Dead End (2003)

Goed bedacht deze horror/thriller.

Dat de film zich de hele tijd afspeelt in de auto en langs dezelfde eentonige weg in het donker stoorde eigenlijk niet, de dialogen tussen de familie en de gebeurtenissen maakten het boeiend genoeg tot het einde.

Goor of gruwelijk vond ik hem niet, misschien was die vreet scene van de moeder nog wel het meest horror hehe Ook grappig was het stukje als ze na een tijdje weer terugkomt en zegt dat het wel gaat met haar...

Leuk ook dat het einde niet helemaal duidelijk is, dat geeft de kijkers stof tot nadenken en het verzinnen van mogelijke theoriën zoals ik hier al kon lezen.

Mensen zoals ik die de aftiteling altijd uitkijken krijgen nog een kleine beloning trouwens...

3,5 sterren

Dead End staat onder het genre horror/thriller, alhoewel het evengoed een grote dosis zwarte humor meeheeft. Niet alleen de familieleden op zich die elk anders reageren en op den duur bizarre uitspraken doen. Maar ook de droge onthullingen die ze na de opgelopen trauma's zomaar uitspuwen.

Met een zeer laag budget (nog geen miljoen dollar) heeft deze film het veelvoud opgebracht. Het lijkt altijd 'gemakkelijk' om een film te maken met een weg, een handvol acteurs, een auto en wat attributen. Maar op dat moment hangt veel af van de spanning en de acteurs waar alle aandacht naar gaat.

Leuke Marion, al gaat de aandacht vooral naar de moeder. Lin Shaye is enorm droog en steelt de show. De rest doet het ook wel leuk. Dead End is verrassend leuk in een genre dat me wat doet denken aan films als Triangle of Ghost Ship. Voor zover je deze film ergens mee kan vergelijken.

Wederom weer een van de betere Amerikaanse horrorfilms. Wel opmerkelijk dat dit een debuut is van een Franse regisseur, die pas vorig jaar zijn eerste Franse film had geregisseerd. Dat ze een Fransman achter de regiestoel hebben geplaatst was voor deze film zeker geen verkeerde keuze, want hij zet toch haast wel op een on-Hollywoodiaanse wijze een erg puike horrorfilm neer.

Het mag er op eerste gezicht ook allemaal vrij standaard uitzien (Gezinnetje dat een omweg neemt via een donker bos en vervolgens gebeuren er enge dingen), maar dat veranderd snel. Zoals gezegt, de familie Harrington (Betweterige vader, Neurotische moeder, Arrogante zoon Richard, En dochterlief met haar vriendje Brad) zijn onderweg naar een kerstdiner van de schoonouders en Frank denkt er sneller te zijn door een forse omweg te nemen via het bos. Dit loopt uiteindelijk toch niet helemaal naar de zin voor de rest van de familie en loopt de spanning hoog op. Dan krijgen ze ook nog bijna een ongeluk. Het beloofd dus weer een gezellige kerst te worden op deze manier. De gedachten veranderen echter wanneer ze een witgesluierde vrouw treffen langs de weg met een baby. En als mens met een beetje gevoel laat je die daar ook niet staan in de middle of nowhere. De vrouw heeft al vreemde trekjes en de familie beseft niet, dat ze met hun besluit, een hoop problemen gaan krijgen, waarbij de film, met het moment, alleen maar bizarder, enger en absurder word, en dat laatste mag je letterlijk nemen.

Waar moet ik beginnen.... Dead End is gewoon eng.... dood en dood eng, en zelfs nog veel meer. Soms komt de humor nog wel eens de kop boven steken en ook vooral op psychologisch vlak gaat de regisseur wel heel diep. Hoe de personage's op den duur gek worden van angst, en al helemaal wanneer er weer eens een familielid is ontvoerd met die zwarte auto en vermoord word achtergelaten, uiteindelijk het moment dat vader Frank zijn angst en wanhoop begint weg te zuipen en zijn angst ontkent voor zijn dochter, en dan vooral dat gedeelte tussen Moeder Laura en haar dode zoon Richard was echt behoorlijk pijnlijk en onderhuids. En er komen maar steeds meer onderwerpen bij. Het is gewoon duidelijk, Jean-Baptiste Andrea deed zo goed mogenlijk zijn best om hier geen standaard Hollywood suspence horror neer te zetten en dat is hem meer dan gelukt.

