Tales That Witness Madness (1973)

In het begin van de jaren zeventig werd deze prent uitgebracht de alternatieve Nederlandse titel "Griezelverhalen". Eens te meer zorgde Freddie Francis voor een in episodevorm uitgewerkte prent waarin het bindmiddel deze keer een psychiater is die een bezoeker in een krankzinnigengesticht rondleidt en hem een aantal pathologische gevallen beschrijft: 1) Een jongen die een opmerkelijke vriendschap koestert voor een tijger, wat zijn ouders duur te staan zal komen. 2) Een antiquair die onder invloed van een oud portret een reis naar het verleden maakt. 3) Een man die in het woud een boomstronk vindt met vage vrouwelijke vormen en er meer aandacht gaat aan besteden dan aan zijn echtgenote. 4) Een excentrieke rijke dame die op een macaber Tahitiaans feestmaal iets voorgeschoteld krijgt en niet beseft wat ze aan het verorberen is.

De film stelt niet teleur als je van ouderwetse horror houdt en geen te hoge verwachtingen stelt, maar ligt toch een trap lager dan andere horror-anthologiëen zoals "Tales from the Crypt", "Torture Garden" en "The House that dripped Blood". Het tweede segment vond ik het beste en daardoor geef ik "Tales that witness Madness" een krappe *3*.

Een leuke anthologie waarin Donald Pleasence vier bijzondere verhalen van zijn patiënten vertelt tegen zijn collega (Jack Hawkins). Als we dit subplot meerekenen telt de film eigenlijk vijf fragmenten/verhalen.
Ik vond de verhalen nog redelijk origineel en goed uitgewerkt. Bij het eerste verhaal weet je al dat de ouders het moeten bekopen als het jongetje zegt dat de tijger hen niet mag. Wel leuk hoe de tijger als het ware de jongen wil beschermen tegen zijn ruziënde ouders.
In het tweede verhaal speelt Suzy Kendall mee. Het meest macabere verhaal van deze anthologie als je het mij vraagt. Een man draait helemaal door vanwege een oud schilderij en een fiets en doet hem denken dat hij iemand vermoord heeft.
Het derde verhaal laat weer wat origineels zien, want in welke film zie je nou een man een liefde krijgen voor een vrouwelijk gevormde boom. Leuk verzonnen. De uitwerking is wat simplistisch, maar verder nog wel degelijk.
Het laatste verhaal vind ik ook heerlijk macaber door het stukje kannibalisme dat erin voorkomt (subtieler dan in de Italo kannibalen films).
De logica van het einde ontging me dan weer voor een gedeelte. Vooral het laatste stukje waarin Jack Hawkins plots geconfronteerd word met de tijger van het jongetje uit het eerste verhaal.
Maar goed, dat mag over het algemeen de pret niet drukken. Gewoon weer een leuk en best sfeervol Brits genre filmpje. Leuk voor de liefhebbers van dergelijke films.

Erg benieuwd geraakt door de mooie woorden over Tales that Inspire Madness, maar alle zoektochten eindigen bij deze titel. Zou echte Britse cradle of fear horror moeten zijn, misschien dan in dat tijdsbeeld.

Eventjes doorlopen allereerst te beginnen met de poster. Ooh warme grutjes met stroop. Een doodsbang hoofd met ver opengesperde mond en oogleden op een dienblad vol met fruit. Dat ziet er totaal niet uit alsof die vrouw met de rest van haar lichaam onder die tafel zit, hoor.

#1: Jochie wordt maar niet geloofd dat er een tijger op zijn kamer zit. Wat o wat zal er gebeuren, denken jullie? De manier waarop de tijger hen verorbert is (g)een cinematografisch hoogstandje
#2: Schreef ik bij beyond the grave (1973) nog dat ze in deze oude anthologien altijd een mysterieus object kopen bij een antiekwinkel en daardoor teruggaan in de tijd. Nou dit is 'm! Enjoy. Over en weer verandering van positie van het gezicht in het schilderij had wel wat, maar de nieuwigheid is er snel van af en zal niets meer volgen.
#3 Man wordt verliefd op boomstam en gaat zover dat hij zijn vriendin er voor omlegt.
#4 vrouw eet nietsvermoedend vlees van eigen dochter in de veronderstelling dat die dochter op vakantie is. Als je je verplaatst in de tijd en probeert in te denken als het echt zou zijn, dan kan ik me een beetje voorstellen dat dit eng wordt gevonden.
#epiloog: Donald Pleasance wordt incapabel verklaard nadat zijn supervisor niets bijzonders kan waarnemen. Maar wacht, dan komt die tijger weer. Het is zo suggestief als het maar kan voor die tijd, maar toch is de sprong best mooi geschoten.

