Rabbits (2002)

Weir, weirder, Rabbits.

Samen met Eraserhead is dit misschien wel het bizarste werk van Davis Lynch. Totaal geschift verhaal over drie konijen, waarin enige logica ontbreekt (maar het lijkt wel of alles klopt; alleen op een vraag in de ene aflevering, wordt in de andere antwoord gegeven), en lachsalvo's op de vreemdste momenten worden ingezet. 2,5*

Hier ben ik het helemaal mee eens.

Het absurdisme en de lachsalvo's deden met een beetje aan Jiskefet denken. Jiskefet maakte eens een parodie op experimenteel toneel. Die was echt geniaal. Er zat een man in het publiek die steeds RAAAARRRRRRR! riep. En er zat een man die zo maar ineens op een heel vreemde manier ging lachen.

Dit Lynch filmpje komt wat serieuzer over, maar ik weet niet of het wel zo serieus bedoeld is.

2 sterren

De tweede keer maakte hij nog een grotere indruk op mij, het lijkt me dat hij wel 5 sterren verdient. Gewoon omdat ik zoiets nog niet eerder heb gezien, omdat ik er elke keer compleet van ondersteboven raak, omdat de rillingen me over de rug lopen tijdens het kijken en omdat de muziek meesterlijk is.

Iets wat me is opgevallen, niet dat je er iets moet achter zoeken maar toch: na elk van de drie solo-stukjes verdwijnt het konijn in kwestie, en zodra dat gebeurd is verschijnt er in de linkeronderhoek van het beeld een vreemde schaduw, die telkens verdwijnt en terugkomt. Op zich niet bijzonder, maar het gebeurt drie keer op juist dezelfde manier, dus dat zal er wel om gedaan zijn. Waarom, dat doet er natuurlijk niet toe in deze film

Aangezien dit één van mijn eerste kennismakingen was met Lynch was ik redelijk verbaasd toen ik dit zag. Bizar werkje, wat ik eigenlijk niet goed plaatsen kon. Erg sfeervol was het wel. De prachitge muziek en de mooie schaduw en licht effecten zijn schitterend en de film heeft een heerlijk creepy sfeertje en is tegelijkertijd ook nog best geinig.

Jammer is wel dat dit alles in de eerste tien á vijftien minuten duidelijk is. Daarna begint het alles nogal te vervelen, want het is niet zo'n geweldige truc dat het 50 minuten lang sterk blijft. Ik had het na een tijd in ieder geval wel gezien. Want hoewel het sfeervol, bijzonder en gestoord is, echt gefascineerd ben ik ook weer niet. Desalniettemin toch erg benieuwd naar de rest van Lynch' werk.

Knap sfeertje. Duister, komisch en vervreemdend tegelijk. Mede dankzij Badalamenti's muziek. Verder vooral weird en ongrijpbaar. Best fascinerend, maar niet echt mijn ding.

3.0*

Ik zal Kappeuter (en daarmee Jiskefet) maar even quoten:

Want dat was het! Geen touw aan vast te knopen.

Hier iemand die denkt dat hij het doorheeft. Op zich een leuke theorie alleen verklaard het niet alles. Bovendien kan je met deze film alle theorien plausibel maken.

Ergens is het toch wel fascinerend alleen een beetje jammer dat je eigenlijk 50 minuten naar hetzelfde zit te kijken en te luisteren. In het begin had ik nog goede hoop want het moment dat Jack binnenkomt was echt hilarisch. Ook de demoon in aflevering 2 was erg cool. Jammer dat er niet meer van dit soort dingen ingestopt werden. De laatste aflevering was ook wel leuk. De score is ook continu hetzelfde maar dat draagt dan wel weer bij aan de naargeestige sfeer die er hangt.

Ja geinig is het wel net als Eraserhead en dus krijgt Rabbits exact hetzelfde cijfer. Een 3.

Rabbits

Een vriendin vroeg me deze week om met haar naar een moderne dans voorstelling te gaan, dat was een vrij apparte ervaring. Ik snapte er werkelijk geen ene biet van. Na 10 minuten heb ik het idee van enig verhaal toen ook maar laten varen en heb ik gekeken en geluisterd naar sfeervolle muziek en beelden. Niet helemaal mijn ding dat moderne dans maar knap in elkaar gezet en best leuk om eens gezien te hebben.

