Rabbits (2002)

saaiiiiiii , 50 min naar 3 konijnen kijken en er gebeurd niks , geweldig .... 0,5 ster

Vind je "recensies" tot zover vooral erg saai.

en sowieso , ik ben duitser ... mijn nederlands is niet geweldig om een goede recencie te schrijven .

Off-topic berichten verwijderd.

Als je Mulholland Dr. wel goed vond (die gaf je 4 sterren) wil je misschien Inland Empire van Lynch ook zien. Daarin komen enkele stukjes met de konijnen voor en misschien vallen dan dingen beter op hun plaats.

Dan moet je beter niets schrijven, trouwens kun je engels?

Ok dreiecke , dan zal ik Inland Empire binnenkort kijken

Hoezo beter niets schrijven sweinsteiger ?

Als je nederlands niet geweldig is, maar dat is niet belangrijk.

Het belangrijke is ofdat je engels kan.

zo goed als mijn nederlands

Ah, dan ga ik niks zeggen

Stem verhoogd van 0,5 naar 1,5 ster , meer ook niet

Dat is al een begin.

Hmm.. nee niet echt. Leg jij het nog een keer uit?

Maar je hebt Inland Empire toch niet gekeken?

Trouwens, bij Lynch valt meestal niet alles tot op de bodem voor een ander uit te leggen (voor te kauwen), wel zelf te associëren en je intuïtie te gebruiken.

Wow, wat een genialiteit.

Ontzettend sterke film. Dit is tot nu toe het beste wat ik van Lynch heb gezien. De film is bijzonder traag en ook al is de speelduur maar 50 minuten het voelt aan als een dikke anderhalf uur. Het verhaal kan ik eerlijk gezegd niet zo heel veel over zeggen. Behalve dat ik de indruk kreeg dat het de wachtkamer van de duivel was. Meerdere mensen hebben dit al aangehaald en ik sluit me erbij aan. Dit door de donkere muziek alsof er iets heel spannends stond te gebeuren en het rode mannetje dat op de duivel lijkt.

De vormgeving was briljant. Een kamer waar ze gewoon de hele tijd de camera op houden werkt ontzettend goed in deze film. Het draagt bij aan de super bijzondere sfeer in de film.

De dialogen sloegen helemaal nergens op. Ze liepen allemaal door elkaar heen en het is voortdurend puzzelen om de stukjes in elkaar te laten vallen.

Lynch maakt gewone hele bijzondere films. Dit is met stip de abstractste film die ik gezien heb en ook al snap ik maar een beetje van het verhaal ik vind hem wel super bijzonder.

5*

Fantastische toevoeging bij Inland Empire, maar op zichzelf is het niks.

lekker tegenstrijdig, wel minder dan de andere van Lynch, maar wat wil je in een konijnenhol.

3*

Blijft geweldig.

Het is de muziek die het uiteindelijk allemaal bij elkaar houdt. Al van de eerste seconde werkt de soundtrack, en hoewel het elke episode gewoon een herhaling is blijft het de gehele speelduur werken.

De rest is grappige, leuke, mysterieuze onzin die uiteindelijk niet ergens over gaat, maar gewoon vermaakt. Rabbits is puur emotionele cinema en daarmee Lynch op z'n best. Het wegvallen van verhaallijnen en personages doet Lynch gewoon goed en herleidt z'n cinema naar de kern.

De 5* blijven staan, voor mij blijft dit Lynch's beste "film".

5.0* en een uitgebreide review

Het lachen, joelen en applausiseren als in een Sitcom maakt het extra briljant. Voor mijn gevoel ligt daar de kern van het hele gebeuren. Een demonische kijk op luchtig vertier, zoals Mulholland Dr dat op Hollywood zou kunnen zijn.

Soundtrack is inderdaad geniaal, Badalamenti is dat?

Tja dit is toch wel een vrij matige vertoning. Dit is de vierde film die ik zie van Lynch en ook meteen veruit zijn zwakste. Mulholland Dr, Lost Highway en Inland Empire kon ik allen erg goed waarderen en staan ook allemaal in mijn top 100 maar deze Rabbits zal het nooit zo ver schoppen. Positief aan deze film is de korte speelduur waardoor ik me niet zo lang hoefde te vervelen en de leuke eerste 20 minuten waar het allemaal nog erg vernieuwend en mysterieus is. Daarna blijft het vernieuwend en mysterieus maar werkte het niet meer voor mij. Ik kon er niets van maken en begon me te storen aan die konijnen. De theorieën die hier worden geschetst kan ik me wel in vinden maar daardoor kan ik de film niet anders benaderen. Het is en blijft erg jammer. 2,0*

Ik denk niet dat het de regen is.

