Johan Cruijff - En un Momento Dado (2004)

Waarom gebeurt dat dan (gelukkig) slechts een piepklein deel van de voetballers? Nee, als je zoiets gebeurt in de finale, ben je een sukkel. Als je er vervolgens domme dingen over zegt, helemaal.

Iemand een kopstoot geven menselijk noemen is wel vreemd, hoor.

Ik wilde ook al vragen of hij dat mijn zoontje van 7 kan komen uitleggen.

Niet in z'n geheel, slechts fragmenten. Ik kom er nog op terug, ik kijk ze morgen allebei nogmaals.

Dat niet alleen: hij was er maar wat blij mee. Hij kreeg wat hij wilde en werd er nog wereldkampioen door ook.

Materazzi, schitterende vent. Ik kan genieten van hem. Echt een keurslager.

Als je zo een vergelijking gaat maken, dan is er nog een betere: Maradona. Hij maakte een club als Napoli zelfs tweemaal kampioen en won er de Uefa Cup mee. Maar goed, dit zijn enkel meningen. Cruijf was een wereldvoetballer, daar zullen de meesten (lees: iedereen) het wel over eens zijn.

Cruijf en zijn maatjes lieten Oranje in 1974 wel het beste voetbal ooit spelen, natuurlijk. Misschien is er nooit meer zo goed gevoetbald op de wereld. Dat ze niet wonnen is eigenlijk pure pech te noemen. En mentaliteit.

Deze docu is redelijk goed, maar gaat net niet diep genoeg, is soms te saai en er hadden inderdaad meer wedstrijdfragmenten in gemogen. Wel mooi om te zien dat Spanjaarden de beste man in hun harten hebben gesloten.

En dat in een tijd dat er meer verdiend wordt, beter getraind wordt, enz... Je moet iedereen in zijn eigen tijd zien, want anders is iedereen die nu voetbalt beter dan die van vroeger.

Verder die goals in de finale: Dat waren zijn eerste goals op een verder voor hem niet zo sterk WK, dat Nederland had moeten winnen (maar dat terzijde). Op het EK 2000 en WK 2006 was hij wel erg goed. Hij hoort dan ook zeker bij de beste tien voetballers aller tijden. Misschien zelfs wel de beste vijf. MAAR:

Zidane was niet zo dominant op het veld, en in zijn eigen elftal, als Cruijff was. Hij bracht niet dezelfde mate in doorslaggevendheid als Cruijff, die in het begin van zijn carriere heel veel scoorde. En later een spelverdeler werd die Zidane ook was. JC had minstens net zoveel overzicht, inzicht, tactische kwaliteiten en net zoveel vermogen om spelers om hem heen beter te laten spelen. Hij had meer scorend vermogen en meer overwicht op zijn elftal dan Zidane.

Maradonna is de beste ooit. Of Garrincha. Dan Pele en Cruijff, dan een hele poos niks en dan Zidane, Beckenbauer, Best. Dat soort mannen. Misschien kun je Lev Yaschin en Gordon Banks hier ook bij zetten, ik vindt namelijk dat je moet kijken naar de mate van belangrijkheid voor het team en de doorslaggevendheid in elke wedstrijd.

Zo! Don't mess with my Cruijff...

Nou ik vind Zidane toch stukken doorslaggevender geweest dan Johan ooit was. Zidane heeft tenminste prijzen gewonnen in zijn carriere en dan doel ik niet alleen op landstitels en knvb bekers, maar op een WK titel (en finale) en een Europese titel en een stuk of wat Champion leagues. En hij zette echt wel heel dat Franse elftal naar zijn hand.

PS: Maradonna was best goed, maar waarom kent iedereen in NL hem? Alleen voor die wedstrijd in 1986 tegen Engeland met zijn handsbal en fantastische solo. Maar voor de rest weet niemand wat.

kuch maradonna is niet alleen een hands bal en een solo

kleine ode aan hem.