Met Rabbits leek het in eerste instantie dezelfde kant op te gaan. De sfeer is creepy en typisch herkenbaar en voelbaar als Lynch, je voelt als het ware de aanwezigheid van een kwade entiteit die de lieve konijntjes zo de stuipen op het lijf jaagt. Ook de voorgeprogrameerde reacties van het publiek hierbij waren erg vermakelijk en grappig.

Maar ik zeg; "In eerste instantie... " want na zo'n 15 minuten had ik het eigenlijk wel gezien, echt veel gebeurt er verder niet. Ook is de film niet van die kwaliteit dat het allemaal boeiend blijft om naar te kijken, ik heb veel en veel mooiere beelden van Lynch gezien. Bovendien zit er nauwelijks iets van ontwikkeling in, 3 konijnen in een spookachtige huiskamer en een tot 2x toe dezelfde demonische verschijning. Echt, een close-up van een telefoon in 50 minuten en een harde schreeuw op het einde zijn niet boeiend genoeg om hier nu een echt topwerkje van te maken.

kan er uiteindelijk niet zoveel van maken van Rabbits, vraag me eigenlijk af of dat ook wel de bedoeling is. Verder dan een filmpje wat puur om de sfeer draait kom ik niet. Eigenlijk is het resultaat oersaai en lelijk, en dit is mij nog nooit overkomen bij een Lynchfilm aangezien die altijd iets mysterieus, mooi in beeld weten te brengen.

Rabbits 2* voor het rare experiment zal ik maar zeggen. Van mij hoeft Lynch niet zonodig deze weg in te slaan, ik hoop volgende keer namelijk gewoon weer te kunnen genieten van zijn film.

Hm. Het viel me toch wat tegen. Ik hoopte op een experimentele, postmoderne film maar kreeg een vrij slappe hap voorgeschoteld. Eigenlijk vlees noch vis.

Mooi is het spel dat met de kijker wordt gespeeld, vooral door de geluidsband. Interessant is om je eigen gevoelens, die heen en weer pendelen tussen wat je ziet en wat je hoort, tijdens het kijken te observeren. De konijnenmaskers, het onbegrijpelijke, ook dat heeft wel wat. Maar ik heb nergens een echt sterke sfeer geproefd, niet in het beeld en ook niet in de soundtrack. Het nieuwe van de eerste tien minuten zakt vrij snel weg en zonder dat nieuwe blijft er eigenlijk niet zo heel veel over.

Slecht of echt vervelend wordt het niet. Maar Rabbits bereikt ook nergens het niveau dat je meegezogen wordt, geraakt door sfeer of gegrepen door absurdisme.

Leuk geprobeerd dus door Lynch, alle lof daarvoor. Helaas is de poging wat mij betreft niet echt geslaagd. 2,5*

Absoluut een bizar geheel. Eigenlijk gebeurt er 50 minuten steeds hetzelfde, maar toch zijn de teksten zodanig anders, dat je toch de indruk krijgt dat er iets gebeurt is; dat er iets te ontrafelen is. Misschien is goed vergelijkbaar met zo'n knip-en plakopdracht van de basissschool, waar je alle plaatjes uit moest knippen en dan op volgorde leggen, misschien dat er dan wel enige logica uit te halen valt.

Rabbits krijgt van mij 2,5*, meer zit er echt niet in.

Het begint wel leuk, een beetje naar wat konijnen kijken in combinatie met een constante creepy sound op de achtergrond. De droge humor van de konijnen werkte dan wel mee aan de sfeer maar zorgde nooit voor een daadwerkelijke creepy sfeer. Vooral heel abstract allemaal. Het moment dat Naomi Watts zegt dat het kwart voor elf ( meen ik ) is en als reactie krijgt dat het dan al donker is , werkt humor in de hand. Telkens weer van dit soort opmerkingen.

Toch deed het mij allemaal niet zo heel veel. Na een tijdje heb je het allemaal wel gezien en blijven de dingen zich maar herhalen. Het einde, was dan wel weer goed gevonden. Een enorm contrast met het begin. Maar toch, echt serieus is dit allemaal niet te nemen. Het is vooral eentonig allemaal. Nauwelijks cameramoves en mooie decors.

