.

Jammer, ondanks de sympathieke Butler en het goede concept van één van de beste musicals ooit is dit eigenlijk een 'Phantom' eerste klas, een gedrocht, een freak, een vreselijke transitie. Geen waardige verfilming. Het probleem ligt ook niet alleen aan Rossum want Schumacher blijft een beetje van die circus-achtige films maken. Baz Luhrmann had hier bvb veel meer mee gedaan.

Echt een hele mooie film.

Ik heb zitten genieten van de muziek, de costums, de kleuren, sfeer en zelfs van de stem van Gerard Butler. Zingen kan hij natuurlijk niet, maar toch stoorde ik mij er niet aan. Hij kwam heel krachtig over als The Phantom, en was in mijn ogen heel geloofwaardig. Sterk stukje acteerwerk dus van Butler. Had trouwens niet achter hem gezocht dat hij in zo'n film zou spelen, maar ik vind persoonlijk dat het achteraf geen slechte keuze van hem is geweest. Emmy deed het ook goed, mooie stem, en in deze film ook wel een mooie verschijning. Paste precies in de rol van Christine.

Goeie liedjes ook vooral die tussen Butler en Rossum, jammer alleen dat er ook wat nummers tussen zaten waar ik zowat hoofdpijn van kreeg, vooral in het begin dat getetter van die eerste operazangeres. Verschrikkelijk. Gelukkig was die snel uit het beeld verdwenen. De sfeer was ook goed aanwezig vooral de scenes in de grot van The Phantom (mooie setting trouwens) en ook de scene op de begraafplaats. Prachtig liedje ook, kreeg echt kippevel bij die scene.

Het werd naar het einde toe een beetje langdradig, de film had van mij iets korter mogen duren. Maar dat is dan ook zo'n beetje het enige minpunt, op ook wat liedjes na dan.

Ik heb er in ieder geval met plezier naar gekeken, mijn eerste ervaring met het verhaal en ik ben blij dat dat met deze film geworden is.

Verdiende 5*

Tsja, volgens mij moet je dit toch echt gewoon in het theater zien. Gerard Butler is niet half de Phantom die Michael Crawford op Broadway is en dat is toch echt een minpunt. Het personage komt niet goed tot z'n recht en dat gaat zwaar ten koste van de mysterie. Ook pakt de muziek hier niet altijd even goed uit. De themesong was nog goed te doen maar van de emotie van Music of the Night blijft niets meer over. Waarom nog mijn hoge waardering? de art-direction. De film is ronduit meesterlijk vormgegeven, wanneer de acteurs en de zang je niet kunnen boeien is er voldoende prachtigs om toch te blijven kijken en zelfs om een stukje sfeer te ervaren. The Phantom of the Opera is niet enorm tactisch overgezet naar film maar bevat nog absoluut wat moois om te waarderen.

Een erg mooie musical verfilming. Kreeg weer eventjes het gevoel dat ik naar de echte musical aan het kijken was (dit was ook mijn eerste musical in het cirus theater).

De zang was niet heel erg goed (voor mijn gevoel), maar verder was het een visueel spectacel.

Het acteerwerk is ook redelijk.

Verder vind ik de film erg veel sfeer uitademen.

@Falcon103

Dan moet je hem van DTS afhalen, want dat had ik namelijk ook. Toen ik hem op 5.1 zette was dit probleem verholpen.

Van mij krijgt deze film een 4.0* En ik hoop dat deze film heel erg snel weer eens in NL in de theater komt.

Prachtige beelden (mag ook wel met dat budget:)), geweldig gestileerd en alles bij elkaar een fraai visueel geheel van decors, kostuums en locaties. In dat opzicht is de film genieten geblazen.

De zang van Erik, the Phantom, is voor mij niet aangenaam en vaak van de wijs. Zo werd het lastig om van de film te blijven genieten. De vrouwelijke hoofdpartij maakte nog een boel goed, maar toen ik halverwege het geluid even uitzette vond ik de film beter en liet ik het maar uit. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Jammer van de muziek van Lloyd Webber

Het acteren en de dialogen kwamen afstandelijk over zodat ik geen emotie voelde. Best jammer.

En Erik the Phantom vond ik zonder masker niet eng (genoeg). Ook jammer.

Zo blijft het voor mij allemaal een beetje egaal en oppervlakkig.

