Je T'aime Moi Non Plus (1976)

Aan de poster te zien kan ik nauwelijks geloven dat dit alleen Drama is.

En de bijbehorende soundtrack evenmin.

Ik weet dat de muziek indertijd heel wat stof heeft doen opwaaien, maar wist niet dat er een film van was gemaakt. De song vond ik erg mooi. De film nog niet gezien.

Is het ook niet.

Deze film is net zo romantisch, als dat 'ie dramatisch is.

Vandaar dat ik de gegevens heb gewijzigd, en dit ter beoordeling naar de 'moderators' heb gestuurd.

Je t'Aime Moi Non Plus is wel een erg leuk liedje. Breng je een beetje in de mood

Gemist toen hij werd vertoont in het Filmmuseum, maar herkansing op DVD (verkrijgbaar in de UK op 05/06)

Helaas vorige week op arte.

Is deze inmiddels ook in nederland gereleased?

Eindelijk te pakken op dvd met Engelse ondertiteling. Ja,een heel boeiend onderwerp. Uiteraard gaat het over sex/erotiek. Maar het onderwerp heb ikzelf nooit gezien in een andere film. Misschien iemand anders wel. Ik zal verder niets verklappen. Een film uit 1976 van Serge Gainsbourg met Jane Birkin in de hoofdrol. Zingen kan ze niet goed helaas,maar acteren wel. (alhoewel ik zelfs haar zangoptredens kan waarderen hoor)

Als je de kans krijgt,zien/kopen deze film. Ik geef hem een 5.

Want de 90 minuten waren voorbij voor ik er erg in had en ik heb een mooi,bijzonder bezit voor mijn collectie erbij.

En Gainsbourg maakt een prachtige brutale jaren zeventig-film van grote kwaliteit.

Het doet een beetje denken aan Les Valseuses, Betty Blue en zelfs aan Spetters van Paul Verhoeven.

Dit is nou zo'n typische schitterende sfeervolle Franse jaren 70 film en het soort film waar ik heimwee naar krijg als ik weer zo'n iets te keurige recente Franse film zie (zoals Il Y A Longtemps Que Je T'Aime).

Gedateerde en bijzonder slecht geacteerde film. Ik kan me voorstellen dat in 1976 het vele bloot en openlijke homoseksualiteit doorbrekend was en het anaal neuken van een vrouw zelfs schokerend. Maar dat maakt een film nog niet goed, hoe aandoenlijk primitief de personages ook lijken.

Donderdag 14 februari en vrijdag 22 februari te zien in Filmhuis Cavia.

Destijds een geruchtmakende film, gezien het thema van de homoseksualiteit, het vele bloot, seks en geweld. En natuurlijk de gelijknamige titelsong, die nog regelmatig te horen is. Oké, Joe Dallesandro is geen topper hier, maar Jane Birkin vond ik wel geloofwaardig. Ze kan in ieder geval heel verleidelijk in de camera kijken . Maar verder heb ik me geen minuut verveeld met deze rolprent. Heeft wel iets Amerikaans en er zit een lekker rauw kantje aan. Ik mag dat wel. Geen topper, maar wel lekker.

Jane Birkin máákt deze film door top te acteren. Verder is dit een soort van roadtrip in de 70's, waarbij Dallesandro niks meer dan een onderdrukker speelt die, op basis van zijn eigen voorkeur, Birkin gebruikt op zo'n manier dat zij m gaat geloven en afhankelijk van 'm wordt. Birkin's laatste opmerking slaat de spijker op zijn kop en confronteert Dalessandro met zijn ware aard. Baanbrekend voor de jaren 70, doch in deze tijd wellicht voor velen nog steeds een heftig gebeuren. Ook de striptease in de loods..een schrijnend niveau, doch in de 70's waren er wel meer schrijnende zaken ten aanzien van sexualiteit, onder het mom van vrijheid/bevrijding. Neemt niet weg dat dit een film is met de impact zoals toendertijd was bedoeld. 2,5* extra 0,5* voor acteren van Birkin.

De eerste scène maakt het meteen al duidelijk: hier gaan de zaken niet al te subtiel aangepakt worden. En dat klopt. Maar wat is deze rauwe kost beeldschoon in beeld gebracht. De vuilstort, het desolate landschap, de vrachtwagen, de hamburgertent ergens East of Jesus en niet in de laatste plaats de mensen met wie we kennis maken. Het zijn stuk voor stuk 'born losers' en ieder van hen wekt ons mededogen op, waarschijnlijk omdat ze zo zonder enige franje gepresenteerd worden. Alle lof voor Jane Birkin voor haar moedige vertolking van de kwetsbare en naar liefde hunkerende 'Johnny". Een prachtige film, die hier misschien wel eens in het zonnetje gezet mag worden als' vergeten parel'.

O, en na deze film stelt die hele boterscène in 'Last Tango in Paris 'natuurlijk niets meer voor.

Heel matig vooral door het acteerwerk, het lijkt alsof men hun teksten opleest. Enorm vlak en zonder veel emotie. Wel veel naakt maar dat schokt tegenwoordig ook niet meer (al is dat weinig te zien dan tegenwoordig, dat is ook wel weer zo). Visueel af en toe wel aardige shots en een enkel momentje was wel grappig maar ik heb me behoorlijk verveeld. 1,5*.