Rising Sun (1993)

Rising Sun heeft alles wat een politiethriller nodig heeft: een sterke intrige, geloofwaardige personages en een boeiend thema, in dit geval het conflict tussen twee culturen. Ook perikelen tussen blanke en Afro-Amerikanen krijgen de aandacht. Auteur Michael Crighton, die we vooral kennen als de schrijver van Jurassic Park, werd door zijn standpunten in zijn roman Rising Sun beschuldigd van een racistische benadering van de Japanse manier van zakendoen. Regisseur Philip Kaufman, die we kennen van klappers zoals de sf-thriller The Invasion Of The Body Snatchers, het ruimtevaartepos The Right Stuff en het erotisch drama Henry And June, moest dus heel voorzichtig zijn bij het verfilmen. Vandaar heeft hij het schrijversstandpunt afgezwakt, met als meest opvallende effect dat de moordenaar voor de gelegenheid een... maar kijk eerst naar de film en de rest vindt je zelf wel uit... 4*

Erg matig allemaal. Zowel Connery als Snipes spelen op de automatische piloot en het redelijk kleine rolletje van Keitel is grappig, maar geen van de heren weet te overtuigen. De gebabbel in het Japans is erg triest wat mij betreft. De film is opzich te doen en begint leuk, maar heeft voor de rest niets bijzonders te bieden. Het verhaal is matig uitgewerkt en kabbelt maar wat in een sloom tempo voort. Hoogtepunt was Sean Connery die Japans spreekt Het moet niet gekker worden!

Het verhaal heeft niet al te veel om het lijf, maar toch is e.e.a. prima onderhoudend en enigszins vermakelijk. Met dank aan Connery. Redelijk.

Zeer vermakelijk filmpje met de duo Snipes en Connery met weer zo'n typisch verhaaltje ala Black Rain en Showdown in Little Tokyo. In een film dat het weer moet hebben van moordzaken en speurwerk en wie is de dader. Maar toch word dat op een uiterst vermakelijke manier weergeven. De zonnige LA-locaties zorgen ook weer voor sfeer. Ook die cynische Harvey Keitel vond ik een feest.

Kwa actie moet je bij deze film niet wezen maar voor de term (Duo-penoti)Politiethriller wel. Gewoon prima wegkijkertje.

3,5*

Kijkt makkelijk weg dankzij het sympathieke acteerwerk van Snipes, Connery, Keitel en Tagawa, maar heeft alles bij elkaar ook weer niet zo'n bijster interessant verhaal. Desalniettemin een leuk tussendoortje met wat intrige, humor en een enkele geslaagde actiescene.

Hey! Hey, you! Quit loafing! Get the senator's car! What do you think we're doing?
No, you get the senator's car! Wrong guy, wrong fucking century! Penguin looking mother fucker!

Vermakelijk filmpje...
Als actie film een onvoldoende, want er was weinig actie. Maar als misdaad film komt deze wel tot zijn recht.

Intressante cast met buiten de 3 bovengenoemde, Steve Buscemi met een piepklein rolletje. en Ray Wise als Senator.
Snipes doet het goed, ik had anders verwacht maar hij houd zich goed staande. Ook Connery is er maar dan wel op de auto pilot. Alleen al die Japanse uitspraken van hem vond ik naarmate de film vorderde toch wel irritant worden. Keitel doet het weer leuk al is zijn rol niet groot.

Dan de film zelf, eigenlijk niks bijzonders. Een misdaad en vervolgens langzaam naar de oplossing toe werken. Het einde vond ik ook wat afgerrafeld. Even een plotwending eringooien en klaar is kees..

Maar al met al was dit nog wel redelijk te doen. Maar niet voor herhaling vatbaar.

2.5*

Boven gemiddelde film die iets te lang duurt voor het verhaal.

zoals mnrk als zegt, dat er Japans gesproken wordt is goed en geeft extra kracht en sfeer.

Het acteren was goed en ook paar goede bekende Japanse acteurs erin.