Het verhaal op zich is wél interessant, maar dit is een versie waar ik niet graag nogmaals voor ga zitten

(tenzij met het geluid uit).

Heerlijke film met fantastische muziek, prachtige beelden en een spannend verhaal. Persoonlijk vind ik dat het eerder als een opera dan als een musical wordt gebracht. Het was dan ook voor mij een verademing om af en toe weer eens een normaal dialoog er tussendoor te horen.

De acteurs ken ik niet en aangezien het een zeer muzikale film is vind ik het ook moeilijk om de acteerkwaliteit te beoordelen aangezien dat niet het voornaamste in deze film vormt.

Klein minpuntje vind ik wel dat de zang niet echt als live wordt ervaren. Ik heb het gevoel dat de zang achteraf in de film is geïntegreerd, dat is naar mijn idee duidelijk te zien aangezien beeld en geluid net niet gelijk lijken te lopen. Bovendien zou je voor bepaalde hoge noten echt moeten kunnen zien dat er inspanning wordt geleverd. Aangezien dat vaak ook niet het geval is kun je merken dat de zang uit een studio is opgenomen en later is toegevoegd.

Desondanks maakt de muziek en het beeld alles weer goed en kom ik toch op een relatief hoge beoordeling uit. Jammer dat de film destijds niet echt de aandacht heeft gekregen die het eigenlijk wel zou hebben verdiend.

Opzicht ben ik geen fan van films in dit genre. Vaak kan de muziek in een film wel mooi zijn maar begin ik het na verloop van tijd irritant te vinden dat er steeds gezongen wordt, zeker als lang niet alle muziek goed is. Wat dat betreft kan ik The Phantom of the Opera gelukkig wél waarderen.

De muziek is namelijk absoluut niet slecht. Het is niet mijn smaak, maar het bleef me wel boeien. En tja, uiteraard zaten er toch van die stukjes in die ik als 'onnodig' beschouw (van doodnormale gesprekken die op zingerige toon worden gebracht word ik nooit zo blij). Anderen zullen dit echter weer geniaal vinden. Desondanks vond ik de film gelukkig niet vervelend worden. Bovendien moet ik zeggen dat de tekst van de liedjes en het zingen zelf erg goed is. Als we kijken naar de acteurs, vind ik dat ze het allen zeer aardig doen. Niet allen qua zang, maar ook qua acteerwerk zit het wel goed met deze musical. Gerard Butler vertolkt het personage uit de titel op een sterke wijze. Interessant en gelijktijdig mysterieus. Ook Emmy Rossum, Patrick Wilson en de overige cast doet het goed.

Daarnaast bevat de film ook prachtige decors en settings. Prachtig om te zien hoe Joel Schumacher veel aandacht besteed aan kleine details. Ik bedoel vooral de uitwerking van het theater, maar ook de schuilplaats van The Phantom. Alles wordt op een goede wijze in beeld gebracht. Wat dat betreft kan ik zeggen dat het hem goed gelukt is om dit verhaal over te zetten naar film. Misschien is het niet op elk vlak of op elk moment mijn ding, maar toch is dit een bijzondere film.

3,5*

Wie lelijk is wordt verstoten, wie mooi is wordt aanbeden.

Wie lelijk is verstopt zich en vult zijn hart met haat tov de maatschappij die hem miskent, wie mooi is kan leven met weelde en liefde.

Filmliefhbbers, zelfs niet zo bepaald musical minded, zullen toch, na het bekijken van deze "Phantom of the Opera" moeten toegeven dat wat engelstaligen "Art Direction" noemen, toch bewonderenswaarig knap geslaagd is.

De muzikale dialogen, "Learn to be Lonely", de maskarade...zijn knappe passages in deze film, ook mooi omwille van de sfeerschepping van het Parijse operaleven van de negentiende eeuw, de decors gaande van de luxe naar het spookachtige van de ondergrondse riolen, de costumering en het puik acteren, waarbij Emmy Rossum, als de succesvolle zangeres met het verscheurde hart, er zelfs een Golden Globenominatie aan overhield.

De lieftallige Emmy Rossum en de schitterende settings en kostuums; dan heb ik het wel gehad met het opsommen van de pluspunten van deze zoveelste verfilming van Gaston Leroux’ boek. Met uitzondering van Rossum’s optreden vond ik er niet veel aan. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat regisseur Schumacher zich nogal vertild heeft aan deze film. Dit soort muzikale spektakels lijken mij niet zijn ding.

