Anatomie de l'Enfer (2004)

Slechtste film die ik in jaren heb gezien. Tijdens het kijken verlangde ik terug naar Russian Ark vorig jaar. De slaapverwekkende film van het vorige IFFR.

Anatomie de l'Enfer lijkt Breillats meest persoonlijke film. Een film met de moraal van een paar honderd jaar geleden gestorven feministe die weer tot leven is gewekt. Ik heb diep medelijden met haar.

Wat je ziet is een laboratoriumsetting met een man en vrouw, vier nachten met elkaar, ontdaan van alle emotie.

Een geforceerde setting met acteurs die hun teksten op opleestoon om beurten opzeggen.

Tergend traag met afwisseling van opgedrongen vuil en bedorvenheid is de enige mogelijke reactie totale onverschilligheid. Ik had dat in ieder geval wel, en de rest van de zaal ogenschijnlijk ook.

Het enige mooie aan de film zijn de twee flashbacks in het begin van de film en de grillige rotskust waaraan het huis staat.

De zaal was al praktisch leeg toen de nabespreking begon. Extra bitter omdat het een wereldpremière betrof. Siffredi, Casar en Breillat waren vooraf aanwezig. De nabespreking heb ik niet meer afgewacht. Ik ging weg toen Simon Field het woord nam.

Te slecht om in aanmerking te komen voor de Nacht van de Wansmaak. Jullie zijn gewaarschuwd!

Ja hoor daar zijn we weer... Ik snak nu eigenlijk wel naar de mening van een random vrouwelijke user hier die ''ons'' bijspringt want als we Breillat moeten geloven is het enigste wat ''de man'' verder heeft doen komen dan ''de grot'' het feit dat we ons berenvel verruild hebben voor een duur designer pak. Doen we het tere vrouwenlichaam meer kwaad dan goed door het te besmeuren met ons giftige zaad, verkrachten we aan een stuk door, gaan we aan de lopende band vreemd en respecteren we enkel en alleen onze pik. Tevens zijn we bang voor menstruatiebloed wat in haar wereld alleen maar ontkracht lijkt te kunnen worden door ons op te dringen het uit een verse tampon te zuigen, en zelfs dan is het nog niet goed. Nee mevrouw lijkt ook nog te insinueren dat we aanzetten tot zelfmoord.

Ik ben nooit fan geweest van haar werk, maar de meeste van haar films zag ik ergens voor mijn 18e en ik hoopte dat een wat meer frisse en ontwikkelde blik mijn kijk erop wat zou veranderen, maar het heeft het alleen maar erger gemaakt. Ik stel me haar zo voor als een verbitterde, menopauzerende, oude heks die ooit ergens in haar prille meisjesjaren een keer diep is gekwetst door een of andere vetkuif met een snelle brommer en er sindsdien, gewapend met een enorme bos pikzwart, zweterig okselhaar, haar levensdoel van gemaakt heeft om, desnoods in haar eentje, het hele mannen ras tot aan het eind ten tijden te laten voelen hoe verwerpelijk en overbodig we zijn. Dat de vrouw in haar eentje orgasmes als aardbevingen beleeft en het best tot haar recht komt in een grote commune waar ''ze'' gezamenlijk met elkaar in een grote vallei kunnen liggen baren als een groot en krachtig opperras.

Nee, feminisme is mooi, ik hou van vrouwen en ben meestal de eerste die in de bres springt als een man een vrouw een slet noemt, maar dit is gewoon pure haat encrypt in quasi intellectueel, nihilistish gewauwel en het gaat me ver boven mijn pet hoe dit ooit een release verworven heeft. (1*)

Softporno gecombineerd met filosofisch geleuter door twee op zijn zachtst gezegd ongebruikelijke karakters. Voyeurs met een voorliefde voor controversiële en vrij expliciete seksscènes komen hier wellicht aan hun trekken, maar ik kan me niet voorstellen dat er ook maar iemand is die al dat oeverloze, pretentieuze gelul tussendoor kan waarderen. Wellicht vinden sommigen dit schokkend, maar het zal de meeste kijkers volstrekt koud laten.