En dan moeten we het nog hebben over de sfeer... dit is nou DE sfeer die ik graag in horrorfilms zie en dat Amerika ook maar weinig gebruikt (Op films als The Strangers en House at the End of the Street na dan): Pikdonker, dreigende muziek, en claustrofobisch aanvoelende montage, ik noem het gewoon: gerecyclede Hitchcock-sfeer. Verkies daar nou ook een donkere weg door het bos bij en ik ben helemaal verkocht. Bovendien zorgt die sfeer ook voor een aanhoudende dreiging en een akelig gevoel, ook bij de normale scene's of scene's waarbij de vader de legende van The Lady in White verteld, en over zijn oude vriend. Totaal niet eng bedoeld, maar waarom blijft dat dreigende gevoel dan zo op de achtergrond spelen, zou je dan zeggen? Dit is gewoon een achtbaanrit door een eindeloze nachtmerrie.

Die scene waarbij Frank in dat blokhut met zijn lucifers loopt te rotzooien was echt het toppunt, en hoe die Witte dame Marion aankijkt tegen het einde... rillingen!!

Het einde is ook gewoon meer dan verrassend en hierbij weet de regisseur ook weer voor een boel verwarring te zorgen, zeker als je nog even wacht tot de after credits.

Deze film is trouwens ook gebasseerd op de legende van The Lady in White, (waar vader Frank dus op den duur over veteld) waar ik een paar jaar geleden nog echt goed mee bang werd gemaakt door een kort filmpje, dat, nu ik deze film zie, een hoop overeenkomsten heeft. Erg fijn om zoiets ook in een langspeelfilm terug te zien, en sinds nu verdiep ik me helemaal in die legende. Hier is dat filmpje trouwens: YouTube - Drive

Een van de beste horrorfilms die ik heb gezien!

4,5*

Beklemmende horror waarin een gezin (en vriend van de dochter) op kerstmis onderweg is naar familie. Ze lijken rondjes te rijden terwijl er nergens de mogelijkheid was om een afslag te nemen. Fenomenale rol van Ray Wise die zijn vrouw lekker onder zijn duim houd en niet zomaar met zich laat sollen. De rest van de cast was ook uitstekend waaronder Lin Shaye die na de dood van haar zoon volledig doordraait en taart begint te eten. Humor is er subtiel bijgevoegd en werkt voor honderd procent. Je wist eigenlijk nooit echt wat je kon verwachten en ik leefde oprecht met de personages mee.

Sterk concept dat een meer bestendig resultaat had verdiend. Ik had met name wat moeite met de grillige toon. De film neemt een semi serieuze, wispelturige houding aan, die het midden houdt tussen zwarte lol in horror sferen en een sinister doolhof zonder uitweg. Mij ligt het niet helemaal.

Het gedrag van het gezinnetje is dusdanig labiel dat ik de humor er van tijd tot tijd wel van kan inzien. Zoals wanneer de ongemakkelijke waarheden aan het licht komen. Dat gebrul bij het grapje met de kinderwagen slaat dan weer nergens op en het gekibbel wordt stilaan wel wat problematischer.

Toch heeft het daarbij best een straf mysterie aan boord via die lange weg waar maar geen eind aan lijkt te komen. Met de blonde babe en de donkere wagen heeft het ook enkele troeven in huis, maar als de radio wordt aangezet, levert het niet de huivering op, die het wel had kunnen hebben.

Bij elkaar blijft het zo toch een beetje een onhandige mixje dat net niet zwartgallig genoeg is om het daarop te gooien en en niet genoeg onder de huid kruipt om op dat vlak te scoren. Wel heeft het een boei-factor, je wilt toch weten hoe het zit, die het filmpje to en met de finish aan de praat houdt.

Een B-film? Ja misschien wel, maar toch weten de acteurs het aardig boeiend te houden.

