Je T'aime Moi Non Plus (1976)

En Gainsbourg maakt een prachtige brutale jaren zeventig-film van grote kwaliteit.

Het doet een beetje denken aan Les Valseuses, Betty Blue en zelfs aan Spetters van Paul Verhoeven.

Dit is nou zo'n typische schitterende sfeervolle Franse jaren 70 film en het soort film waar ik heimwee naar krijg als ik weer zo'n iets te keurige recente Franse film zie (zoals Il Y A Longtemps Que Je T'Aime).

Jane Birkin máákt deze film door top te acteren. Verder is dit een soort van roadtrip in de 70's, waarbij Dallesandro niks meer dan een onderdrukker speelt die, op basis van zijn eigen voorkeur, Birkin gebruikt op zo'n manier dat zij m gaat geloven en afhankelijk van 'm wordt. Birkin's laatste opmerking slaat de spijker op zijn kop en confronteert Dalessandro met zijn ware aard. Baanbrekend voor de jaren 70, doch in deze tijd wellicht voor velen nog steeds een heftig gebeuren. Ook de striptease in de loods..een schrijnend niveau, doch in de 70's waren er wel meer schrijnende zaken ten aanzien van sexualiteit, onder het mom van vrijheid/bevrijding. Neemt niet weg dat dit een film is met de impact zoals toendertijd was bedoeld. 2,5* extra 0,5* voor acteren van Birkin.

Heel matig vooral door het acteerwerk, het lijkt alsof men hun teksten opleest. Enorm vlak en zonder veel emotie. Wel veel naakt maar dat schokt tegenwoordig ook niet meer (al is dat weinig te zien dan tegenwoordig, dat is ook wel weer zo). Visueel af en toe wel aardige shots en een enkel momentje was wel grappig maar ik heb me behoorlijk verveeld. 1,5*.