3,5 ster

Aardige thriller over een zakendeal tussen een Japans en Amerikaans bedrijf en een jonge vrouw die wordt vermoord. Een aardig verhaal, waarbij de Japanse cultuur en gebruiken centraal staan, wordt onnodig complex gehouden wat uiteindelijk ook ten koste gaat van de geloofwaardigheid. Het acteerwerk is oke en de film is mede vermakelijk door de goeie samenwerking tussen Sean Connery en Wesley Snipes.

Ik snap niet dat zo veel mensen afknappen op het gebrek aan geweld/actie scenes in deze film. Het verhaal steekt heel kundig in elkaar en ik vond het heel interessant om een kijkje te krjgen achter de denkwijze van de grote Japanse corporaties en de cultuur an sich. Ik vind dit echt één van Connery's beste films.

Aardige run-of-the-mill-thriller.

Boek vond ik over het algemeen interessant en de moeite waard al probeert Crichton wel tot vervelens toe zijn anti-Japanlobby te pitchen. De film viel me wat dat betreft nog enigszins mee.

De film volgt in grote lijnen het boek. Dat de moord waar alles om draait in de film in tegenstelling tot het boek gepleegd blijkt te zijn door een Amerikaan ipv een Japanner is denk ik door de regisseur gedaan omdat het Japan-bashen in het boek al genoeg stof had doen opwaaien onder de Japanse bevolking, just my two cents.
Voor de rest zaten er best wel wat aardige momenten in, vooral in de wisselwerking tussen alweter Connery en weinigweter Snipes. Voor de rest weinig memorabel maar vermakelijk kijkvoer voor een zaterdagavond.

Vanwege het boek een wat geflatteerde 3* (2.75*).

Een aardige misdaad/thriller die lekker mysterieus begint en teert op de (soms wel iets te overdreven) Japanse scores. Snipes speelt aardig ingetogen en die rol past wel bij hem. Connery is helaas iets te overdreven bezig in deze film. Hem Japans horen spreken slaat eigenlijk nergens op. Wat dat betreft wordt hij weer te stereotype gecast.

Richting het einde duurt het allemaal te lang en kan je ondanks de vele twists het verhaal te makkelijk uittekenen, waardoor de film met 125 minuten gewoon te lang duurt.

2,5*

Met Wesley Snipes op de affiche zou je een actiefilm kunnen verwachten, wat meteen voor sommige teleurstellende reacties zorgt bij kijkers die wat teleurgesteld zijn. Rising Sun houdt het tussen een buddyfilm en een film noir met vooral aandacht aan intrige en een uitgewerkt verhaal, maar dan met een opvallend duo. Connery en Snipes is een gerecht dat je nooit denk te zien op het menu, maar wat beter smaakt dan het klinkt. De film zorgt voor een hoop mystery en laat voldoende ruimte open zodat je als kijker zelf dingen aanvult.

De film zou tegenwoordig niet zo politiek correct meer zijn met nogal een cliché beeld over Amerikanen vs Japanners. Crichton was niet gelukkig dat agent Smith door een zwarte acteur gespeeld werd, maar hij schreef het boek ook al ongelukkig. Wat bedoeld was als een kritische blik op Amerikanen, ging als een boemerang terug doordat hij net het Japanse zakenleven als oneerlijk neerzette. In de meeste Amerikaanse films (en zeker in de jaren '80 of '90) zijn zelfs na de koude oorlog de vijanden vrij clichématig en van niet-Amerikaanse origine. Gelukkig werden hier de Amerikaanse agenten ook corrupt weergegeven. Zelfs de 2 hoofdrolspelers hebben geen wit blad.

De film stijgt nergens boven uit. Doordat het zweeft tussen enkele genres, weet het met zichzelf ook niet altijd blijf. En meer dan een boeiende film is het ook niet. Zonder de topaffiche had dit vergeten geweest. Qua aanpak hoort dit wat thuis bij de verfilmingen van de John Grisham, al hadden die soms wel een beter script als basis.

