Die Geschichte vom Weinenden Kamel (2003)

Discovery Channel meets Animal Planet meets Peking Express

Mooie plaatjes vullen niet altijd alle gaatjes. Er gebeurt eigenlijk niet zo veel, dat weer leidt tot zo nu en dan een saaie scene.

Gelukkig liet het einde van het kamelen'drama' mij niet ongeroerd. Het laatste half uur van deze 'documentaire' is daarom ook meer dan de moeite waard, nee: een must.

Daarom 4****

Prachtige docu, soms een beetje traag, maar altijd boeiend. En het Shoosh-ritueel op het einde behoort toch tot een van de meest merkwaardige dingen die ik ooit heb gezien. Ontroerend.

3 sterren.

Toen ik deze in het rek bij de bieb zag staan dacht ik meteen een film met zo'n titel die moet ik zien! En wat blijkt deze is bijzonder de moeite waard, wat een ongelooflijk mooie documentaire. Nou ja documentaire, het kwam op mij meer over als een film die een mooi fascinerend verhaal vertelt en dat dan gelukkig zonder zo'n betweterige en o zo informatieve voice-over.

Deze film geeft een heel mooi intiem portret van een mongoolse nomadenfamilie die troubles hebben met een van hun kamelenveulentjes. Eigenlijk gebeurt er allemaal niet zoveel maar op de een of andere manier wist dit verhaal, deze beelden mij flink te raken. Uiteraard is het de schoonheid en de kleurenrijkdom van de mensen en de prachtige ruige desolaatheid van het landschap maar er is nog wat. Er spreekt een enorme liefde uit deze film, zoveel dat die mij een beetje week maakt.
Het is liefde voor het land en de bevolking, voor hun manier van leven maar ook voor de essenties van het bestaan, het hebben van een warm nest (tent in dit geval) en de vreugde en schoonheid van het dagelijks leven.
Toen ik na de film de extras bekeek op de DVD kwam ik erachter dat de regisseur, de drijvende kracht achter dit project, vrouw en mongoolse is en dat is volkomen logisch. De scene waarin de vrouw haar kind in slaap zingt en daarna onder, inderdaad een Nijntje dekbed toestopt is zo simpel, zo puur en zo warm dat ik er kippevel van kreeg. Er zit toch duidelijk een feminine touch in die gezinstafreeltjes.

Natuurlijk is ook de climax wonderschoon, ontroerend en wonderlijk. Vraag me dan toch weer af, wat zijn we hier in het westen toch allemaal kwijtgeraakt. De fascinatie voor de TV doet het ergste vermoeden voor de volgende generaties. Hopelijk kunnen zij hun eigen manier van leven blijven behouden want het maakt er onze planeet en de mensheid een stuk rijker op.

Wonderlijke en prachtige in zijn eenvoud en met veel liefde voor het onderwerp gemaakt, beste docu die ik tot nu toe gezien heb. 4.5*

Zoals vele reacties voor mij al hebben proberen duidelijk te maken; erg mooie documentaire.

Mongolië, en tevens buurland Tuva [Rusland], grotendeels voormalig Mongolië, neemt al geruime tijd grote plaats in mijn interesses. Een land van inspiratie, heb ik het altijd genoemd. Dat is wat deze documentaire laat zien.

Uiterst minimaal en simpel, maar in alles even mooi. Ja, veel mooie plaatjes, mooie scenes, prachtige omgeving; maar vooral zulke mooie mensen, in alles rust zoekend, altijd hard aan het werk, nooit iets te klagen, - de enige keer dat wij iemand horen klagen, is het kleine Ugna die na een tocht naar het centrum van hun omgeving mensen TV zag kijken; hij vond het geweldig, zag wat hij moest missen.

