Lolita (1997)

Dit was de eerste Lolita die ik zag, een paar jaar geleden. Daarna kwam Kubrick's versie, pas daarna het boek.

In de herkansing moet ik bekennen dat deze film me niet veel deed, in tegenstelling tot Kubrick's interpretatie. Veel mooi geschoten beelden (de over de weg slingerende Humbert aan het begin van de film, bijvoorbeeld), de piepjonge Swain is een zeer overtuigende Dolores, maar alles was redelijk saai en 'vertellend' gebracht, alsof ze Nabokov's boek aan het voorlezen waren ("en toen gebeurde dit, maar vervolgens gebeurde dat, en blah blah"). Mooie plaatjes, maar echt interessant vond ik het niet. 3*

Slechte verfilming van een briljant boek. Helaas. Wat het boek zo sterk maakte, naast het fantastische gebruik van Engels door Nabokov, was de compassie die je kreeg voor een pervers mannetje als H.H. Ik was benieuwd hoe ze dat naar de film zouden vertalen. Dat is duidelijk geworden, maar dat is ook duidelijk niet gelukt.

Zo is er gekozen voor een voice-over (HH) die soms letterlijke citaten uit het boek vertelt. Vaak werkt zoiets op film niet. Het is niet zo lachwekkend als pakweg Komt een vrouw... maar een toevoeging is het niet. Er wordt wel veel informatie gegeven, en dit is maar al te vaak uitleggerig. Vervelend zo. Hij zegt wat hij voelt, waarom en wat hij ermee wil doen. Vaak kunnen beelden voldoende zijn. Ook is er nogal simplistische amateurpsychologie wat betreft de reden van Humby’s voorliefde voor jong grut. En prima als je dat doet, maar laat de beelden hun werking doen. Maak die flashback langer, geen voice-over dan, en dat moet veel krachtiger zijn en moet HH enigszins sympathie kunnen meegeven. Ook door de rest van de film werd het vervelend. Elke emotie verteld en uitgediept: Svp niet doen!

Het acteerniveau was niet heel bijzonder. Charlotte was vooral irritant neergezet, maar ze was te jong en mooi om de haat van HH te laten voelen. Vanwaar die walging voor haar? Ook Irons in de Rol van Humbert was niet overtuigend. Naast die irritante voice-over vond ik hem maar oppervlakkig. Nergens echte emotie bij hem, angst of vertwijfeling. Al zal dat ook deels aan de regie en het script liggen. Een goed voorbeeld is de scène in school, als hij wordt verteld over de seksuele ontwikkeling Je ziet hem juist wel angstig worden, maar het is zo duidelijk dat ze iets anders willen zeggen dan dat hij denkt, dat het ongeloofwaardig wordt. Terwijl die angst wel begrijpelijk is, en dus eigenlijk gevoeld moet worden bij de kijker. Dat gebeurde dus niet. En ten slotte leek Quilty rechtstreeks uit een B-film te zijn gestapt, eerder lachwekkend dan eng.

Wel is de Lolita van deze film een prima keuze. Jong en onschuldig, toch verleidelijk, dicht in de buurt van wat Nabokov met Nymphets bedoelde. Ook enkele mooie scènes, soms mooie fotografie en een redelijk realistische uitstraling en aardig tijdsbeeld, wat goed past. Maar dat alles redt de film niet.

Er werd gesteld dat dit een onverfilmbaar boek moest zijn. Deze versie is een redelijk volgzame verfilming, wat dus overduidelijk niet heeft gewerkt. Nu nog de meer komische kubrickbenadering, mogelijk dat dat een goede film is, maar het zal als boekverfilming ongetwijfeld minder zijn. Dat onverfilmbare kan wel eens waar zijn.

Het origineel heb ik nooit gezien maar deze remake vond ik best te pruimen. Het verhaal zit best goed in elkaar en weet ook wel te boeien en de cast doet het aardig. Met name dan Jeremy Irons en Dominique Swain. De laatste zag er ook best fraai uit en dat geldt min of meer ook nog voor Melanie Griffith. De film zelf zag er overigens ook best fraai uit en dat geldt eigenlijk ook wel voor de muziek. De film duurt wel wat aan de lange kant waardoor er ook wel wat saaie stukken inzitten. Het is overigens een behoorlijke tijd geleden dat ik deze film voor het laatst heb gezien.

Lolita blijft toch een van mijn favoriete films. Goed geacteerd (heb overigens niet het boek gelezen) en een goed script.

