Sie Tötete in Ekstase (1971)

Ik moest tegen het einde van de film gapen en nee, dat had op dat moment niets met vermoeidheid te maken. Jess Franco moet toch wel een eigenzinnige filmmaker zijn geweest. Dit is nu de achtste of negende titel die ik van hem gezien heb. Niet alleen wisselt de kwaliteit van de films heel erg, maar het ziet er ook iedere keer naar uit dat hij gewoon zijn ding doet zonder zich iets ook maar van iemand aan te trekken.
Ik moet me bij mijn voorganger aansluiten en toegeven dat dit niet de meest interessante film is om te bekijken. Waar ligt dat dan aan? Allereerst zijn de acteerprestaties niet super, maar de personages lijken ook niet helemaal fijn uitgewerkt. Er zit weinig diepgang in de personages, waardoor je als kijker niet meeleeft met de slachtoffers, maar ook niet met de wraak nemende vrouw.
Daarnaast is de soundtrack keuze een beetje apart. Het bestaat voornamelijk uit Big Band Jazz, hier en daar aangevuld met een orgel. Het zorgt niet voor spanning, maar het zorgt ook niet voor een erotische sfeer. Hierdoor komen de erotische scenes ook op een weinig boeiende manier voorbij. Zelfs het stukje necrofilie dat Franco laat zien komt een beetje apathisch voorbij. Het is mij dan ook volkomen onduidelijk wat hij met de beelden wilde overbrengen. Het publiek choqueren lukt in ieder geval langs geen kanten.
Waar geef ik dan nog de punten voor? Vooral voor het camerawerk. Dat ziet er namelijk nog best goed uit en hier en daar zijn wat interessante, experimentele shots te zien. De scene met het sherry glas is dan nog het meest opvallende. Je ziet alleen overduidelijk dat de actrice de camera zoekt als ze het glas neerzet. Dat had wel iets subtieler mogen zijn, maar zoals eerder gezegd was het acteer talent niet van een heel hoog niveau.
Wederom een matige Franco titel. Misschien moet ik maar gewoon stoppen met naar zijn films kijken.

Deze Misdaad / Horror (Horror slaat eigenlijk nergens op, of het moet al te maken hebben met de necrofilie-achtige scène) film stamt uit het vroege tijdperk van regisseur Jesús Franco en toen speelde vooral de mooie Soledad Miranda vaak de hoofdrol in zijn films. Helaas is Soledad Miranda al op 27-jarige leeftijd overleden (ze had een mooie toekomst voor zich) tijdens een auto ongeluk in 1970 en dat is best wreed, omdat deze film ook min of meer eindigt met een auto ongeluk waarbij ze om het leven komt.

In dit verhaal draait het om wetenschapper Dr. Johnson (Fred Williams), een man die experimenten uitvoert, niet op dieren, maar op menselijke embryo's, om ze te ontwikkelen op een manier die volgens hem revolutionair is. Als hij door een soort commissie (bestaande uit vier personen) wordt afgewezen en bestempeld wordt als charlatan, godslasteraar en crimineel, wordt zijn werk vernietigd en pleegt hij uiteindelijk zelfmoord. Zijn vrouw Mrs. Johnson (Soledad Miranda) besluit wraak te nemen en heeft het voorzien op de vier personen van de commissie, te weten Dr. Donen (Jesús Franco), Dr. Crawford (Ewa Strömberg), Dr. Franklin Houston (Paul Muller) en Prof. Jonathan Walker (Howard Vernon).

Als wraakfilm is het best goed, maar het duurt wel even om daar te komen, want in de eerste 25 minuten van het verhaal krijg je te zien (via een flashback van Mrs. Johnson) hoe de wraak ontstaan is. Het is niet alleen een wraakfilm maar ook een soort van "Krimi", want in deze film zien we ook Horst Tappert als een politie-inspecteur, die belast is met het onderzoek. En Horst Tappert is natuurlijk vooral bekend vanwege de populaire Duitse krimiserie "Derrick (TV Series 1974–1998)", die niet meer te zien is op de televisie vanwege zijn SS-verleden.

Hij heeft wel maar een minimale rol in deze film (te zien gedurende vier korte scènes), maar zijn typische kenmerken (o.a. het dragen van een lange witte jas) zijn wel overduidelijk aanwezig, zoals het moment dat hij iets vraagt (dat deed hij vaak in de serie "Derrick") aan iemand (Dr. Franklin Houston) tijdens een bijeenkomst en hij dan vraagt:

"Excuse me. May I ask a stupid question ? Am I allowed to smoke in here ?"

Het tempo van de film neemt toe als Dr. Johnson zelfmoord heeft gepleegd op de badkamer door zijn polsen door te snijden en daarbij zien we ook Soledad Miranda voor het eerst volledig naakt. Van te voren liep ze er overigens wel een keer apart bij met een bovenstukje van metaal en zagen we ook even haar billen.

Zodra Mrs. Johnson aan haar wraak begint (waarbij ze de vier leden van de commissie eerst één voor één verleidt en daarna vermoordt), wordt het best allemaal genietbaar, want dan zien we Soledad Miranda veelvuldig naakt of in sexy outfits en het doden van een aantal slachtoffers mocht er ook best wezen. Zo snijdt ze o.a. van het eerste slachtoffer (Prof. Jonathan Walker) zijn penis eraf en als ze van te voren liggen te vrijen in bed, wordt er gezegd:

Prof. Jonathan Walker: You have to degrade me. You must abuse me and swear at me. I need that.
Mrs. Johnson: Yes, because you're impotent. You swine. You're a rat. I hate you. You perverted swine. I'll kill you.