De telefoon ging eerder vandaag. Donkere, lachende tanden. Ik was het bijna vergeten. Hahaha. Stilte. Het zou toeval geweest kunnen zijn. De muur heeft vlam gevat, denk ik. Er is iets mis. Godot had hier al lang moeten zijn. Ik ga de deur uit, maar als ik terugkom weerklinkt er geen applaus. En dan is er de ambient. Heerlijk, hypnotiserend gezoem dat de lichten uitblaast. Een donker kruis. Ga je het vertellen? Kafka? Vergeet niet dat het vrijdag is. Hahaha. Geen flauw idee waar Jack is. Blauwe voeten en dergelijke. Wat in hemelsnaam is het vagevuur? Ik heb een geheim. Was je blond, Susie? Hallo?

Het is de regen.

2,50

Zeer vreemde film, maar dat was al duidelijk. Toch vond ik het geen kwelling om een heel lesuur (heb deze niet in de klas gezien, maar zo lang duurt deze film dus) naar konijnen in een woonkamer te kijken. Af en toe klikte ik op de Facebook tab om de film op pauze te zetten maar het hield mijn interesse tot mijn verbazing. Ik beken, na het kijken snapte ik ook niet helemaal wat het doel van deze film nu eigenlijk was. Mysterieus tot en met en snapte er letterlijk geen reet van. Waarom is deze film dan zo boeiend? Het gaat dus over reincarnatie volgens mij. Het einde dat de deur langzaam opent en de schreeuw en daarna het moment op de bank. Donker en grimmige film van David Lynch die mij verbaasde. 3,5*

Extreem vage film van Lynch. De sitcom-taferelen maken het zelfs zo nu en dan tot een humoristisch filmpje. Maar de beklemmende sfeer die Lynch tegelijkertijd creeert, onder leiding van de geweldige muziek, is heel erg goed. Spanning blijft continu voelbaar. Waar het nou eigenlijk over gaat, is me compleet ontgaan, maar dat boeit me eigenlijk ook heel weinig. Ik geniet gewoon van zijn kunstwerkjes. Bij deze had ik dat wel iets minder. Met welgeteld één close-up oogt het allemaal erg statisch en daardoor sukkelde ik af en toe wat weg. Bij de harde krijs op het einde schrok ik me dan ook helemaal 't leplazarus. Al met al een interessant filmpje en het maakt me erg nieuwsgierig naar Lynch's andere werken.

3*

Tja. De score is nog wel aardig te noemen. Maar de rest is gewoon waardeloos. Saai geschoten, niet te volgen en kon me eigenlijk geen moment boeien. Het zal wel allemaal draaien om de sfeer, ik kwam er niet in. Ben een liefhebber van Lynch maar dit is pretentieuze troep.

Een uniek werkje waarbij je voor jezelf heel veel dingen moeten invullen waar het verhaal over ging en wat de bedoeling was van de maker om deze film te maken.

Op zich geen problemen met dit soort films, maar je kan ook een tikje te ver mee gaan zoals deze film vind ik.

En dan na 42 lange, surrealistiche minuten toch met klamme handjes en een kloppend hart zitten.

In hoeverre is dit een experiment? Hoe minimalistich kan een film zijn? En hoe veel kunnen vertraagde geluiden, konijnenpakken en een grote onsamenhangendheid verpesten? Blijft er geen toegevoegde waarde meer over? De stemmen tellen enkel. Lynch maakt een geluidspuzzel, waarbij iedereen zijn eigen connotaties aanhaalt bij de genoemde woorden en begrippen.

Om een hoog cijfer te geven omwille van het experimentele karakter gaat mij te ver. Desondanks leuk van Lynch, maar totaal onbruikbaar. Kunst moet communiceren en nergens een grens van duidelijkheid overschrijden. Dit laatste is gebeurd hier non-stop. Verder typisch dat 'men' verklaringen moet zoeken. Lynch verzint. Het kan ook 'niets' zijn, maar dat is dan direct weer 'iets'. Dus toch weer een verklaring. Boogeyman, en zijn bericht van 26-11-2010, verklaart het dan ook werkelijk subliem.

Wat een rare praat, Lynch bedankt.