Niet verwacht, wel gekregen. Een pareltje deze film. Mooie rol van Jeremy Irons, prachtige rol van Dominique Swain. Schitterende aankleding, decors en heerlijke sfeervolle muziek. Een genot van begin tot einde!

Na twee mislukte pogingen eindelijk eens deze tweede verfilming van Nabokov’s intrigerende boek helemaal afgekeken. Vond ik aan de Kubrick versie al niet veel aan, deze is zo mogelijk nog minder. Het chagrijnige gezicht van Jeremy Irons begon mij na zo’n half uur tegen te staan en dat werd er in de loop van de film niet beter op. Dominique Swain ziet er leuk uit, maar net als Sue Lyon in de originele film is ook zij te oud voor deze rol. Daarmee missen beide films op een cruciaal onderdeel de essentie van het verhaal. Het boek van Nabokov is meeslepend; de twee films die ervan gemaakt zijn, zijn dat allesbehalve. Ik kijk daar overigens niet van op, want ik denk dat “Lolita” niet op geloofwaardige wijze te verfilmen is zonder allerlei betamelijkheidsregels opzij te schuiven. En dat hoeft van mij niet.

Zag ook de 1962-versie met James Mason en kom tot het besluit dat de opgave om dit verhaal de juiste toon mee te geven niet zo eenvoudig is.

Vond de versie met Irons eigenlijk nog behoorlijk discreet voorgesteld, sober, zonder sensatiescènes wat de eigenlijke inpact tussen stiefvader en stiefdochter in de beginne wat in het ongewisse liet.

Jeremy Irons, toch een andere type acteur dan James Mason, is toch ook wel een goede keuze als karakterzwakke intellectueel die zich in dergelijk avontuur laat meeslepen maar de prijs van beste vertolking gaat zonder enige twijfel naar de verbluffende Dominique Swain.

Het einde van de film komt wel eerder absurd over.

De muziek is passend mooi..

Goeie film over een schrijver die een kamer huurt en verliefd wordt op de dochter des huizes. Deze remake wijkt qua verhaal vooral in het tweede gedeelte wat af en sommige scenes zijn wat explicieter in beeld gebracht. Ook heeft deze film een soms wat meer dromerige sfeer (de mooie muziek weet dit te onderstrepen). Goed gecast en goed geacteerd, maar wel wat te lang.

Nabokovs roman heb ik veel te lang geleden gelezen, en het enige wat me nog bijstaat is dat ik de eerste helft geweldig vond maar de tweede helft vrij teleurstellend, met die eindloze rondreis door Amerika en de figuur van Quilty die ik niet kon plaatsen. Van de eerste verfilming ben ik nooit onder de indruk geweest, zelfs niet toen Kubrick mijn grote held in filmland was: een te cerebrale benadering, en bovendien gemaakt in een tijdperk waarin de filmcensuur nog wel zó strikt was dat er meer moest worden gesuggereerd dan er kon worden uitgelegd of getoond – vaak best een aardig alternatief wanneer dat de creativiteit kietelt, maar in dit geval bleef de film wat mij betreft te vaag.
        De nieuwe versie (ik ga niet spreken van een "remake", want het lijkt me eerder om een nieuwe boekverfilming te gaan) bevalt me eigenlijk een stuk beter. Irons en Swain zijn geknipt voor hun rollen, Griffith wil mij nog wel eens tot waanzin drijven met haar kinderstemmetje en haar oogopslag maar is in deze film al spoedig buiten beeld, en Langella laveert keurig tussen onsmakelijk en hilarisch, net zoals Adrian Lyne het gedrag van zijn hoofdpersoon nergens vergoelijkt maar ook nergens met het vingertje wijst. Niets op aan te merken, en applaus voor Irons voor de zoveelste gedurfde rol. (Van de IMDb-trivia-pagina: "Jeremy Irons originally turned down the role because he knew playing this character would hurt his career. After thinking it over and being convinced by Glenn Close that working with Adrian Lyne was an experience he should not miss, he agreed to play Humbert Humbert, not before securing a good paycheck anticipating a few years of possible unemployment." Close had met Lyne aan Fatal attraction gewerkt.)
        Grappig dat enkele gebruikers in een paar van de vroegste berichten zeggen dat ze "Shelly" Winters uit Kubricks film prefereren boven Dominique Swain in déze versie, of juist andersom. Kennelijk heeft die actrice (of misschien alleen haar naam) veel indruk gemaakt, maar Shelley Winters was ten tijde van Kubricks versie al 42 jaar – in de eerste Lolita-verfilming speelde zij juist de moeder, en haar filmdochter werd gespeeld door de toen ongeveer vijftienjarige Sue Lyon.