Mooie taal, mooie tradities - inspiratievolle manier van leven in hun yurts, omgeven door hun kamelen, schapen en geiten. Toppunt wanneer de violist [cellist eerder, omdat de morin-khuur verwant is aan de cello], zijn bezoek brengt en de vrouw begint te zingen. Er is weinig mooier dan de hoge zang van een Aziatische vrouw vergezeld door het unieke geluid van de tweesnarige morin-khuur.

Weinig, want kippenvel moment was de scene waarin het gezin 's avonds met de muzikant de avond doorbracht, zingend. Kleine Ugna dat een volksliedje zingt terwijl de muzikant hem vergezeld. Geweldig, geweldig mooi.

5.

Net als The 'Cave of the Yellow Dog' geef ik de film 4.5*
Wat ik het mooiste van deze films vind, en dat komt vooral in deze film goed naar voren: De onvoorwaardelijke liefde voor alles om hun heen, de natuur, de dieren en mensen om zich heen, overal hebben ze respect voor.

Ze merken ook terecht op dat de meeste mensen leven alsof ze de laatste schakel zijn, en er geen generatie meer na hun komt. Iedereen denkt maar aan zichzelf: 'Ach, wat kan mij de smeltende ijskappen schelen, over 100 jaar ben ik toch al dood.'

De Mongolen leven juist voor de volgende generatie. Het is van belang dat zij hard werken opdat de volgende generatie het ook nog goed zullen hebben.

Wat mij hier ook weer opviel, zoals ik bij de Yellow Dog ook al schreef, is de volwassenheid en zelfstandigheid van de kinderen. Terwijl onze kinderen nog te jong zijn om met een echte schaar te knippen trekken Mongoolse kinderen op een kameel door een zandstrorm om batterijen op te halen in de stad.

De hele familie was ongerust om het jong dat door zijn moeder werd verstoten. Uiteindelijk na veel gehannes, en na de komst van een vioolspeler, die met zijn kunsten een ritueel kon opvoeren, accepteerde moeder kameel haar jong.

De tranen in de ogen van de kameel vond ik dan weer nét iets te sentimenteel, en deed mij toch nog een beetje twijfelen of ze echt zoveel van hun beesten houden en niet één of ander irriterend goedje bij de kameel in de ogen hadden gespoten, maar dat zullen die lieve Mongolen vast niet gedaan hebben, dat zal het werk van de regisseur wel geweest zijn.

edit:
... wat overigens ook een Mongoolse is, mmmhh...

Toch een beetje een tegenvaller.

Vooral als documentaire nauwelijks geslaagd te noemen. Daarvoor krijgen we teveel aan huishoudelijke rondslomp te zien van de familie die zich over de kamelen ontfermd.

De kamelen zelf waren wel boeiend om te aanschouwen. Mooi om eens te zien hoe een kameel ter wereld wordt gebracht. Daarnaast op dramatisch vlak wel redelijk. Leuk om de verrichtingen van moeder kameel en haar kalfje te volgen. En toch wel zielig wat voor impact het kan hebben als je door iets of iemand verstoten wordt.

Jammer, alleen dat de kamelen wat te weinig in beeld worden gebracht. Daardoor mist de film een bepaald ritme, dat ervoor zorgt dat saaie stukken met boeiende stukken worden afgewisseld. Vanwege het lage tempo onaangenaam. Je raakt nooit helemaal in de ban van de kamelen, doordat je simpelweg de kans wordt ontnomen om er constant bij te zijn. De film hinkt dus teveel op 2 vlakken zonder het te kunnen waarmaken.

De commercialisering in Mongolië zet zich ook in rap tempo voort. Apart om in een dorpswinkeltje daar, een pak Ariël te zien staan. 3*

Ik ben wel fan van het land Mongolië. Op een enorm uitgestrekt gebied wonen maar heel weinig mensen, die toegewezen zijn op een beperkt aantal middelen om zich in leven te houden. In de weinige grote steden die Mongolië heeft, is het niet veel anders dan in een andere gemiddelde stad in Azië. Deze film weet het contrast perfect neer te zetten door middel van de twee zonen, die tussen het nomadenbestaan en het stadse leven heen en weer geslingerd worden.

