Naakt over de Schutting (1973)

Hoort voor mij in de categorie "zo slecht dat het weer leuk wordt". Het is duidelijk dat het in se zou moeten gaan om een thriller maar het is een feit dat het geen moment spannend wordt omwille van niet intentioneel grappige momenten (zoals het gevecht in de studio, het 'titelmoment') en de knullige toegevoegde comedy (de tweeling spant de kroon) waarbij ik soms het gevoel had naar een aflevering van Bassie en Adriaan te kijken. De acteerprestaties zijn evenmin om naar huis over te schrijven. Rijk De Gooyer brengt het er nog het best vanaf. Jon Bluming (het Bruce Lee element van de film maar dan dat kapsel), Sylvia Kristel en Jerome Reehuis zijn magertjes. De inbreng van Ko Van Dijk als inspecteur is eigenlijk geheel overbodig en lijkt geschreven om de man een plezier te doen. Het script is echt wel lachwekkend (slecht), met een finale die weliswaar behoorlijk cult aanvoelt en wel nog mag gezien worden (zij het om foute redenen). De regie van Frans Weisz vond ik op zich nog wel te pruimen, heb enkele mooie shots gezien (opening, achtervolging van Jennifer Willems). Ook een pluim voor de soundtrack geschreven door Ruud Bos, die me deed denken aan "Dirty Harry" Lalo Schifrin.

Aanrader voor liefhebbers van slechte cinema en nostalgici.

Dit moet toch wel één van de charmantste typisch Nederlandse films zijn. Met een beetje invloed van de giallo en de karatefilm, maar dan dus op zijn Nederlandse. Ook nog een geweldige achtervolging per tram. Rijk de Gooijer in de hoofdrol (altijd fijn!!). Verder TiTa Tovenaar, de plaaggeest, Emmanuelle, Frans Halsema, dat meisje uit Ome Willem, Adéle Bloemendaal, Jerome Reehuis, de helaas nooit verder doorgebroken broertjes Sijses, Ko van Dijk kortom zo, n beetje de hele Nederlandse filmwereld anno 1973. Sluikreclame voor Lois Jeans, Dam Chips, Randstad Uitzendbureau, Het Parool en Alka Seltzer. Niet zo heel veel naakt, maar wel full frontal (m/v).

Heerlijk. De jaren zeventig. Toen het leven nog overzichtelijk was. En iedereen rookte. En de auto's nog een gezicht hadden. En ik nog jong was. Ik heb genoten. Het verhaaltje is nogal onbenullig, en ik heb er ook niet zo veel van begrepen, maar ach... Amsterdam was prachtig en de hele Nederlandse acteerwereld komt voorbij. Ga maar na: Ko van Dijk, Ton Lensink, Jerome Reehuis, Sylvia Kristel, die zelfs nog blijkt te kunnen zingen, Adèle Bloemendaal, onder leiding van een nog (betrekkelijk) jeugdige Rijk de Gooyer. Genieten.

Eye vertoont nu een gerestaureerde kopie en dat is mooi, en daar is een hoop werk en tijd in gaan zitten. Maar ik heb een nog ongerestaureerde kopie gezien en daar was m.i. weinig mis mee.

Molly of Dolly?

Weisz had met De Inbreker (1972) een fijne film afgeleverd, dus zal iemand wel gedacht hebben ‘goed zo, doe nog maar een’. Maar achteraf blijkt die film dus toch wel iets van een gelukstreffer te zijn geweest.

Niettemin is het nu wel een geniaal tijdsbeeld, zowel van de Nederlandse entertainmentindustrie als van Amsterdam voordat de stad door de naoorlogse golf van kapitalisme en massatoerisme volledig verpest werd. De gokhal komt er nog mee weg (want: die aapjes die ik me nog herinner uit die tijd). De kratten in de bakkerij, het samenspel van Glimmie en De Bonk, of hoe heten ze in dit deel ook alweer. Het knullige karategedoe met het ichi-ni-san. De achtervolging met de tram. Als Jennifer Willems haar moeder ziet. Hoe de broertjes uitgeschakeld worden.

Daarmee is de walmende spruitjesgeur nog net uit te houden. Maar het is wel op het randje - het lijkt allemaal wel wat, maar uiteindelijk is het allemaal alleen maar nostalgie. Alleen al op dat vlak had er nog zoveel meer in gezeten. Je kan dat Weisz overigens niet kwalijk nemen, dat hij niet ingezien heeft dat dat 50 jaar later de enige waarde van zijn film zou blijken te zijn.