En dat klappen tussendoor? Dat werkte vooral op de lachspieren. Ik zie er trouwens nog wel een boodschap in. Namelijk dat het publiek te commercieel is ingesteld en naar de pijpen van de tv baas danst. Ze moeten klappen op de meest onzinnige momenten, ze zijn makkelijk beïnvloedbaar. Iets wat Lynch duidelijk niet wil zijn. Originaliteit kun je hem niet ontzeggen. 3*

Een vreemde Lynch, die na verloop van tijd niet meer te kijken is. De 'effecten' score van Badalamenti zorgde voor een onheilspellende sfeer, die gecombineerd met de vaste camerapositie surrealistisch op je inwerkt, maar die kracht ook niet weet vast te houden. 2 sterren

Dit sloeg echt nergens op, ik vind David Lynch een hardstikke goede regisseur.. maar dit.. de korste film die ik ooit heb gezien, en met veel tegenzin uitgezeten. 50 minuten naar konijnen kijken die maar wat praten waar je niks van begrijpt.

de enigste goede dingen in de film waren dan nog de soundtrack en de mooie konijnenpakjes. ik had mezelf voorgenomen om geen 1 film een 0,5 te geven, maar hier kan ik niet anders.

Gezien op Youtube.

Toch wel een appart sfeervol filmpje. Je kon ook duidelijk zien dat het in een soort poppenhuis is gefilmt met van die touwpopkonijntjes. Maar dat Lynch daar ook al zo'n sfeer in kan krijgen, met de donkere achtergronden met regengeluiden en creepy muziekjes. Het verhaal is dan wel weer vaag en je weet er ook bijna niks uit te halen. Maarja dat is dan ook typisch Lynch. Verder is dit toch wel voor een poppenkast film erg mooi gemaakt. Dat einde was ook erg creepy vond ik en bezorgde je een schrik met die plotselinge schreeuw uit de duisternis.

Verder erg knap gemaakt.

3,5*

Wat is dit? Een hele tijd zo geboeid en vol spanning naar het scherm zit kijken door de spannende sfeer en wachtend op wat er gebeuren gaat. viel tegen, want buiten een schreeuw eigenlijk niet veel.

Moet ik dit nu bekronen door de angstaanjagende sfeer perfect samengaand met de soundtrack en de knap neergezette konijnen? Of dit afbreken voor de saaie monologen en dialogen die op niet veel slagen?

De gulden middenweg denk ik dan maar, al weet ik eigenlijk niet goed wat ik moet denken, zowat het raarste allertijden.

3,5*

Na Inland Empire gezien te hebben, waarin de Rabbits reeds voorkwamen, was ik toch wel benieuwd naar de film over de konijnen zelf. Iedere keer als je denkt dat het niet gekker kan, komt Lynch wel weer met nog iets gekkers op de proppen. Hoe verzin je dit in hemelsnaam?

Maar dit beviel me eigenlijk best goed. Erg sfeervol filmpje met drie konijnen, waarbij elke episode richting het eind steeds spannender wordt. De dialogen slaan soms nergens op en er wordt op de vreemdste momenten gelachen door het "publiek", maar mede door de ondersteuning van de muziek is het allemaal behoorlijk sfeervol.

Best leuk dus allemaal, ondanks dat er verder vrij weinig uit te halen valt. Een dikke drie kwartier is ook meer dan voldoende, want als het langer zou duren, zou de film wel een gedeelte van zijn kracht verliezen denk ik. Leuk experiment van Lynch dus.

3,5*

Belachelijk eigenlijk, dat ik hier net drie kwartier naar heb zitten kijken. Toch beviel het me best wel goed zo op de vroege ochtend. Sfeer en muziek zijn weer gewoon op het hoge niveau van Lynch en doordat het niet zo lang duurde vond ik het best leuk om naar te kijken. Dat het nergens op zou slaan had ik van tevoren wel zien aankomen.

3.5*

Eerst even voorop vermelden dat ik een versie heb gezien van 42:39 minuten. Ik neem aan dat er ergens een stuk verloren is gegaan?

Ten tweede wil ik nu al zeggen dat ik uitkijk naar de volgende kijkbeurt. In eerste instantie om dat verloren stuk goed te maken, maar ook om een nieuwe poging te ondernemen de angstaanjagende sfeer te proeven. Nu had ik het gevoel dat ie slechts latent aanwezig was en me niet geheel in de ban kon nemen.

