Modigliani (2004)

In het begin dacht ik dat dit echt niet mijn ding zou worden, vond het hele kunstwereldje plus inwoners wat te karikaturaal neergezet. Daarna (na een half uur of zo) wordt de film eigenlijk alleen maar beter. De snelle vertelstijl en de toch best wel goed getroffen sfeer die je onder de huid gaat zitten werkten goed.

Het was niet allemaal top. Paar grote minpunten (die vreemd genoeg hierboven een paar keer als positief ervaren worden): De jonge Modigliani die soms verschijnt als geweten (irritant!) en vooral de idioot die verzonnen heeft om opeens moderne (slechte) new-age achtige muziek onder een cruciale scene te zetten . Waanzin.

Maar goed, toch wel zeker een bevredigende film.

Hoewel het onderwerp niet echt iets voor mij is, beviel deze film toch wel. Goed geacteerd door de meeste acteurs. Alleen vond ik de muziek niet altijd bij de tijd waar het zich afspeelde horen. Ook het einde van het verhaal vond ik wat te dramatisch, maar ik weet dan ook niet hoe het echt gegaan is.

Fans zullen deze schilder wellicht de hemel in prijzen vanwege zijn exentrieke verfkunsten. Zijn concurrent in dit verhaal is Picasso en ook hij laat zien dat hij over talent beschikt. Daarbij wordt een vrouw toegevoegd die tijdens één simpel trucje van Modi met de hond meteen stapelgek wordt en dus meerdere malen poseert voor de gentleman en hoopt dat hij veel succes zal hebben. Een echte intieme relatie hadden ze niet en de dialogen tussen deze twee waren vooral ingevuld met ergernissen. Modigliani drinkt ondanks zijn tubercolose een hoop rode wijn en rookt bijna in elke scène wel een sigaret. Dan is er een baby opkomst en ontstaan er enkele onzekerheden. Erg vervelend en slaapverwekkend als je het mij vraagt. Het was langdradig en ik vond het schilderij ('Jeanne') op het einde niet eens mooi. Die nek was te lang en de armen waren veel te fors.

Ik kende de naam Modigliani niet echt. Wist wel dat het een schilder was, maar kon hem niet meteen plaatsen. Deze film neemt af en toe wel een loopje met de geschiedenis, maar wat het werk en leven van de schilder zelf betreft, geeft het volgens mij toch een goed beeld. Een man die jong gestorven is en niet bepaald leefde in luxe, maar gebukt ging onder ziekte, drugs en alcohol. Garcia is in vorm en Picasso is wel leuk gedaan maar gelukkig in deze film wat in de schaduw van Modigliani. Vooral Jeanne is heel goed gecast. Toch wat de schilderijen betreft, op haar foto trekt ze wel iets minder. Maar kom, het blijft film natuurlijk.

Modigliani kan je wat vergelijken met Amadeus die vooral een sfeer van het hoofdpersonage wil scheppen en hier en daar wel gebruik maakt van anachronismen. Raar om Edith Piaf te horen in het begin van de 20e eeuw met een nummer dat zo'n 30 jaar later pas zou geschreven worden.

Is de film historisch correct? Deels wel, maar een groot deel van de verhaallijn zeker niet. Maar ik denk wel dat je met deze beeld de artiestenwereld anno 1919 goed leert kennen en je wel een beeld krijgt van de schilder Modigliani. Het wordt niet episch of echt overbluffend, maar is zeker met liefde voor kunst gemaakt.

Op zich een hele mooie film, maar het probleem is opnieuw dat de filmmakers weer allerhande grappen lopen uit te halen met wat er echt is gebeurd. Zo is er is wel een dergelijke rivaliteit tussen Amedeo Modigliani en Henry Matisse geweest, maar niet met Picasso.

Grappig is verder dat een kubist als Picasso bolrond wordt voorgesteld… …dat klopt dus twee keer niet met de werkelijkheid.

Ook op andere punten wordt met de feiten een loopje genomen. Verwacht geen exacte biografie, maar de film is goed (humoristisch) en kijkt wel ontzettend lekker weg. Heel mooi gedaan, toch nog.

Verder ben ik wel een fan van het werk van Modigliani en ook geïnteresseerd in zijn leven.

Leuk om het verhaal achter de schilderijen van Modigliani te leren kennen.

De film geeft een leuk inkijkje in de kunstenaarswereld in 1919 Parijs.

De actrice die Jeanne speelt was erg goed gecast. Ze leek sprekend op de Jeanne in de schilderijen, méer zelfs nog dan de 'echte' Jeanne.

Historisch correct of niet, het heeft me van begin tot end geboeid.

Are you mad?

Deze lag al een tijdje te wachten en wat te verwachten wist ik eigenlijk niet. Een film over een kunstenaar, met Modigliani in dit geval als redelijk onbekend, is toch vaak onderhevigd aan dingen als de kwaliteit of bekendheid van zijn werk, of bijvoorbeeld de tijd waarin hij leefde, en natuurlijk nog het meeste zijn karakter en het leven dat degene leefde. En met vooral dat laatste zit je goed, want een karakter was Modi, en zijn leven tegelijk bijzonder als treurig.

De film opent meteen met de prachtige donkere straten van Parijs, prachtig camerawerk trouwens, Modigliani liederlijk op de tekst, en meteen de anemositeit tussen Modi en Pablo. De toon is gezet en Modi zet zich zelf verder op de kaart als uitermate charmant en romanticus van het zuiverste water. Modi is met recht een innemende persoonlijkheid te noemen, maar dat geld net zo goed voor de film die ook overloop van van een bepaalde warmte en charme. Hier moet je wel haast voor vallen. De rivaliteit tussen Modi en Picasso wordt verder opgebouwd en heeft grimmige momenten maar ook kostelijke zoals tijdens het autoritje naar Renoir, om tenslotte nte eindigen in de reeds benoemde wedstrijd.

Het is toch Modi die de interesse blijft trekken met zijn Bohemianse levensstijl, iets dat veel vraagtekens en commentaar oplevert en een wonder dat de mooie Jeanne zo standvastig is en niet van zijn zijde wijkt. Jeugdtrauma? Het lot van een Jood? Aanleg tot alcoholist? Of zelfs gewoon een ziekelijk paranoia achtige delerium? Want Modi heeft soms maar rare waanbeelden. Of is het toch de op en top romanticus die we zien, een man die wel ziet hoe hij de dag doorkomt en vooral zijn kunsten en kwaliteiten laat zien wanneer hij dat wil. De tragiek van het niet anders willen of niet anders kunnen. Het lijkt Modi op het einde toch ook niet mee te zitten of is het toch allemaal een keuze? De film blijft wat dat betreft in het midden, hoewel er op Wikipedia staat dat er veel geromantiseerde verhalen rond zijn dood zijn maar hij kennelijk toch gewoon aan TBC overleed waarop Jeanne zich uit het raam stortte.

En zo intrigeert deze Modigliani op aparte wijze niet in de laatste plaats met zijn mooie muziek maar vooral met het dubbele beeld van de romantische en sfeervolle tijd en daartegen over het spook van de armoede, dat het met wat minder fortuin een tragische tijd was om in te leven. Daarom wat mij betreft een treffende en erg mooie film.