Lijken me lastige rollen. Ik zag met name een zwarte komedie, die overigens zeker het bekijken waard is. *3.0

Opvallend hoog gemiddelde op MovieMeter. Ik vind het zonder twijfel een B-film, waarin de zwart bedoelde humor vrijwel nooit grappig is. De zogenaamde trauma's van de personages na elk gedode gezinslid, zijn slecht uitgewerkt en vooral onrealistisch. Al zullen de twee regisseurs het ook niet anders bedoeld hebben, denk ik. Het Franse tintje zie ik in ieder geval niet in de sfeer of cinematografie van de film terug.

Neemt niet weg dat het erg knap is dat er met dit kleine budget maar liefst 77 miljoen is opgebracht, volgens Wikipedia dan. Met al die prijzen op zak, zullen de makers niet wakker liggen van de krappe 2,0 sterren die ik er voor geef.

Raar genoeg moet ik bekennen dat ik dit gewoon een zeer fijne film vond om naar te kijken. Eng? Nah niet echt. Grappig? Ja echt wel. Ik hou wel van die stomme humor.

Ik kon hier ook niet zoveel mee. Het is een mengeling van de soort lore uit 'The Blair Witch Project' (1999) met de plotwendingen uit 'The Sixth Sense' (1999) en de zwarte humor uit de bekende anthologie-reeksen. De paranormale entiteit is niet echt eng, eerder suf. De karakters zijn strontvervelend en gemeen, maar het ergste is dat ze waanzinnig slecht geschreven. Het helpt niet voor de zwarte humor dat hun ongeloofwaardige gedragingen eigenlijk nergens op slaan, terwijl 'Dead End' (2003) het voor een groot deel moet hebben van de irritaties, onhebbelijkheden en geheimen van de gezinsleden in een familiewagen. Schijnbaar is de productie voor een appel en een ei gemaakt, maar dat zie je er ook aan af, want je ziet steeds opnieuw dezelfde lelijke CGI-animatie van dezelfde weg met die eindeloze reeks dennenbomen.

Zeer leuke komedie-film. Juist... komedie want van horror kan je eigenlijk niet spreken. Degene die het slachtoffer worden onderweg zijn steevast uit beeld. Er is niets te zien op het gebied van gore of bloed. We zien alleen de reacties van de personages die het hebben overleeft. Ook is het verre van eng. Daardoor kan je met de meeste van de 85 minuten vooral heerlijk lachen. Het was erg fijne zwarte humor! De film begint met een goede opbouw waarbij we kennis-maken met de 'Happy' familie. Vader, moeder, zoon, dochter en het vriendje van die dochter zijn onderweg naar oma en als er een achteraf weg wordt genomen gebeurd het onvermijdelijke. Het enige mindere aan de film was het einde. Het eindige nogal zoals het publiek het graag ziet. Helaas vond ik de twist om de film te kunnen laten eindigen met een Happy End een beetje te veilig. Daarom is de film als komedie zeker geslaagd maar als horror slaagt hij duidelijk minder.

Hele leuke komedie.

En dus absoluut geen volbloed horror of -thriller. Ok, de film heeft een paar scènes die wat bloederig zijn en ja, er zitten een paar jumpscare effectjes in, maar dan heb je het ook wel gehad.

Een leuke opzet waarin 5 personages in één auto geconfronteerd worden met een flinke hoeveelheid stress. De film gaat vervolgens in volle vaart los met fantastische stompzinnige dialogen, met uitvergrote situaties en met personages die gewoon heerlijk plat zijn ingevuld.

Het zijn allemaal herkenbare elementen die eigenlijk niet erg verschillen van die uit een gemiddelde horrorfilm, merk ik nu. Een echte horror zet bovenop deze elementen natuurlijk nog lekker aan met een portie angst, met veel spanning, met gruwelijke plastische effecten en met een heuse engerd. Allemaal elementen die ik hier niet heb terug gezien.

De insteek in deze film is simpelweg humor en niet horror. De gestresste personages slaan op humoristische wijze helemaal door in deze zwarte komedie. Stress doet niet alleen enge maar ook grappige dingen met een mens.

Ik heb genoten.