Wel een leuk gegeven rond de sitcom trouwens. Het levert enkele surrealistische en bevreemdende stukjes cinema op, zoals het totaal misplaatste applaus elke keer en de holle dialogen die maar wat door elkaar gehaald worden. Enerzijds is dat laatste een uitdaging voor de kijker om tot de laatste seconde aandachtig de puzzel trachten te vervolledigen, anderzijds wekt het abstracte karakter ervan een beetje verveling op. Niet veel, want de speelduur is gelukkig kort genoeg, maar soms is het toch echt op de tanden bijten om niet afgeleid te worden.

Een minpunt aan Rabbits is de visuele karigheid. Slechts één setting waar je als kijker 50 minuten lang naar zit te kijken (in mijn geval 42). Dat is op zich geen ramp, maar het is wel nefast voor de visuele prikkelingen die, in dit geval, erg schaars zijn. Zeker als je net omwille van het abstracte karakter van het scenario aangewezen bent op die visuals. Al denk ik dat dat nog goedgemaakt kan worden bij een herziening, op voorwaarde dat ik dan wél gepakt wordt door de beangstigende sfeer. In mijn geval zijn herzieningen van een Lynch trouwens echt wel een must, ik merk namelijk dat één kijkbeurt nooit genoeg is om zijn films ten volle te waarderen. Hetzelfde moet ik maar eens gaan doen met Inland Empire, al schrikt de lange speeltijd me daar wel een beetje af.

Iemand een idee of en waar de DVD van Rabbits nog te verkrijgen is?

Tja..

Eigenlijk zijn die maffe 'dialogen' nog best aantrekkelijk, maar het gaat zo snel vervelen he. Net als het applaus en de lachband, het is 2 of 3 keer leuk en dan heb je het ook wel weer gehoord. Maar toch he, de sfeer en de muziek, het is allemaal wel bijzonder sterk, en vooral de laatste episode en dan bedoel ik vooral die schreeuw is steengoed.
En dan nog de betekenis; geen flauw idee. Punt.

Net geen voldoende, maar leuk een keer gezien te hebben.

2.5*

Eerste kwartier is het nog wel boeiend, maar vooral vanwege de herhalingen, één decor en de statische camera, vind ik het wat saai worden. Het lijkt soms als of de dialogen gewoon weg door elkaar gegooid zijn, maar uiteindelijk zal het toch wel op zichzelf staande onzin zijn .

Ben ik even wat op internet aan het lezen en dan worden bepaalde ideetjes die ik had door anderen 'bevestigd'. Eigenlijk wel grappig, maar ik vind de film toch niet boeiend genoeg. Sfeer is wel aardig, maar ik heb ze veel beter gezien van Lynch.

Drie héle magere sterretjes.

Wat een film!

Lynch heeft zich weer uitgeleefd. 3 konijnen in 1 kamer, waanzinniger kan het niet zijn. Neem dan ook nog wat mensen uit Mulholland Dr. en je hebt Rabbits. De kamer bestaat uit een zetel, een strijkplank, een bijzettafeltje met een telefoon en een deur. Af en toe komt er ook een lucifer. Dus echt toegankelijk valt deze film niet te noemen.

De sfeer van deze film maakt het eigenlijk want de dialogen zijn niet te volgen want ze lopen niet in volgorde

Ook hoor je het "zangtalent" van de konijnen. Ja wat je zingen kan noemen natuurlijk. En de kers op de taart het beeld zoemt uiteindelijk in op de telefoon

En er komt ook een monstertje in dat ik niet zou weten wat het erin doet maar dan zie je in één keer zo'n konijn komen met 2 lichtjes en dan denk je WTF! Oow en niet te vergeten: de married with children stijl: applaus als iemand binnenkomt en gelach om... I don't know.

De score van deze film gecomponeerd door Lych him self is wel erg indrukwekkend. Zo eng en duister.

Daarom ook 3,5*

Conclusie: een waanzinnige film die gemaakt wordt door de sfeer.

Dit zou een goed theaterstuk zijn, toerend langs de kleinere podia. Ik zou zeker gaan kijken naar dit experimentele kunststukje.

Toch knap als je met een door elkaar gehusselde conversatie, 1 setting, 1 deur, 1 telefoon en 3 vlakke personages constant dezelfde sfeer kan blijven behouden, een tikje beklemmend en toch zeker boeiend/spannend.

Oorspronkelijk was het een serie van 8 keer 5 minuten,

dat is ook al intrigerend te noemen.

