Hellbound (1994)

Blij verrast.

Want hoe matig deze film soms ook bij vlagen is, vermakelijk is het wel. Met dank aan o.a. de sidekick. En aan eindelijk weer eens een paar fatsoenlijke traptechnieken. Hoe summier ook.

Deze Cannon behoort sowieso tot het beste wat The Chuckmeister ooit heeft gemaakt. Samen met Lone Wolf McQuade en Silent Rage. Overeenkomst met dat laatste filmpje is het griezelelement waar Chuck helaas verder nooit meer iets meer mee heeft gedaan. Tegenwoordig doet de inmiddels bejaarde bebaarde karateka alleen nog maar commercials.

Nog eentje en dan heb ik ze allemaal gezien. Gelukkig heb ik de tijd genomen en ben ik al begonnen in de jaren '80. Want de films van Norris zijn vrijwel allemaal kut met peren en zijn hoogstens leuk vanwege jeugdsentiment.

Dit is dus een heel klein lichtpuntje in dat lange ouvre. Wie weet wat Slaughter me gaat brengen.. Na deze kan het alleen nog maar tegenvallen, maar ik zal dapper zijn.

Redelijk.

Oh, shitty? Oh, it's a - It's a Latin expression for a - A "hotshot"

Hellbound heeft de eer om de laatste film van de Cannon filmmaatschappij te zijn. Een productiehuis dat in zijn gloriedagen menig actiefilm op ons heeft losgelaten, maar dat begin jaren '90 meer en meer in verval was geraakt. Niet lang hierna werd Cannon failliet verklaard en in dat opzicht is Hellbound sowieso wel een interessante film omdat het het einde van een tijdperk inluidde. Het is één van de laatste Chuck Norris films die ik nog moest zien (althans toch van het stapeltje dat ik in een zotte bui heb aangeschaft) en ik hoopte op een redelijke film.

Want op een echt goede film hoop ik bij onze bebaarde vriend niet meer aangezien de 8 films die ik hiervoor heb gezien allemaal op een serieuze onvoldoende (variërend tussen de 1* en 2*) werden beloond. Hellbound is echter andere koek! Het is nog altijd geen goede actiefilm zoals pakweg een Van Damme of een Lundgren er ooit in hun carrière hebben gemaakt, maar de broertjes Aaron en Chuck Norris (met zelfs de zoon van Chuck nog als stunt coördinator) leveren een vrij vermakelijk filmpje af. Sowieso wel eens leuk om Norris eens de ietwat paranormale toer op te zien gaan. In tegenstelling tot de voorgaande films die ik van hem heb gezien, wordt er hier zelfs zowaar een poging gedaan om ietwat een setting te schetsen. De opening van de film waarin de origine van Prosatanos uit de doeken wordt gedaan ziet er zowaar nog verzorgd uit. Vond het stuk in Chicago dan ook nog wel vrij leuk en even lijkt de film te gaan inzakken met de reis naar Israël, maar hervind Norris toch zijn vibe. Voor de rest natuurlijk vrij voorspelbaar allemaal maar dat wil ik bij dit soort films wel eens met de mantel der liefde bedekken.

Chuck Norris dus. Wat valt er eigenlijk nog over de man te vertellen? In elke film lijkt hij wel dezelfde rol te spelen en hij ziet er ook praktisch altijd hetzelfde uit, al heeft hij in zijn vroegere carrière zijn baard wel eens afgeschoren. Hellbound is een typische film voor Norris en het is een stijl die je moet liggen. Hier en daar eens een one-liner, iets wat vaak ontbreekt in zijn oeuvre vind ik, en de dynamiek met Calvin Levels is nog wel vrij OK. Die speelt de verplichte komische sidekick maar kan er nog zeker en vast mee door. Ik was eigenlijk nog het meest gecharmeerd door de bad-guy van dienst, namelijk Christopher Neame. Best wel een angstaanjagend figuur en overduidelijk het personage dat de film echt nodig had.

Volgens mij de eerste keer dat ik een voldoende geef aan een volwaardige Chuck Norris film (films zoals Expendables, Dodgeball en Way of the Dragon niet meegerekend dus aangezien het daar meer om bijrollen gaat) en dat had ik eigenlijk niet meer verwacht. Misschien zit er toch nog meer in de baard dan ik dacht!

3*