Ik denk overigens bij nader inzien dat het werk, of in ieder geval de dialogen op zich geen betekenis hebben noch een verhaal volgen. Ik denk dat het echter een soort verwijzing is naar The Theater of the Absurd. Deze was er op gericht om de betekenisloosheid van het bestaan te benadrukken. Ik denk dat dit wordt ondersteund door hetgeen wat de "Rabbits" uitvoeren, namelijk huishoudelijke taken, tv kijken, en het terugkeren van werk van vader Konijn. Ook wordt het benadrukt door het feit dat het in een theater setting afspeelt, het lachen op de achtergrond op absurde momenten en natuurlijk dat het narratief nergens over lijkt te gaan. Daarnaast is ook het uiterlijk, qua kleding en inrichting een verwijzing naar de jaren 50/60 waarin The Theater of the Absurd geboren werd. Verder is in Theater of Absurd taal meer een barrière in de communicatie, spraak heeft bijna geen nut en zijn we allen verdoemd tot isolatie en vervreemding.

Doet me trouwens ook enigszins denken aan het stuk van Jiskefet genaamd, Raarrr.

Rabbits is cinema in de meest abstracte vorm. Uitstekend analyse materiaal. De locatie van de set voor Rabbits schijnt de achtertuin van David Lynch te zijn geweest. Rabbits is vervolgens de nacht erop gefilmd.

David Lynch heeft zelf ooit de stap van schilder naar filmregisseur gemaakt nadat hij hiervoor door één van zijn eigen schilderijen werd geïnspireerd. Dit was een donkere schilderij met een zwarte achtergrond en een figuur in het midden. Na een lichte bries van de wind fantaseerde David Lynch dat het figuur in de schilderij lichtjes bewoog. Zijn fantasie werd wens en Lynch besloot vanaf dat moment om bewegende schilderijen te gaan maken. Dit in de vorm van cinema. De opzet van Rabbits is ook in de vorm van een bewegend schilderij met een donkere toon. Dit bewegende schilderij bestaat uit een grauwe kamer met drie bewegende figuranten erin die verkleed zijn als konijnen. Een ruimte dat zich kenmerkt met leegheid en een kosmische donkerheid. Waar een schilderij wordt omkaderd door een lijst, is de kamer in Rabbits omkaderd door de muren waarin de ruimte zich bevindt.

Volgens David Lynch zijn er geen regels voor het maken van films. Je gevoel geeft aan of je wel of niet goed bezig bent. Lynch werkt zelf op basis van intuïtie. Hij omschrijft zijn werkwijze bij het opzetten van een filmscript als het werken vanuit een gezond verstand (common sense). Eerst worden voorafgaande ideeën als geheugensteuntje in steekwoorden opgezet. Elk scene wordt vervolgens in hoofdlijnen op kaartjes van 3 bij 5 cm beschreven. Alle kaartjes samen vormen een script zoals Lynch het toepast. Al het ontbrekende aan het script ontstaat uit intuïtie. De woorden uit het script zetten David Lynch aan het dromen. De afbeeldingen uit de droom trekken als een magneet andere ideeën aan. Hieruit wordt een gehele scene ontwikkeld. Lynch kiest voor zijn eigenaardige werkwijze omdat ideeën die voortkomen uit zijn abstracte manier van werken volgens hem meer zeggen dan het filmen van de realiteit. Creativiteit en rationaliteit gaan niet samen. Lynch plant dus een klein ideetje en laat het verder ontstaan terwijl hij er toch sturend in is. Dit doet hij door te improviseren zonder een conventionele verhaallijn. De thema’s uit de films van David Lynch komen voort uit iets wat hem diep van binnen raakt en bezig houdt. Dit vertaald hij vervolgens naar zijn werk. Hij omschrijft zijn techniek als het vangen van een grote vis. Op dezelfde manier heeft Lynch zijn meeste films geregisseerd, waaronder ook Rabbits. Het idee van Rabbits komt voort uit de gebeurtenissen van de film Mulholland Drive. Waar bij Mulholland Drive de verhaallijn en de personages een grote rol hebben, is dit bij Rabbits ondergeschikt aan de sfeer en beleving van de film. De personages in beide films worden door David Lynch zelf omschreven als verdwaald in het duister en verward.