Geweldige low budget horror-komedie. Interessant concept, zeer fijne uitwerking, met een verrassend eind. Niks aan te merken op deze prent. Ray Wise is natuurlijk een held. Waar ik in het begin veel kon lachen om zoonlief met z'n opmerkingen, kwamen moeders en co. daarna steeds meer uit de verf. Fijne rolverdeling. En er komt maar geen einde aan die bosweg! Fantastisch. Al het gestress, gezeik en de (spannende / grappige) gebeurtenissen onderweg, heel vermakelijk. Heb bijzonder genoten. Fijne speelduur ook.

Lachen.

Qua horror moet je dit eigenlijk met een korreltje zout nemen, want dit voelde meer aan als een soort parodie op de horrorfilms. Hiermee blijft de horror zelf eigenlijk vrij beperkt maar moest ik toch een aantal keer wel goed lachen.

Het begint erbij dat het buiten een aantal schrikmomenten nergens spannend is, en dat lijken de makers dus ook niet echt te willen. Acteerwerk is heel degelijk, humor is vaak wel pakkend. Hier en daar is het wel wat flauw, en gingen ze te lang door met een grap.

Ik heb me best vermaakt hiermee, vind ik dit geslaagd. Voor mij is dit echt een voorbeeld hoe parodieën dus wel moeten en dat er niet overal van de onzinnige chaos karakters in gegooid hoeven te worden. Alle clichés worden hier op de hak genomen, en dat maakt het zo leuk.

Geslaagd, een van de leukere horrorfilms die ik dus totver heb gezien.

Om toch even wat meer toevoegende waarde aan de horror ‘draft’ te geven die zich nu afspeelt haal ik hier en daar wat films uit de lijstjes die me leuk lijken. ‘Dead End’ is een film die ik al enige tijd op mijn lijstje heb staan, leek me een erg interessante film. Er moest echter een kerstlabel aangehangen worden, al merkte ik daar niks van. Het was ‘kerstavond’ kregen we meerdere malen te horen maar de sfeer was er totaal niet, ook miste ik gewoon weg de kerstbeelden om een bepaald kerstgevoel er bij te krijgen en dat is jammer. Misschien (ik weet vrijwel zeker) was dit niet het hoofddoel van de regisseur maar dan had hij van mij dit stukje er ook wel uit mogen laten, erg onnodig.

“What's up little critter, I'm you're Uncle DICK!”

De cast was redelijk. Ik vond Lin Shaye toch nog aardig irritant, best knap wat zo’n bijzondere rol had ze niet maar man ó man wat kon ze vreselijk zijn in de film! Mick Cain vond ik nog wel geinig, het stoere irritante broertje / zoontje van de familie. Voor de rest viel de cast me niet echt héél erg tegen maar echt fantastisch waren ze ook niet. Hier en daar een paar uitschieters, en daar blijft het bij. Dan ook wel te bedenken dat de cast helemaal niet groot is, met pak en beet 4 hoofdpersonen en een paar andere acteurs (niet meer dan tien) en dan heb je de volledige cast ook wel gehad van de film.

Het verhaal was wel leuk maar best vaag. En dan in de zin dat de film vrij direct van scéne verwisseld en door zijn verhaal gaat, waardoor er soms geen touw aan vast te knopen is. Misschien is dit ook juist wel goed, zeker als je kijkt dat de film dan toch wat apart aan weet te voelen en je constant dingen gaat afvragen. Op zich vond ik het na een tijdje nog wel leuk worden, zeker als er wat schot in de zaak komt en ze langzamerhand één voor één overlijden met daarna een fantastische twist aan het plot. Iets wat te verwachten was maar, iets wat wel leuk was en waardoor de puzzelstukjes al gauw in elkaar vallen.

Goed, de zit was prima zeker na het eind. Voor de rest viel de film nog wel mee en kreeg ik niet echt goed ‘wow’ effect bij het kijken, en stelde de film achteraf niet veel voor (voor mij dan). Weinig horror, die ene wat ‘engere’ scene waar je ook nog eens niks te zien krijgt. Bijvoorbeeld wanneer het vriendje van Marion dus aan stukken op de grond ligt, had ik best willen zien maar dat ontnamen ze je. Dat was toch wel een slechte zet. Ik denk als ze dat hadden vertoond, en het er ook een beetje netjes uit zag dan had de film al hoger weten te scoren. De humor wat er in gestopt is, was een pluspunt.

3.0*

Een spannende film met een verrassend einde.