Robot Monster (1953)

Zelfs voor het genre een belachelijke, maar oh zo vermakelijke film. De 'reusachtige robot' is een gorilla met een suffig helmpje op, die als een soort Yeti ergens in het Mid-Westen rondsloft. Hij verblijft in een grot met zijn vriend, de Automatic Billion Bubble Machine. Ondertussen kletst hij wild gesticulerend met zijn baas en de laatst overgebleven mensen via een beeldschermpje. Zo'n dialoog gaat ongeveer zo:

Jongen: I think you're a big bully picking on people smaller than you!

Monster: Now... I will kill you!

Tussendoor zijn er scenes met gigantische beesten die met elkaar vechten (waarom is niet erg duidelijk) en wordt er keurig een romantisch verhaaltje in verweven. Geheel en al met plottwist aan het eind, gaat dat zien, gaat dat zien!

2*.

Whahah, die bellenblaasmachine en die kerel in gorillapak met duikhelm op. Heerlijke onzin . Niveautje Plan 9 from Outer Space is dit.

Die Ro-Man is inderdaad duidelijk het hoogtepunt van de film. Idioot apenpak met een grote duikhelm en twee enorme antennes daar weer bovenop. En zijn bewegingen (vooral dat idiote loopje alsof de acteur tijdens de opnames de hele tijd hoognodig naar de WC moet) en zogenaamd dreigende uitspraken maken van dit monster uit de ruimte een bijzonder hilarisch ventje. Zijn scène met dat kleine jochie is briljant, zo slecht.

Maar het is zonder meer deze knulligheid die de film weet te redden. De pogingen waarop de film romantiek, spanning of karakterdiepgang probeert te introduceren, falen gigantisch. Vooral die plotselinge romance tussen die twee spelers is echt om te huilen en je hoopt dat die 60 minuten snel voorbij zijn. Maar als ons Ro-Mannetje dan weer even ten tonele verschijnt en wat aan de knoppen van zijn bellenblaasmachine draait, is het weer even helemaal goed.

2 hele kleine sterren. Voor Ro-Man.

De ambachtelijke excessen van Ray Harryhausen zijn jammerlijk niet te bespeuren in Robot Monster, een onmiskenbaar Ed Wood-achtig amateurisme en knutselwerk is dat daarentegen wel. En ondanks het feit dat het geknutsel de nodige campy charmes oproept, kan het niet opwegen tegen de irritaties die voortkomen uit het repetitieve karakter van de prent, de wel heel apathisch acterende bezetting (uitgezonderd het monster zelf) en enkele ridicule zijpaden. Het doemscenario an sich is hoe dan ook een garantie voor de nodige hilariteiten.

1.5*

Wat moet ik hier nou over zeggen. Laten we beginnen met her verschrikkelijke acteerwerk. Vooral van de vader en dat irritante kleine jochie. Waarom je ondertussen steeds beelden krijgt te zien van vechtende prehistorische beesten blijft allemaal maar vaag. Dan naar het hoogtepunt van deze film RO-MAN een fantastisch ruimte figuur in een gorilla pak met een duikershelm op. Daar weer bovenop 2 gigantische antene's waarmee het een schande is dat hij geen radio 538 ontving want de muziek in deze film is wat oudbollig maar het zijn natuurlijik de early 50's. Ro-man beleeft uren plezier met zijn bellenblaas machine. En maakt vervolgens een praatje met zijn robot baas via zijn breedbeeld tv. Ondanks dat Ro-Man een buitenaards wezen is praat hij zonder enige moeite vloeiend engels. Eigenlijk allemaal minpunten maar de scifi film heeft zoveel charme dat het geen enkel probleem is om dit een uurtje uit te zitten.

3,5*voor deze machtige klassieker

Geweldig dat deze film bewaard is gebleven. er is op dit vlak natuurlijk veel gemaakt, maar deze film blijft onderhoudend in zijn slechtheid. De dialogen zijn ronduit idioot, evenals verhaallijn en plot.

Mijn advies: meer dan een keer bekijken...

Daar is 'ie dan, een film die zich qua slechtheid kan meten met klassiekers als 'Plan 9 From Outer Space', 'Manos - The Hands of Fate' en 'Eegah'. Een gorilla met een snoepautomaat als hoofd en een soort bellenblaassysteem, wandelt een grot in en uit. De arme George Barrows strompelt hopeloos rond in één van de meest belachelijke monster-outfits ooit, in een film die een absolute aanrader is voor een 'slechte-film-nacht'. Er is ook nog wat geouwehoer tussen de vele shots van het moeizaam wandelende monster uit de titel. De onheilspellende score van Elmer Bernstein werkt extra op de lachspieren, omdat er van onheil werkelijk geen spoortje te bekennen valt!