YouTube - Maradonna - Life is Life

Ach ja. Cruijf ken ik alleen van video eigenlijk. Maradonna heb ik wel vaak op tv gezien en ook een keer live. Zidane wat vaker. En wat ik er van gezien heb is Zidane minimaal net zo goed als die twee. Allen Zidane heeft meer prijzen gewonnen dan Johan en Maradonna heeft een beetje afgedaan met het WK 94 toen ie met zijn snuifneus door beeld kwam.

Tjongejongejongen..... mensen die denken iets over voetbal te weten en er zelfs een serieuze discussie over proberen te voeren die niet eens de naam van 's werelds bekendste voetballer weten te spellen.... Het is Maradona......geen Maradonna.

Over amateurs die geen veters kunnen strikken gesproken.

Diego Armando als we elkaar toch gaan beledigen!!

prachtig eerbetoon aan cruyff hoor!

Cruijff is in mijn ogen de enige levende legende van Nederland. Die man heeft meer bereikt dan sommige beseffen. Tegenwoordig vind ik soms wat mensen te negatief. Maar heb je het dan nog wel over Cruijff, een jongen die opgroeide in Tuindorp, Amsterdam en zichzelf onsterfelijk maakte in Amsterdam en Barcelona?

Mooi en creatief in elkaar geschoten documentaire over de carriere van Cruijff in voornamelijk Catelonië.

En un Momento Dado is anders dan vele andere documentaires, aangezien het niet echt de sportieve hoogtepunten van Cruijff bespreekt. De regisseur laat verscheidene mensen praten over Cruijff en wat voor impact hij op hun leven heeft gehad. Het gaat dus meer over de gevoelsmatige kant van zijn carriere.

Iets wat ik persoonlijk wel kan waarderen, want de beleving van de supporters is iets wat ik eigenlijk mooier vind dan het droge opsommen van feiten.

In deze documentaire kom je er dus achter wat voor gevoel de komst van Cruijff 3x heeft gehad. Als speler, als coach en bij zijn afscheid/hommage in 1999.

Allemaal mooie momenten die er overigens wel voor zorgen dat het vooral positief blijft allemaal. Er wordt geen vuil woord gerept over de beste meneer, dus je moet wel tegen enig gebrek aan kritiek kunnen.

Overigens ben ik het niet eens met Vascago hierboven, , als je die mensen hoort praten merk je eigenlijk pas hoe dankbaar die Catelanen allemaal zijn ingesteld, Cruijff heeft het leven daar echt belangrijk gemaakt. Van een onderdrukt volk tot aan (Europees) kampioenen. Een bepaald gevoel van trots. Zoiets zal Zidane never nooit in zn leven hebben, ondanks dat ook hij een fenomenabele voetballer is.

Overigens zitten er wel wat slordigheidjes in de ondertiteling van de dvd, heb meerdere malen "vellenkip" ipv "kippenvel" moeten lezen. Wel redelijk slordig imo.

Prima docu verder dat vooral de emotionele hoogtepunt van Catelanen, Cruijff en een paar Spanjaarden beschrijft. Verwacht niet al teveel sportbeelden, er is namelijk meer dan voetbal alleen en dat laat deze docu goed zien.

3,5*

Hoe weet jij nu dat Zidane dat nooit zal hebben. Misschien zitten ze nu wel in Madrid kwijlend voor de tv naar dvd's van de beste man te kijken. Of in Turijn. Of in de achterbuurten van Marseille. Bovendien heeft ie nog even de tijd.

Omdat alles tegenwoordig anders wordt beleefd. Heldenstatussen zoals de helden van vroeger heb je niet of nauwelijks meer. Zidane is zo'n beetje de laatste geweest die er dicht bij in de buurt kwam.

Verder is Zidane wat mij betreft een onderdeel van de Supergalacticos. Johan Cruijff is destijds gehaald als een soort verlosser en dankzij hem is Barcelona uit een dal gekropen na 14 jaar niks te hebben gewonnen. Zelfde gold voor zijn terugkeer als trainer na een zwaar minder periode van Barca.