Het simpele plot/docu over de kamelen kon me ook wel aanspreken. Het zijn ook bijzonder hippe dieren . Dat het einde teveel sprookjesachtig en geënsceneerd aandoet, neem ik maar voor lief.

Waarom staan kamelen altijd zo voor zich uit te staren?

Deze vraag achtervolgde me al zover mijn herinneringen terug gaan, maar een antwoord vond ik nooit. Tot vandaag. Nu weet ik namelijk dat de kameel vroeger een gewei droeg, maar dat hij die ooit uitleende aan het jaloerse hert, die hem nooit terug zou geven. Sindsdien staren kamelen naar de horizon, wachtend op hetgeen hun is afgenomen..

Voor een rationalist als ikzelf een antwoord met een behoorlijk mwoah-gehalte, maar goed. De documentaire is behoorlijk interessant. Stammen ver weggestopt ergens in Zuid-Mongolië waar de tijd veelal stil lijkt te staan, dit op film zetten en het dan tóch interessant maken voor ons Westerlingen is toch een hele prestatie. Kennelijk vinden we het fijn om af en toe te zien hoe het er in andere delen van de wereld aan toe gaat; die drang naar het oorspronkelijke, een van de tekortkomingen in de moderne wereld. Hoewel, om nou te zeggen dat álles voor deze mensen onbekend is; in de vele karakteristieke shots zien we verscheidene malen toch dat er moderniseringen zijn doorgevoerd; een radio, het jongetje met de Adidas-muts, bij het voedselritueel zien we zelfs motoren en auto's op de achtergrond staan en op het einde sta je helemaal te kijken als Dude (moest erg lachen toen ik z'n naam zag) nota bene een schotel aan het bijstellen is voor de tv die in huis is gehaald.

Betoverend is de mens-dier relatie; vreedzaam, het kan toch. Het begin met de met hout doorboorde neuzen van de oudere kamelen oogt toch wat vijandig, maar over het algemeen verzorgen de nomaden hun kamelen en schapen met grootse wilskracht en liefde en wordt ze dat in dank afgenomen.

Climax is tenslotte ook van hoog (waarheidsgetrouw?) niveau; de tranen van de moeder sluiten het alles samen. Het verhaal kabbelt veel voort, af en toe in stroomversnelling, maar meestal erg tempoe doeloe en dat kan ook erg fijn zijn.

Eens iets wat anders dan al die actie

4/5

Documentaire voor nieuwsgierige mensen. Een kijk in het dagelijks leven van een eenvoudig Mongoolse familie, wier leven bepaald wordt door de seizoenen en hun dieren, met wie ze een intieme band hebben. Onvoorstelbaar hoe het gezang en het spelen van de viool moeder kameel en het verstoten kalfje bijeenbrachten. Alsof ze rechtstreeks tot de ziel van het dier praatten. Ik zat er met open mond naar te kijken . Wij zijn al lang vergeten hoe we met dieren moeten communiceren, voor die mensen is het een natuurlijke gave omdat ze altijd met de natuur hebben geleefd. Wat een grillige beesten ook die kamelen. Moeder kameel volhardde werkelijk in de boosheid.
En toch vindt ook bij hen de Westerse cultuur ingang (die televisie). Het begin vond ik aan de trage kant, maar het laatste schitterende half uur maakt dit ruimschoots goed. Eenvoudig en toch boeiend.

Geslaagde mengeling van documentaire en speelfilm, ongedwongen geconstrueerd en volledig geloofwaardig. Het verhaaltje heeft niet veel om het lijf en het tempo ligt erg laag, maar de innemende personages en de fraaie beelden van het imposante mongoolse landschap zorgen uiteindelijk voor een haast hypnotiserende kijkervaring. Extra bijzonder wanneer je beseft dat dit het afstudeerproject was van regisseuse Byambasuren Davaa.