Weird. Aparte ervaring deze film, maar op één of andere manier wel boeiend. Er heerst een heerlijk mysterieus en angstaanjagend sfeertje in die kamer, begeleidt door de sterke, onheilspellende score van Angelo Badalmenti.

Drie konijnen geteisterd door een groot gevaar en een (letterlijk) verknipt script. Een vraag in de ene aflevering - het antwoord in de volgende, of die daarna. Als je alle vragen, opmerkingen en antwoorden van de konijnen op een goede volgorde legt wordt het misschien wat duidelijker allemaal, maar ik heb geen idee wat Lynch hiermee probeert te zeggen. Ik denk eigenlijk helemaal niet zoveel. In ieder geval minder dan sommige mensen beweren. De schreew op het einde is geweldig trouwens.

Er zijn veel theorieën te vinden, waarvan ik ''de wachtkamer naar de hel'' wel interessant vindt. Leuk om eens gezien te hebben (wie weet nog een keer), maar de 43 min. die ik zag waren eerst precies goed om de hele tijd geboeid te blijven kijken.

Tja. Zomaar wat willekeurige zinnen door drie mensen in konijnenpakken in een huiskamer laten zeggen intrigerend en spannend te houden is een kunst. Hoewel ik mij toch erger aan het feit dat ik het idee heb dat de gedachten achter deze willekeurige zinnen pas na het maken zijn bedacht. Er zullen heus diepere gedachten zijn achter deze film maar dat kan met alles. Als ik met mijn digitale camera een flikkerende lamp ga filmen met klanken van Chopin op de achtergrond zijn er ook honderde mensen die er iets achter gaan zoeken en het uiteindelijk gaan waarderen. Maar je moet het natuurlijk wel even doen. En het idee om 3 konijnen in de huiskamer willekeurige zinnen te laten zeggen moet wel in je op komen en uiteindelijk worden uitgevoerd. Dat is toch een stuk lef en creativiteit. Door het goede gebruik van geluid weet Lynch dan ook nog eens een sfeer neer te zetten waar je akelig van wordt. En ook dat is knap. Want het blijven natuurlijk wel 3 konijnen in een huiskamer die willekeurige zinnen zeggen.

Persoonlijk ben ik denk ik te nuchter voor deze film. Die diepere gedachten erachten zullen allemaal best bestaan. Maar voor mij blijven het 3 konijnen in een huiskamer die willekeurige zinnen zeggen. Maar akelig is het zeker. En intrigerend ook. De film doet dus blijkbaar zijn werk.

Figuurzagen,

Weet je nog figuurzagen? Wiskunde, maar het regent buiten, die bank zit wel lekker zeg,

wat is je naam? Jij zou de deur toch open doen? Dat vind jij, doe niet zo geheimzinnig,

ik heb vanochtend gestreken, ga toch zitten, de maan schijnt, sfeervol, waar denk je aan?

Zelfbedrog is het immunsystem van de psych, is dat wel zo? Waarom zo'n mal pakkie?

Ach je weet toch hoe filosofische konijnen kunnen zijn, niet zo critisch zijn joh, laat me nou ff genieten, even dwalen in het onbewustzijn. Hé, wat doet een komkommer in komkommertijd?

Gedachten zijn net als wolken, bekijk het van de zonnige kant, de meeste regen valt naast je, lekker tekenen zonder lijn, zonder potlood of pen, de tekening schetst zich vanzelf, en wanneer je alles op een rijtje hebt, komt het domino effect. Je vraagt je af, hebben analfabeten wel plezier aan lettertjes in de soep?

Misschien zegt dit weinig over de film, persoonlijk vind ik van wel, zij die de film nog willen zien, ik kan de film niet makkelijker beschrijven dan ik zojuist gedaan heb, mijn excuses voor het ongemak.

Na de meeste van Lynch nu wel gezien te hebben is dit toch wel degene waar het minste een touw aan vast te knopen valt.

Of dit het predicaat film of kunst behoort te krijgen weet ik niet, maar eigenzinnig is het in ieder geval. Ik zal ook zeker geen poging doen om te begrijpen wat Lynch voor ogen gehad moet hebben toen hij dit bedacht. Het mooie hieraan is dat je denkt een verband in de 'dialogen' te zien waarna deze door een volgende uitspraak weer ontkracht wordt. Na enkele pogingen heb ik de moed opgegeven. Het is daarom ook lastig en haast zinloos om inhoudelijk iets over Rabbits te zeggen, iedereen zal er anders over denken.