Buiten de fraaie Soledad Miranda zien we dan ook nog wat naaktheid (volledig naakt) van de eveneens mooie Ewa Strömberg (heeft overigens vaker meegespeeld in films van Jesús Franco, maar is in 1972 helaas gestopt met het maken van films), die rondloopt met een fraaie rode broekpak, en dat tijdens een lesbische scène met Soledad Miranda (kleden elkaar dan één voor één uit), waarbij ze uiteindelijk gestikt (ze is het tweede slachtoffer) wordt met een opblaasbaar kussen. Overigens vlak voordat de lesbische scène begint, gaat Soledad Miranda op de grond liggen en zet ze een gevuld glas drank op de grond (ze positioneert het zichtbaar voor de camera), waar doorheen dan even gefilmd wordt.

Als Mrs. Johnson iemand doodt dan laat ze ook steeds een briefje achter (ondertekend ze met een "J", oftewel Johnson) op de dode lichamen, met teksten zoals:

"You are the second pig."

Dr. Johnson mag dan wel dood zijn, toch heeft Mrs. Johnson zijn lichaam niet begraven en na het doden van het derde slachtoffer (Dr. Franklin Houston die ze met een schaar doodsteekt) vrijt ze zelfs met de dode lichaam van Dr. Johnson (daarbij is Soledad Miranda volledig naakt en zit ze ook bovenop hem) en dat was best bizar om te zien en had wel iets weg van necrofilie.

Nadat ze uiteindelijk ook nog heeft afgerekend met Dr. Donen (die ze eerst martelt op een stoel, waarna ze hem opensnijdt en doodsteekt met een mes) en zijn vrouw, neemt ze het dode lichaam van Dr. Johnson mee in een auto en pleegt ze zelfmoord door van de rotsen af te rijden. Voordat ze dat doet zegt ze dan nog:

"My love, we will be reunited in death. Not long now, and I'll be with you."

Daarna zien we nog even Horst Tappert in beeld, die dan zegt:

"A dead man was held responsible for these crimes. I believe it to be the truth. Mrs.Johnson was a normal woman. If not for her husband's death, she wouldn't have committed these crimes."

Al met al vond ik dit best een aardige film van Jesús Franco, waarbij het meer draait om het verhaal (de regie is goed uitgevoerd en dat mooie beelden van de omgevingen en locaties) dan om de erotiek. Vanwege de schoonheid van Soledad Miranda (speelde haar rol ook overtuigend) en Ewa Strömberg ben ik wel benieuwd geraakt naar andere films van hun.

De tweede film die ik van Franco zie en ook deze was weer fijn, maar zoals Richard_Voorhees mooi verwoorde: apatisch. Het is niet spannend, niet erotisch maar toch fijn om naar te kijken, misschien wel juist om die redenen: dromerig gaat de film aan me voorbij als de kabbelende golven die de soundtrack vullen. Solidad Miranda is geweldig. Ze is precies wat de film nodig heeft: presence en het charisma waardoor je gewoon graag naar haar kijkt, ook al doet ze niet zo veel. Dit soort films vind ik toch wel erg fijn op zn tijd. Met de nadruk op: op zn tijd.

Deze werd direct na Vampyros Lesbos (1971) opgenomen met grotendeels dezelfde cast en crew. Het werden de laatste films van de 27-jarige Soledad Miranda die hierna tragisch om het leven kwam bij een auto-ongeluk op de snelweg naar Lissabon. Het werd tevens postmortale doorbraak en onderstreepte haar legendarische en raadselachtige reputatie. Franco zelf, krijgt in deze film ook aanzienlijke schermtijd als een van de rivaliserende artsen. Het Droomachtig labyrinthuis op de berg is het Xanadu-gebouw uit 1968 in Calp, Spanje. De muziek is hergebruikt, net als het plot dat een herhaling was van Miss Muerte (1966) en blijkbaar was Duitse tv-ster Horst Tappert bekend uit Derrick ook op vakantie in Spanje want die loop halverwege ook eens in beeld maar heeft niets te doen. Oh...en hoe was de film zelf? Tja...doordat een medische commissie pleegt een arts-onderzoeker zelfmoord, daardoor heeft zijn liefhebbende vrouw geen seks meer dus gaat ze op zoek naar de commissieleden om te seksen en te moorden. Er is dus in deze horror meer naakt dan bloed...een film alleen voor wie daarop zit te wachten. Verder is het wel een kleurrijke maar nergens een memorabele film.

Redelijk duur qua aankoop voor hetgeen de film uiteindelijk maar is. Tja, wou de film wel in bezit hebben gezien de toch wel memorabele rol van Soledad Miranda en de nieuwsgierigheid naar de rol van Horst Tappert alias Derrick. Dat laatste stelt niet veel voor want Horst heeft weinig screening time in deze film. Soledad daarentegen speelt haar rol zeer overtuigend en weet dus de verwachtingen in te lossen. Ze speelt een weduwe die haar wraak richt op vier professoren/dokters van een wetenschappelijke commissie die haar man zo gek hebben gekregen dat hij zelfmoord gepleegd heeft. Veel naakt, weinig bloederige momenten. Wat verhaal betreft stelt het weinig voor, gewoon een simpel wraakfilmpje dat geleid wordt door seks en muziek. Paar leuke shots passeren en ook het labyrinthuis op de berg is een fantastische locatie. Spanning ontbreekt volledig. Pluspuntje is ook Ewa Strömberg als de sexy Dr Crawford die een lesbische scène heeft met Soledad. Hoe tragisch kan het leven zijn want het slot van deze film is eigenlijk ook in de werkelijkheid gebeurd. Soledad Miranda kwam hierna bij een auto-ongeluk om het leven wat het allemaal nog legendarischer maakt als de mysterieuze, sexy actrice met een opvallende mimiek die nog heel wat in haar mars had. 5/10