The Dark Crystal (1982)

Volgens mij is''Muppets'' gewoon een verzamelnaam voor alle poppen van Jim Henson, van de vrolijke Sesamstraatfiguren tot de meest afzichtelijke figuren uit The Dark Crystal.

Ik ben echt dol op die Skeksies. Hoe grappig Kermit en Fozzie bear ook zijn, die Skeksies zijn gewoon geniaal

Inderdaad! Ze zijn prachtig!

Nou, ja... '''Prachtig''

Ik bedoel: lelijk op een prachtige manier, zeg maar.

(En natuurlijk zijn ze ook prachtig gemaakt. Achter die poppen zit een enorm vernuftige techniek!)

"Heal the Crystal!"

Geweldige film! Ook erg uniek, The Dark Crystal is de enige in zijn soort.

De hele film straalt een geweldige sfeer uit en is zeker net zo episch als Star Wars. Ook vind ik de hele film erg mooi vormgegeven, ook het feit dat de film helemaal uit Animatronics, Poppen en 80s effecten bestaat is geweldig.

De Muziek van Trevor Jones is prachtig. Erg dramatisch en sferisch.

De effecten zijn grotendeels superieur. Het openingsshot is misschien wel het beste van allen gelukt. Helaas worden de blue-screens aan het einde een stuk minder. De Maté-paintings zien er wel echt fantastisch uit.

De poppen zijn allemaal erg goed gemaakt. Vooral de Skesis, die leken wel echt te "leven". De Gelflings vond ik nog het minst, dit waren de enige waar je echt kon zien dat het poppen waren.

Erg goed verhaal, aan de ene kant simpel en aan de andere een beetje vreemd maar toch geniaal bedacht. Het is eigenlijk een kinderfilm dus het hoeft niet heel serieus te zijn maar toch straalt The Dark Crystal erg veel drama uit en komt het hoe vreemd ook heel serieus over.

Erg goede film.

Het genre staat hier weer op animatie en dat klopt gewoon niet. De film is namelijk op een paar effecten na helemaal live-action.

Moet 'm eigenlijk nòg een keer kijken. In mijn herinnering was ik er diep van onder de indruk.

Toen ik deze film ging kijken, kende toen alleen nog maar The Muppet Show en Sesamstraat van Jim Henson, en ik was erg benieuwd naar deze film. Hij had me zeer verrast. Henson wilde met deze film laten zien dat hij meer kon dan ''alleen maar'' schattige, lieve Muppets maken. Daarnaast wilde hij nieuwe ''popbesturingstechnieken'' uitproberen die niet voor The Muppet Show geschikt waren.

Ik heb The Muppets als kind altijd raar gevonden. Zo ook The Dark Crystal, een merkwaardige film die mij bang wist te maken. Hoewel de film origineel is en de beelden schoon vind ik de personages en schepsels in de film gewoon niet leuk. Een rare poppenkast met een stel enge vogels. Zoeizo vind ik veel Amerikaanse kinderfilms uit de jaren 80 een erg kille sfeer hebben, zo ook The Gremlins. Voor de originaliteit en de degelijkheid geef ik toch nog wat sterren, maar had mij maar wat anders laten kijken als kind.

Ik vond het juist wel leuk dat ze het in de jaren tachtig op het kinderfilmgebied over een andere boeg gooiden. Zo krijg je wat variatie.

Ik zou Gremlins en The Dark Crystal nu ook niet bepaald kinderfilms noemen.

Helemaal mee eens, veel te eng voor kinderen eigenlijk. Maar oke, ik vind beiden films toch echt wel kinderfilms te noemen met hun pratende poppen, knuffeldieren en goederik-slechterik verhalen. The Dark Crystal is wellicht meer dan just een kinderfilm met zijn speciale karakter. Zoiezo wil ik niet negatief zijn over kinderfilms, er zijn veel goede films voor jonger publiek. Deze vind ik gewoon te eng en te raar daarvoor. Misschien moet ik hem over een tijdje nog maar een keert kijken zonder hem als kinderfilm te labelen. Wellicht kan ik hem dan op een andere manier wel waarderen.

En ik die dacht dat kinderen van tegenwoordig wel wat meer konden hebben of zijn ze weer terug softer geworden? Ik heb deze zo vaak gekeken vroeger samen met neefje en nichtje en die vonden em toch niet eng, wel heel mooi. Ik heb deze ook eerst als kind gezien in de jaren '80 en ook ik vond die niet eng. Wat is dan tegenwoordig de norm voor eng? Is Harry Potter misschien meer op kinderen gericht dan?

[/quote]Wat is dan tegenwoordig de norm voor eng? Is Harry Potter misschien meer op kinderen gericht dan? [/quote]

Het is dan ook behoorlijk persoonlijk. Ik vond die Skekses zelf toch wel eng, misschien juist omdat het er allemaal zo anders uitzag dan ik gewend was. Zoiezo wel een interessante vraag of kinderen meer of minder bestendig worden tegen enge films. Ik keek in mijn kindertijd wel ,net als anderen van mijn leeftijd, gewoon Harry Potter en lord of the rings. Kinderen raken tegenwoordig zo gewend aan special effects en agressieve tv programmas dat enge films ze soms niets meer lijken te doen. Daarentegen zag the Dark Crystal er soms zo raar uit voor mij dat ik soms wel bang werd.

