Ad Ogni Costo (1967)

De vergelijking met Rififi maakte ik ook al snel tijdens het kijken van deze film. Maar hoewel er inhoudelijk veel overeenkomsten zijn tussen de Grand Slam en die Franse heist-film, is het kwalitatieve verschil ongeloofelijk groot. Hoewel ik zeker wel een heist-film kan waarderen, is dit duidelijk een van de mindere in zijn soort.

Dit komt voornamelijk door de personages en de acteurs die ze spelen. Edward G. Robinson was nog wel goed, maar de rest... Janet Leigh speelde een erg flauwe rol en de Duitse Peter Stormare look-alike was nog erger dan stereotype. De andere rollen waren iets beters, maar feit blijft dat de personages erg saai zijn. Vooral in vergelijking met Rififi, waar dit aspect juist zo goed uitgewerkt was.

De overval zelf was nog wel redelijk uitgevoert. Met name omdat het voor de verandering allemaal eens niet zo perfect verliep en de hoofdrolspelers ook wat onverwachte obstakels moesten overwinnen. Dit was wel nodig, want echt spannend wou de film verder niet worden.

En verder liep alles precies volgens de vaste lijnen van een heistfilm. Alles wat je verwacht dat er gaat gebeuren gebeurt ook. En wederom krijgen we weer het standaard einde van een oude heistfilm. Oftewel iedereen gaat uiteindelijk met lege handen naar huis en de meesten gaan zelfs dood. Ik blijf erbij dat ik het nogal stom vind dat alle oude heistfilms op deze manier eindigen. De reden daarvoor weet ik ook, maar dat maakt niks goed. In deze film worden de sterfscènes trouwens een voor een heel slecht uitgevoert. Met name de eerste. Ik ben niet iemand die fouten snel opvalt, maar iemand in een auto zit een neergeschoten wordt, terwijl de ruit van de auto niet geraakt wordt (!!!!!!!) dan valt dat nogal op. Het tweede slachtoffer sterft niet zo'n slecht uitgevoerde dood, maar de derde is weer een ramp. De Michael Palin look-alike rent van een verlaten omgeving ver weg door een stad heen zonder achtervolgd te worden door de politie en als hij eenmaal bij zijn bestemming aankomt wordt hij toch nog door de politie neergeschoten. De laatste sterft aan een standaard verraadmoord. Erg slecht vind ik dit en het heeft lang niet de kracht van andere heist-films.

De muziek in de film was verder wel aardig. De beelden daarentegen waren zo fel dat het glazuur je bijna spontaan van de tanden springt. Iets te kleurrijk voor zijn eigen goed. Wat overblijft is een aardige heistfilm, maar toch een zwakkeling in zijn genre.
2,5*

Een goede vriend van me was zo aardig om oa deze film uit Amerika voor me mee te brengen. Dus heb hem vanavond eindelijk na al die jaren weer terug gezien.

Tja, wat kan ik zeggen? Minstens dat in zo'n kleine 20 jaar tijd je smaak toch wel kan veranderen, dat je meer gewend nu bent en dat je sommige films niet moet gaan herzien... omdat het dan toch een (lichte?) teleurstelling blijkt te zijn.

Ik geef meteen toe:

het is niet echt briljant allemaal en vijf sterren, wat ik er aan gegeven heb zo'n anderhalfjaar geleden, is ie bij lange aan ook niet waard,

maar het blijft wel een amusante film en de inbraakscene is ook beslist intrigerend om naar te kijken (al was het maar omdat de helft van de tijd ik me zat af te vragen wat ze nou in hemelsnaam allemaal precies aan het doen waren!!!).

3,5 ster is voor nu wel voldoende.

Minder sterk dan gedacht. Nogal traag. De film komt de laatste drie kwartier pas écht op gang...