Onderhoudende whodunnit met een redelijk gelaagd plot. De culturele aspecten van het Japanse zakenleven maken het zeker interessanter. Daarnaast zijn zowel Snipes als Connery zeer genietbaar in hun leerling/mentor rolverdeling. Die Vulcan neck pinch van Connery is wel nogal overdreven en onnodig. Carrere heeft weinig te doen en dat ze misvormd zou zijn kon ik niet eens zien, maar kennelijk is het iets met haar hand. Tagawa blijft een ongrijpbaar figuur, maar zo is het plot bedoeld. Keitel heeft een kleine rol en moet vooral als de onbehouwenheid van Amerikanen figureren in contrast met de meer voorkomende Japanse mentaliteit.

Redelijk fraai in beeld gebracht met hier en daar mooie locaties in vooral de luxere delen van L.A. De destijds nieuwste technische snufjes hier en daar zijn typisch Crichton, maar het idee dat de Jappen er veel verder in zijn wordt wat overschat, innovatie blijft vooral uit de VS komen. Inmiddels is ook toenemende Japanse dominantie in het westen achterhaald door de enorme inhaalrace van China, die nu een veel grotere speler is.

Redelijk origineel uitgewerkt. Agent Webster moet samenwerken met een oudere officier die vertrouwd is met Japanse gebruiken om de moord op een callgirl op te lossen. Dit lijkt verband te houden met een aan de gang zijnde overname van een Amerikaans bedrijf. Omdat de misdaad wel eens nefast zou kunnen zijn voor verdere bedrijfsonderhandelingen wordt de enquête gedwarsboomd. Het is een kwestie van tact om de erecodes van de Japanners te doorbreken en achter de waarheid te komen. Deels een buddy movie met de kohai (leerling) en de sempai (meester), maar ook een bedrijfsthriller rond corruptie en manipulatie. De film bleef de hele lengte op een deftig niveau en weet zelfs nog enkele keren te verrassen.

Tenslotte maandagavond nog even aan de slag met Rising Sun naar het boek van Michael Chrichton die tevens de basis schreef voor de Jurassic Park reeks, maar met dit verhaal toch uit een heel ander vaatje tapt met vooral cultuurverschil en de macht van bedrijven, overnames en mogelijk spionage als onderwerp. Destijds werd de film volgens mij gerealesed met redelijk wat aandacht en tamtam. En hoewel je het niet zou verwachten vanwege het lage cijfergemiddelde is Rising Sun zonder dat het bovengemiddeld wordt toch een degelijke en onderhoudend film te noemen.

Het verhaal is simpel rond de Japanse invasie op de Amerikaanse oostkust met hun bedrijven, handel en toenemende aanwezigheid met als kers op de taart een dode escorte tijdens een feestje. Het duo Connor en Smith worden vervolgens opgezadeld met het oplossen van de zaak maar al snel blijkt dat niet alles is wat het lijkt en er zelf vraagtekens gesteld mogen worden bij het duo en waarom juist zij met deze zaak betrokken zijn. Wat we vervolgens te zien krijgen is toch wel een interessante inkijkje in de Japanse cultuur omtrent ego's, onderdanigheid, groepsbelang, discipline en eer en schaamtegevoel. Het blijkt met recht een ondoorzichtige wereld voor een buitenstaander.

En opzich wordt dat prima weergegeven met de stugge en soms heethoofdige Japanners, waar men intern ook nog met één en ander wil afrekenen, een verscheidenheid aan karakters en motieven en het prima duo in de vorm van Snipes en Connery die er chocola van proberen te maken waar het rond hen ook niet lijkt wat het is en er lijken uit de kast komen. Het is een schimmige wereld met schimmige spelletjes waar we het vrouwelijk uitzicht ook zeker niet mogen vergeten in de vorm van Carrere, Powers en de prachtige Patitz.

Buiten dat heeft alles minpunten waar een blind paard nog kan zien dat die camerabeelden bewerkt zijn en is het voorspelbaar dat er iedere keer op het verkeerde paard gewed wordt en verschillende zaken veel te veel voor de hand ligge. Het gebrek aan spanning is het volgende issue, desondanks is Rising Sun prima te doen voor een keer en alleszins degelijk te noemen.