Ik ga een beetje off-topic volgens mij. Maar zoals ik al zei, misschien is het vooral iets persoonlijks bij mij.

Grappig trouwens, deze film liet mijn oom ook aan mij een mijn zus zien toen wij jonger waren.

Deze fraaie fantasy-film voor het hele gezin is vandaag de dag waarschijnlijk minder schokkend dan in 1982. Voor de allerjongste is het misschien wat te eng, maar volgens mij hebben kinderen vandaag de dag wel heftiger dingen gezien.

De Skekses zijn inderdaad best wel eng. Die verweerde koppen en die scherpe klauwen zien er luguber uit en die grauwe stemmen zullen menigeen rillingen over de rug doen lopen. Het zijn ook lekker kwaadaardige wezens. Maar qua engheid spannen hun huisdieren de kroon: deze grote insecten met hun lichtgevende ogen en indrukwekkende scharen waar ze menig onschuldig wezen mee fijnknijpen waren indrukwekkende creaties.

De figuren waar het om draait vond ik iets minder overtuigend; de Gelflings hadden wat mij betreft iets te weinig karakter, maar heb ik vaak met de vriendelijke personages. De Mystics waren ook wel cool, maar ze doen in de film niet veel meer dan lopen en hun vreemde lied zingen. Aughra was trouwens een goed personage; lekker freaky met dat ook en die vreemde kop. Trouwens wel de Yoda van deze film, hoe ze praatte en haar wijsheid verkondigde.

Het verhaal is wel erg dun. Een uitverkoren persoon moet een voorwerp, in dit geval een stuk van een kristal, naar een plaats brengen om zo de wereld te bevrijden van een groot kwaad. Het verhaal is hier trouwens ook maar amper genoeg om 90 minuten te vullen. Het is een beetje zoals Lord of the Rings, alleen werd dat gegeven uitgesmeerd over drie lange films, dus dit viel wel mee.

Maar ik mis in deze film, ondanks de prachtige decors en kleine de wezens die er doorheen rennen, toch een beetje dat gevoel van grootsheid; het voelde allemaal erg klein en niet erg episch aan. Ook had ik nooit echt een gevoel van spanning: onze Gelflings wisten af en toe wel erg makkelijk te ontsnappen en leken nooit echt in gevaar. Nu moest puur het visuele aspect mijn aandacht erbij houden, iets wat niet de hele film lang wilde lukken. Het eind van de film is wel fraai en een beetje diepzinnig, maar de reis naar het einde toe had te veel dode momenten. Maar ik ben zeker wel blij dat ik deze film nu eindelijk een keer heb gezien.

Trouwens Fizzgig was het tofste ding in de hele film; geef mij zo'n beest!

Aardig.

De kracht van deze film zit duidelijk in de poppen. Erg gedetailleerde creaturen die ook vandaag de dag nog gezien mogen worden. Henson en Oz gebruiken ze om een eigen wereldje mee op te bouwen dat zich makkelijk onderscheid van andere fantasy films. Het is in de basis een beetje simpel misschien, toch kent de film genoeg variëteit.

De decors vond ik iets minder. Wat slimmere en betere belichting had de film goed gedaan. Nu oogt het vaak toch net allemaal iets te karton. Leuk voor de 80s retro charme liefhebber, maar anno 2014 komt er aardige sleet op dit soort effecten. Het zorgt er jammer genoeg ook voor dat het visuele de film nooit helemaal kan dragen.

In combinatie met het verhaaltje, dat amper wat voorstelt, zorgt het ervoor dat de film uiteindelijk wat aan de saaie en lange kant is. Eens je gewend bent aan de poppen is er eigenlijk niet zo heel veel meer om de aandacht vast te houden. Het is nogal steriel en de film volgt een platgetreden pad, waardoor het laatste half uur teveel begint te slepen.

Jammer, wat het werk van Henson verdient beter. Absoluut de moeite om eens te zien, maar na 45 minuten is het beste er wel vanaf, en dan gaat het nog 45 minuten verder.

2.5*

Ik ken het verhaal vrij goed. Het verhaal is vrij eenvoudig en ook gericht op een jong publiek. Ik vind het eerder een persoonlijke kwestie, want ik hou wel van het verhaal alsook van de wereld en de figuren die er in voorkomen. Uiteindelijk hebben ze allemaal zo hun eigenaardigheden. De film laat ook maar een deel zien van wat er allemaal achter schuilt.

Het spijt me zeer, maar deze 'Dark Crystal' is voor mij geen jeugdsentiment. Misschien deed de film daarom maar zeer weinig met me. Toegegeven, het geheel ziet er mooi uit - de regisseurs hebben goed hun best gedaan, maar het kon me echt verdomd weinig schelen wat die poppen allemaal deden. Oké, een paar leuke scenes zijn van de partij, maar het geheel duurde wat mij betreft te lang om te blijven boeien.

