Cornbread, Earl and Me (1975)

Een Drama welke weinig om het lijf heeft en ook behoorlijk traag, saai, langdradig en clichématig is. Maar desondanks was hij wel nog vermakelijk om naar te kijken en mede door de sfeer en het onrecht. Ik heb deze film meen ik begin jaren 90, tijdens schoolvakantie, gezien op de televisie. Ik kan me dat nog goed herinneren omdat ik de dag erna zeer vroeg naar de tandarts moest voor controle en ik daar weinig zin in had omdat ik graag lang opblijf (ik moest dus vroeg naar bed) en lang uitslaap (ik moest dus vroeg op) op een vrije dag.

Het verhaal draait om de ietwat achterlijke (althans zo kwam hij over bij mij) goedaardige jongen met de bijnaam "Cornbread" (gespeeld door Keith Wilkes. Er zit zelfs een liedje, de soundtrack, in deze film welke over "Cornbread" gaat) die een talentvolle jonge basketballer is (hij houdt ook van limonade oftewel "pop" zoals men het regelmatig in de film benoemd) en ook continue (in huis in de winkel) een basketbal bij zich heeft en er meespeelt. Hij woont nog in de getto van New York en op een gegeven moment krijgt hij een beurs voor school om daar o.a te gaan basketballen zodat hij eventueel kan doorgroeien tot een professionele basketballer. Hierdoor wordt hij een idool voor de jeugd in de getto die hem bewondert en met name door zijn neefje Wilford Robinson (gespeeld door een piepjonge Laurence Fishburne, die in deze film zijn debuut maakt op het witte doek) als "Me" en door Tierre Turner in de rol van vriendje "Earl". Maar het geluk is niet lang aan de zijde van "Cornbread", want hij wordt per ongeluk (mede door slecht zicht vanwege hevige regenval) door de politie neergeschoten na circa 30 minuten, terwijl hij aan het rennen (met in de ene hand zijn basketbal en in de andere hand een "orange pop") was vanwege een weddenschap, die denken dat hij iemand anders is die ze aan het achtervolgen zijn. Hierdoor ontstaat gelijk een soort van volksopstand en de twee politieagenten worden bejegend door omstanders die de twee politieagenten ook in elkaar slaan en schoppen. Dit voorval resulteert uiteindelijk in een rechtszaak (waar de emoties hoop oplopen) en daar draait deze film dan ook over. Mede ook omdat de politie het voorval probeert te verbloemen en ook omdat de familie onderdruk (men wordt zelfs mishandelt) wordt gezet door de politie om de politie niet in kwaad daglicht te stellen. Hetzelfde geldt voor de overige getuigen (o.a. "Earl") die gedwongen worden om te liegen. Het einde was wel mooi.

De uitvoering (de jaren 70 spatten van het scherm) van het verhaal ging nog wel en de film weet ook nog enigszins te boeien. Ook de met name donkere cast deed het verdienstelijk en het was natuurlijk vooral leuk om een piepjonge Laurence Fishburn te zien debuteren op het witte doek. Al met al leuk om eens gezien te hebben.