Toch kent de film de typische onheilspellende sfeer van een Lynch film wat me er zo in aantrekt. Mensen in konijnenpakken, industriële geluiden (Elephant Man, Eraserhead)en natuurlijk de absurde scenes/dialogen. Het slaat nergens op maar toch is het iets.

Erg moeilijk te beoordelen.

3* voor nu.

Net bekeken, en ben een beetje beduusd. Snap ik het nou niet, of valt er niks aan te snappen? Ik kon er helaas niks van maken.

Wow, wat een genialiteit.

Ontzettend sterke film. Dit is tot nu toe het beste wat ik van Lynch heb gezien. De film is bijzonder traag en ook al is de speelduur maar 50 minuten het voelt aan als een dikke anderhalf uur. Het verhaal kan ik eerlijk gezegd niet zo heel veel over zeggen. Behalve dat ik de indruk kreeg dat het de wachtkamer van de duivel was. Meerdere mensen hebben dit al aangehaald en ik sluit me erbij aan. Dit door de donkere muziek alsof er iets heel spannends stond te gebeuren en het rode mannetje dat op de duivel lijkt.

De vormgeving was briljant. Een kamer waar ze gewoon de hele tijd de camera op houden werkt ontzettend goed in deze film. Het draagt bij aan de super bijzondere sfeer in de film.

De dialogen sloegen helemaal nergens op. Ze liepen allemaal door elkaar heen en het is voortdurend puzzelen om de stukjes in elkaar te laten vallen.

Lynch maakt gewone hele bijzondere films. Dit is met stip de abstractste film die ik gezien heb en ook al snap ik maar een beetje van het verhaal ik vind hem wel super bijzonder.

5*

Blijft geweldig.

Het is de muziek die het uiteindelijk allemaal bij elkaar houdt. Al van de eerste seconde werkt de soundtrack, en hoewel het elke episode gewoon een herhaling is blijft het de gehele speelduur werken.

De rest is grappige, leuke, mysterieuze onzin die uiteindelijk niet ergens over gaat, maar gewoon vermaakt. Rabbits is puur emotionele cinema en daarmee Lynch op z'n best. Het wegvallen van verhaallijnen en personages doet Lynch gewoon goed en herleidt z'n cinema naar de kern.

De 5* blijven staan, voor mij blijft dit Lynch's beste "film".

5.0* en een uitgebreide review

Ik denk niet dat het de regen is.

De telefoon ging eerder vandaag. Donkere, lachende tanden. Ik was het bijna vergeten. Hahaha. Stilte. Het zou toeval geweest kunnen zijn. De muur heeft vlam gevat, denk ik. Er is iets mis. Godot had hier al lang moeten zijn. Ik ga de deur uit, maar als ik terugkom weerklinkt er geen applaus. En dan is er de ambient. Heerlijk, hypnotiserend gezoem dat de lichten uitblaast. Een donker kruis. Ga je het vertellen? Kafka? Vergeet niet dat het vrijdag is. Hahaha. Geen flauw idee waar Jack is. Blauwe voeten en dergelijke. Wat in hemelsnaam is het vagevuur? Ik heb een geheim. Was je blond, Susie? Hallo?

Het is de regen.

2,50

En dan na 42 lange, surrealistiche minuten toch met klamme handjes en een kloppend hart zitten.

In hoeverre is dit een experiment? Hoe minimalistich kan een film zijn? En hoe veel kunnen vertraagde geluiden, konijnenpakken en een grote onsamenhangendheid verpesten? Blijft er geen toegevoegde waarde meer over? De stemmen tellen enkel. Lynch maakt een geluidspuzzel, waarbij iedereen zijn eigen connotaties aanhaalt bij de genoemde woorden en begrippen.

Om een hoog cijfer te geven omwille van het experimentele karakter gaat mij te ver. Desondanks leuk van Lynch, maar totaal onbruikbaar. Kunst moet communiceren en nergens een grens van duidelijkheid overschrijden. Dit laatste is gebeurd hier non-stop. Verder typisch dat 'men' verklaringen moet zoeken. Lynch verzint. Het kan ook 'niets' zijn, maar dat is dan direct weer 'iets'. Dus toch weer een verklaring. Boogeyman, en zijn bericht van 26-11-2010, verklaart het dan ook werkelijk subliem.

Wat een rare praat, Lynch bedankt.