Ôinaru Gen'ei (1999)

De meest ontoegankelijke Kurosawa die ik al gezien heb.

Vergeef het mij dat ik na het kijken even snel het internet afgestruind heb naar een korte verklaring, want tijdens het kijken zelf was het vooral behelpen met wat er op het scherm gebeurde. De film als visie op onze samenleving vind ik compleet mislukt aangezien het veel te eenzijdig is en er wat mij betreft ook compleet naast zit.

Toch heb ik wel voeling met die nihilistische Japanse cinema. Vind het vooral fascinerend. Er straalt een enorm sterke sfeer vanaf die compleet los van goedkope en redelijk lelijke visuals vorm weet te krijgen. Ze lijken vooral rond de eeuwwisseling gemaakt, veel zijn het er ook niet, maar ze vormen toch een duidelijk subgenre.

De film had zeker niet langer hoeven duren, had ook iets meer muziek mogen bevatten (dat geëxperimenteer leek me wel leuk, maar veel was er meestal niet te horen), maar heb 90 minuten lang gebiologeerd naar het scherm liggen staren. Niet dat er veel gebeurt verder, vaak ellenlange scenes die in al hun niks toch weer wel mooie dingen weten te tonen.

Het is een soort film dat ik nooit immer iemand zou aanraden. De fans komen vanzelf wel bij dit soort cinema terecht. Blijf het altijd wel iets te audiovisueel karig vinden, als kritiek (boodschapsgewijs) sluit het ook compleet niet aan bij wat ik vind/denk/waar ik voor sta, maar vervreemding blijft een sterk thema wat mij betreft, en die Japanse regisseur kunnen het uitbuiten als geen ander.

Absoluut geen aanrader dus, welke sterke cinema.

3.5*

Deze film zal ik toch al gauw een jaar op de computer hebben staan, maar Akarui Mirai viel me eerder wat tegen en zo raakte deze een beetje in de vergetelheid. Aangezien Mochizuki Rokuru zich vandaag heeft uitgeschreven kwam ik deze titel weer eens tegen. Hoewel onze smaken redelijk verschillend zijn ben ik over het algemeen wel benieuwd naar top10 films van bepaalde users, zo ook die van Mochizuki (onlangs nog Beau Travail gezien, die overigens iets meer in mijn straatje ligt).

Die vorige zin verraadt ook al een beetje wat ik van Ôinaru Gen'ei vind. Zeker geen slechte film en in de eerste post van Mochizuki ook zeer treffend omschreven, maar ik neig meer naar Onderhond's mening dan die van Mochizuki (&danuz).

De speeltuinscène is ook mijn favoriete scène. Op het eerste gezicht emotieloos, maar ontzettend sterk, dergelijke scènes weten bij mij meestal wel indruk te maken. Visueel is het redelijk dof en grijs, een herfst film in de zomer zal ik het maar noemen.

Ik houd het op 3*.