Die man, Jack Hawkins stierf direct na het afronden van filmproductie. Hij rookte drie pakjes sigaretten per dag (stel je eens voor) dat op den duur resulteerde in keelkanker en verwijderde stembanden.

Ook deze film was een van de vele horror anthologie-films die in de jaren zestig en zeventig zijn gemaakt. Maar ondanks dat de regie in handen was van Freddie Francis, is dit geen Amicus productie, deze werd geproduceerd door World Film Services. Dit keer hebben de verhalen als verbindende schakel een psychiater (Donald Pleasence) die aan zijn ongelovige collega (Jack Hawkins) uitleg hoe hij vier unieke gevallen heeft opgelost;

"Mr. Tiger"; Paul, een jongetje dat het moeilijk heeft met zijn ruziënde ouders, heeft een denkbeeldig vriendje. Alleen is dit vriendje een tijger. Drie keer raden hoe dat af gaat lopen? Voorspelbaar, alhoewel ik de laatste scene wel erg mooi vond!

"Penny Farthing"; Timothy, de eigenaar van een antiekwinkel erft spullen van zijn tante, waaronder een spookachtig portret en een oude fiets. Dit verhaal neemt het onderwerp tijdreizen en combineert het met een Victoriaans spookverhaal. Behoorlijk saai, Francis weet het maar net interessant te houden. Suzy Kendall (uit The Bird With the Crystal Plumage) was hier te zien!

"Mel"; Brian neemt een boomstronk met een menselijke vorm mee naar huis. Dit tot grote ergernis van zijn jaloerse vrouw Bella (Joan Collins) In wezen is het een liefdesdriehoek met een boom en er kan maar één winnaar zijn! Ook hier weet je hoe de afloop zal zijn maar een droomscène en een korte glimp op de borsten van Joan Collins weten het toch leuk te maken. Helaas biedt het script geen achtergrondverhaal over de boomstronk.

"Luau"; literair agent Auriol (Kim Novak uit Vertigo) ontvangt haar nieuwste klant en haalt alles uit de kast om indruk te maken op hem. Hij en zijn dienaar zijn echter veel meer geïnteresseerd in haar tienerdochter Ginny (een pre-Doctor Who Mary Tamm) om tot een climax te komen tijdens een traditionele Hawaiiaanse luau. Dit verhaaltje toonde het meeste potentieel, jammer dat ze door flashbacks het verrassende einde verkwisten.

Het lijkt misschien alsof ik negatief ben over deze film maar uiteindelijk val dat ook mee! Het is zeker solide Britse horror. Je weet iets te gauw wat er gaat komen, maar door een sterke regie en cinematografie is het op zijn minst behoorlijk te bekijken .

In de jaren 70 zijn best veel horror anthologies gemaakt. En het is er weer een van Freddie Francis. Dan weet je al van tevoren dat het allemaal weer redelijk tam gaat blijven. Het eerste en laatste verhaaltje zijn eigenlijk waardeloos. Verhaal 2 is wellicht nog het beste met dat schilderij best wel creepy. Verhaal 3 heeft wellicht het leukste attribuut, een spookachtige boomstam. Dat de verhaaltjes allemaal redelijk voorspelbaar verlopen helpt natuurlijk ook niet mee. Eigenlijk afgekeken van Asylum dat een jaar eerder uitkwam waar ook elke psychiatrische patiënt zijn/haar verhaal vertelt.

Een anthology horror kan ik nooit afslaan en ik blijf me erover verbazen dat ik ze nog altijd niet allemaal gezien heb. Deze van Freddie Francis was niet echt om over naar huis te schrijven. De verhaaltjes zijn weliswaar origineel, maar alles aan de film ruikt muf en gedateerd. Flauw ook, behalve het eerste segment.