Te veel zang. Kan dat? Ja, dat kan. Ik weet niet hoe het met de andere verfilmingen van The Phantom of the Opera zit, maar in dit deel wordt er teveel gezongen. Die zang is ook niet altijd even zuiver. Dat merk je aan Patrick Wilson en aan Gerard Butler. Gerard heeft wel iets rauws in zijn stem en dat werkt wel goed bij de teksten die wat meer power vergden, maar gewoon tekst zingen om te zingen is eigenlijk voor geen van de drie hoofdpersonages weggelegd. Rossum doet het meer dan behoorlijk. Hier en daar zit er een sterke scène in, maar globaal genomen schreeuwt het overgrote deel het vierletterige woord 'saai'. Bijvoorbeeld deze scène

Daar laat Schumacher wel even zijn talent zien.

Het grootste deel is echter maar zwak aan tekst en die wordt dan ook nog eens voor 90% gezongen. Een bedenkelijke keuze die mijn inziens slecht uitpakt. Het verhaal brengt weinig nieuws in mijn ogen, een clichématige driehoeksverhouding met een einde dat in de sterren geschreven stond. Het grootste minpunt is misschien ook nog eens de speelduur die eigenlijk max. anderhalf uur had moeten zijn.

The Dutch Angle of the Opera

The brilliance of Andrew Lloyd Webber’s score mixed with the excitement of merely standing there.

Ik zal eerlijk zijn en melden dat dit geen review zonder vooroordeel is. Ik ben al een jaar of tien fan van PotO en deze film was mijn introductie tot Lloyd Webber en musicals in het algemeen. Inmiddels heb ik de show vier keer gezien waarvan twee keer in Londen en twee keer op Broadway. In de tussentijd kon ik altijd rekenen op de bijna perfecte 25th Anniversary recording in de Royal Albert Hall. Vanavond was het tijd voor een herziening van Joel Schumachers versie uit 2004 en wat heb ik er over te vertellen? Blijkbaar heel veel.

Laat ons beginnen met de instrumentale score die nog nooit zo goed heeft geklonken. De overture is grandioos, de elektrische gitaar schreeuwt doorheen de boxen, het ganse orkest komt tot zijn recht. Wat een meesterwerk.

De production design is top notch. De sets zijn uitmuntent, kleuren spatten van het scherm en je hebt een gevoel van grootsheid.

En dan nu de negatieve kant:

Waar de show live triomfeert, komt het amper over op film. Dialogen zijn gefoceerd, mede door het feit dat gezongen passages hier gewoon gesproken worden. Scènes worden amateuristisch toegevoegd voor een meer cinematische ervaring, nummers worden gewijzigd en geschrapt terwijl andere net overbodig aanvoelen.

De Phantom komt erg klungelig over, hij is geen geestachtige man met een tragisch verleden en een verminkt gezicht meer maar een sexy drama queen met een gevoel voor theatraal gedrag. Gerard Butlers stem is zwaar ondermaats en er valt weinig tot geen sympathie op te wekken voor zijn karakter.

Emmy Rossum heeft een engelachtige stem maar is geen Christine Daaé. Door de slappe regie heeft ze ook erg weinig te doen en staat ze daar het meerendeel van de tijd maar te staren met een lege blik. De instrumentale score komt bij vlagen overduidelijk hard boven de zang uit om imperfecties te maskeren. Dit was pijnlijk merkbaar bij Butler. Emotie is ook nergens te bespeuren.

Nummers die grote showstoppers moeten zijn worden verwatert tot een slappe boel. In Marquerade zingt men over oogverblindende kleuren, uitbundige kostuums en feestelijke bedoeningen maar is de costume design letterlijk zwart-wit met enkel de Phantom in een Prince-achtig pakje gesleurd. Music of the Night is tenenkrommend traag en heeft geen enkele impact op de kijker. De laatste 15 minuten zijn muzikaal gezien het interessantst met de Final Lair als hoogtepunt. Dit wordt jammer genoeg teniet gedaan door de slechte regie en de nog slappere uitvoering. Filmtechnisch gezien zijn er zoveel fouten te bespeuren dat je er bijna een drankspel van kan maken.

Grootste schande van allemaal: Minnie Driver niet laten zingen.

De 2,5* gaan naar ALW’s nog steeds magnifieke score en de nostalgie die gepaard gaat ermee. Deze film werkt best als een karaoke voor musicalfans.