De filmstructuur van Rabbits tart met alle wetten van de logica. De film is dusdanig abstract dat de structuur erin verdwijnt. In plaats van een structuur maakt Lynch gebruik van contrast. Zo staat de donkere toon van de film in contract met gebruikte lachsalvo’s. De lachsalvo’s zijn een persiflage naar sitcoms. Contrast is volgens Lynch noodzakelijk om dingen te laat werken zodat de film een eigen atmosfeer krijgt. Door zijn manier van werken staat Lynch bekend als één van de meest donkere filmregisseurs. De bedreigende sfeer dat in verband staat met het bestaan van de personages uit Rabbits en de nihilistische wereld waarin ze leven is geïnspireerd op het film-noir genre en (zoals Glacius hierboven aangeeft) absurde toneel. Als cross-over van het film-noir genre is Rabbits een psychologische neo-noir. Met de nihilistische wereld duiden we op het bestaan van de drie figuranten. De figuranten in Rabbits worden letterlijk uitgebeeld als konijnen en figuurlijk weergegeven als proefkonijnen binnen een nihilistische wereld. De betekenisloosheid van hun bestaan wordt ondersteund door huishoudelijke taken, tv kijken, en het terugkeren van werk. Ook wordt dit benadrukt door het feit dat het in een theater setting afspeelt, en gebruikte lachsalvo’s op absurde momenten. De verwijzing naar absurd toneel wordt versterkt met het toepassen van kleding in de stijl van de jaren 50, de inrichting van het decor, dat de personages zich geïsoleerd en vervreemd gedragen en de dialogen waarbij geen enkel regel volgt op de daarop volgende regel.

Met Rabbits vervreemdt Lynch zich van alle filmconventies die gebruikelijk zijn. De bizarre en onlogische manier waarop Rabbits wordt weergegeven kan worden gezien als een reflectie van hoe een droom zou kunnen zijn. Volgens Lynch is cinema een medium waar je kunt communiceren door het onderbewuste een gestalte te geven. Met Rabbits geen Lynch zijn fantasie op surrealistische wijze de vrije loopt.

Een telefoon, een zitbank. Acteurs in konijnenpak. Dit is werkelijk een van de engste films die ik ooit zag. Slechts één cut. Wat een sfeer. 50 minuten? 'It's still raining.'. Dit kan alleen uit de geest van David Lynch komen. Sitcomparodie? De hel? 'I think I heard something outside'. Beklemmend tot en met. De telefoon gaat. Ijzingwekkend. 'There's something wrong'.

Het is dit soort films die mijn liefde voor cinema keer op keer bevestigen. 4.5*

Behoorlijk briljant dit.

Er wordt een sfeer opgebouwd die zo claustrofobisch is. De gehele film zit men half afvragend, half bang om zich af te vragen.

Velen hebben het over 'een vervolg op Mulholland Dr.', maar ik zie eigenlijk vooral links naar Twin Peaks.

Het kan, zoals door enkelen gesteld, een grap zijn van Lynch (dit valt niet te analyseren), maar persoonlijk ga ik toch liever wat puzzelen en denken en zoeken (wat dan ook weer een mogelijkheid kan zijn: het valt niet te analyseren, maar laat ik ze - het publiek - het toch maar doen).

Sowieso ga ik ooit wel 's die dialogen proberen te ontrafelen en aan elkaar te plakken, maar nu hou ik het liever bij de zinnen die we krijgen - en daar iets proberen mee te maken.

[mensen die Twin Peaks nog willen zien, best het volgende niet lezen]

Zo zou konijn Suzan gerust Laura Palmer kunnen zijn:
- ze spreekt over een geheim dat ze meedraagt.
- "I have known since I was seven", wat ook alweer Laura zou kunnen zijn.
Meer bepaald over haar vader, over Bob.
Best wel 'een geheim', om in een dagboek te schrijven of zo.

Dan hebben we het huis dat af en toe in brand staat, het lijkt aangestoken door een lucifer.
"Wanna play with fire, little boy" (Bob quote, een naam die twee keer wordt vermeld).
Gokje wagen: wanneer het huis in brand staat, zijn ze in de lodge (?)

De momenten waarop men juicht, hebben misschien ook een betekenis - maar in eerste instantie deed het me wel denken aan de Balcony Lady van Mulholland. De vermelding van vinyl en een worsteling is dan wel weer duidelijk de vader van Laura Palmer die haar nichtje onder handen neemt.

Op een bepaald moment, subliem en subtiel, wordt een TP nummer geneuried. En "When are you gonna tell it" zou dan weer kunnen wijzen naar het niet willen zien van wat er gebeurd, denk aan Laura's moeder.

"I went earlier, when it was just light"

Sowieso, de manier waarop dit me intrigeert (of dat nu de bedoeling is of niet) en op een bepaalde manier de stuipen op het lijf jaagt: dank, Lynch!

O, en de lachband is natuurlijk behoorlijk geniaal te noemen.