Ivan Vasilevich Menyaet Professiyu (1973)

Doldwaze Sovjetkomedie, die zijn bijzonder grappige momenten kent. Vooral de tijdmachine en de bijzondere werking daarvan is een bezienswaardigheid, die de moeite waard is om te zien. Na het heen en weer flitsen van diverse personen, verschoof de aandacht van wetenschapper Shurik, terwijl die me op het eerste gezicht het interessantst leek. De twee Ivan's en de kruimeldief konden gelukkig de aandacht behouden met prima scenes. De muziek (typische Sovjetstijl) was eveneens bijzonder aangenaam. Het enige mindere was het einde, dat voor sommigen als een flinke afknapper beschouwd kan worden, maar soit.

Ook ik vond 'm wat tegenvallen, terwijl ik veel Sovjet komedies hilarisch vind. Het het hele gebeuren met Ivan Grozny vond ik niet grappig of leuk neergezet. Jammer, want dat leek mij het leukste. Het begin is uiteraard wel erg leuk, midden stuk prima en saai laatste stuk.

Pfoe.

Op zich wel grappig om dit soort films eens te zien. In Rusland wereldberoemd, daarbuiten compleet onbekend, behalve dan wat mensen die af en toe eens een tiplijst doorspitten. Indië en Turkije hebben zo ook een hoop films die legendarisch zijn in eigen land, maar die verder niemand kent.

De kwaliteit van dat soort films is vaak wat bedenkelijk, zeker wanneer het om comedy gaat. Je mag er ook niet aan denken dat bijvoorbeeld iemand in Rusland ooit aan de De Kampioenen begint, maar dat neem je er dan maar bij.

Af en toe zitten er nog wel geinige ideetjes en gags in, maar dat zijn dan vooral momentjes. De film zelf steunt sterk op slapstick en makkelijke situatiehumor. De goedkope aankleding en muziekale nummertjes maken het er niet eenvoudiger op om in de film te komen.

Tempo ligt gelukkig hoog genoeg en de luchtigheid maakt dat het wel kijkbaar blijft, maar daar is het meeste dan wel mee gezegd.

1.5*

Humor is volgens mij het van alle culturele uitspattingen het lastigst te vertalen, en komedie is sowieso al een genre waar ik vaak weinig mee kan, dus ik ging er met enige scepsis in. Ik vond het niet eens zo onaardig, met veel slapstickachtige humor en wat aardige vondsten, maar grappig vond ik het zelden, hooguit amusant. Het verhaaltje is vlot maar stelt verder weinig voor, al zal ik ongetwijfeld vele referenties hebben gemist naar de Russische geschiedenis en het Sovjet-tijdperk. De muziek was behoorlijk fout maar ook best catchy, dat stoorde me niet. Verder deed het me nogal denken aan latere films als Bill & Ted en Army of Darkness (films die ik als puber dan wel weer grappig vond).

Niet zo slecht als ik had gevreesd maar een 8,4 op IMDb is schromelijk overdreven.

De Russen en humor? Neen, daar ben ik nog nooit enthousiast over geweest. Ook de humor in deze film kon mij slechts sporadisch aan het lachen brengen. Zo wel, dan ging het vaak over de capriolen van de zwarte kat. De enige hoofdrolspeler die voor mij nog enig gevoel voor humor had. Verder vond ik het allemaal maar een flauw gedoe. De volgende keer maar weer eens een lekker zwaarmoedig Russisch drama bekijken. Daar zijn de Russen wel goed in.

2,0* voor de kat.