Onlangs herzien op Blu-Ray. Deze blijft nog steeds mijn favoriet. Daar is inderdaad een hoop jeugdsentiment bij. Dat de film nu zoveel jaar later nog steeds mijn favoriet is, zal het wel altijd zo blijven veronderstel ik.

Nog steeds een mooie fantasy klassieker. Jim Henson kon veel magische dingen doen met poppen. We missen vandaag de dag echt zo'n figuur als hem. Nu is het vooral alleen visuele effecten en animatie. Ik vind Labyrinth alleen nog steeds zijn beste film.

Vandaag was het zover dat ik een film uit mijn jeugd aan mijn eigen dochter kon laten zien "Hmm, stom, poppen" Maar na 15 minuten was het stil en zat ze zeer aandachtig te kijken en ze vond hem geweldig. Moet zeggen dat de film aardig stand heeft gehouden, ook nog eens de making off gekeken, wat een werk zat daar in. Ik heb weer genoten.

Geweldig dat dit anno 2015 nog voor kinderen kan werken

Wat me al sinds piepjonge leeftijd een beetje dwarszit is de ontdekking dat Kira kan vliegen (volgens de tDC wikiis het vliegen en niet alleen zweven; Unlike male Gelflings, Kira bares a beautiful pair of wings on her back which allows her to fly.

Dat was iets dat je niet kón zien aankomen en tegelijkertijd nam het iets van de kracht van het verhaal weg.
De eerste keer verwachtte ik namelijk dat Jen ook iets kon, teleporteren of laser schieten met zijn ogen. Dan zou Kira zeggen, oh maar ik kan geen lasers schieten, nee want jij bent een meisje.
Daarnaast gebruikt ze haar gave niet waar dat nodig is in de film en als alle vrouwtjes konden vliegen, waarom konden ze dan niet aan de Skeses ontkomen?

ja dit is een beetje een nitpick. Dark Crystal wordt alleen maar beter in contrast met wat je tegenwoordig kunt verwachten, ik zal geen namen noemen, cinderella 2015 kuch kuch. Toch 4,5 en geen 5, zoals bijvorobeeld de 5* voor Labyrinth. Labyrinth vind ik nog wat beter en die kan ik niet vaak genoeg opnieuw zien.

Dit heb ik van een aflevering van Het Klokhuis uit 1991. In deze aflevering brengt Monique Hagen een bezoekje aan Toonder Studio's waar animator Harrie Geelen uitlegt hoe animatie werkt. Aan het einde van de aflevering komt er nog een sketch, waarin Frank Groothof een zielig, klein jongetje speelt met een telefoon in zijn hand.

"Ja, kunt u mij ook het telefoonnummer geven van Harrie Geelen? . . . Nee, dat weet ik niet: waar hij woont. Ergens waar ze tekenfilms maken, denk ik, of animatiefilms of hoe dat officieel heet. . . Nee, ik weet niet in welke stad, dat hebben ze er niet bij gezegd . . . Die van Klokhuis. Die zeiden alleen dat die man zo heet en dat hij dat werk doet. Ik heb hem even vreselijk hard nodig . . . Omdat onze poes vannacht is overleden. Terwijl we sliepen. Hij was al een tijdje ziek, maar we wisten niet dat 'ie zo ziek was . . . Nee, de dierenambulance is niet meer nodig. Dat telefoonnummer heb ik trouwens wel. Nee, ik heb Harrie Geelen nodig . . . Ik weet niet of er andere mensen zijn die dat kunnen, maar van Harrie Geelen weet ik het zeker. Want dat hebben bij Klokhuis gezegd. Hij is animator en animatie is..." (pakt velletje papier erbij) "'het tot leven wekken van dode voorwerpen', en nu mijn poes nou een dood voorwerp is, dacht ik . . . Ja, is goed, ik wacht wel even."

Maar goed: het tot leven wekken van dode voorwerpen, dus. Jim Henson is dus een animator.

Ted Kerkjes, daar heb je wel een punt.

Maar toch... Animatie is een medium van film maken waarbij geen opnames nodig zijn. Poppenfilms worden gewoon opgenomen, net als speelfilms en vind ik dus gewoon live-action. Een film waar effecten met poppen/animatornics voorkomen, zoals The Terminator, zijn toch ook niet ineens een animatie/live-action?

Maar aan de andere hand zie ik wel wat je bedoelt. Het kan ook als een vorm van animatie worden beschouwd in de letterlijke definitie van animeren.

baspls en Ted Kerkjes
Voor mij is Dark Crystal zeker geen animatie. Bij animatie denk ik steeds aan tekenfilms. Bij mij staat deze film trouwens gewoon bij de fantasy films in de kast en ook nog steeds de reden waarom ik van deze film hou niet omdat het om poppen gaat.

Heb de genre's gecorrigeerd (volgensmij had ik dat al eerder gedaan).

Hopelijk word het dit keer goedgekeurd...