Als ik deze docu bekijk merk ik gewoon dat het erg diep zit bij de bevolking, hoe mensen de filosofie van Cruijff toepassen in hun eigen leven en zelfs in de keuken van hun eigen restaurant.

Toch dingen die van Cruijff ook een groot mens hebben gemaakt, Zidane is relatief anoniem wat mij betreft en wordt alleen herinnerd aan zijn voetbalkwaliteiten.

In Nederland misschien anoniem, maar ik denk dat 70 of 80 miljoen (weet ik veel hoeveel er zijn) Fransen daar anders over denken. Hij heeft ze voor het eerst in de historie naar de wereldtitel geleid. Ik denk dat het bij die Fransen net zo diep zit als dat bij de Nederlanders en Catalanen zit.

Ik vind dit trouwens ook wel een toffe docu. Paar jaar terug gezien, maar kan me niet meer genoeg herinneren om te stemmen.

Prachtig portret, vooral omdat er zo'n diversiteit aan Catelaanse personages een hommage geeft aan de man die zoveel voor hun streek (eigenlijk hun land) heeft gedaan, de immer aanwezig theatraliteit versterkt nog eens alles, van subtiele mimiek tot groteske gebaren, fantastisch dat mensen zo met hun emoties kunnen omgaan, dat is hier in Nederland wel anders! Als je deze docu film hebt gezien begrijp je ook de gevoelens van de Catalanen tegenover Madrid, het bolwerk dat hen zo onderdrukte in de tijd van Franco en dat dankzij Johan Cruijff werd vernederd en op zijn plaats gewezen. Vooral in de tijd van Cruijff , Neeskens en Michels maar ook toen Barcelona onder Cruijff met Koeman de Champions League won, zulke dingen zijn van onschatbare waarde voor het Catelaanse gevoel. Daarom zie je in deze docu ook zo'n ultieme waardering voor Cruijff. Zelf ben ik eenmaal bij een wedstrijd geweest, dat was Barcelona tegen aartsrivaal Real Madrid, onvergetelijk, vooral het zingen van het eigen volkslied vooraf en tot slot de 1-0 overwinning, wat een euforie, trots en tranen na afloop! Maar terug naar de docu, het is allemaal erg mooi en emotioneel maar t.a.v. de persoon Cruijff heb ik wel wat bedenkingen want zijn eigenwijsheid, betweterigheid en eeuwige dorst naar conflicten hebben wel enige forse littekens veroorzaakt in de historie van Ajax en het Nederlands elftal, dat is echt een donkere kant van hem.

Ik geloof niet dat jij de diepere laag in deze docu helemaal begrepen hebt.

Toen een kok zijn dienstrooster met het totaalvoetbal ging vergelijken haakte ik af: 2.50 (2.60)

Daar ik Cruijff heb leren kennen als een tamelijk onsympathiek persoon en ik het ongelofelijk vind dat mensen zó achter iemand aan kunnen lopen of er zelfs volledig voor leven, deed de documentaire me bitter weinig, al komt dat niet alléén daardoor. Ik vind het gros van de Catalanen die hun verhaal doen maar weinig interressant, enkel de journalist wist me te boeien met zijn anekdote, maar ja, misschien juist wel omdát hij journalist is. Naarmate de docu vordert ging ik me afvragen of de meester himself nog wel aan het woord zou komen, maar gelukkig, hij heeft toch nog een gaatje kunnen vinden in zijn overvolle (golf)programma en voorziet de docu nog van enige glans, met een korte, maar aardige blik op zijn carriere en leven in de Barça tijd. De documentaire had mijns inziens echter veel breder geörienteerd moeten worden door Gieling, wat ongetwijfeld meer interesse had opgewekt. Bij mij dan in ieder geval.

Ik zapte net langs Eredivisie Live toen deze docu net begon. Ik had hem al eens gezien, maar toch bleef ik even kijken. En even kijken werd toch de hele docu kijken, want het is ontzettend mooi om te zien hoe men Johan Cruijff in Catalonie aan het vereren is als El Salvador, de verlosser. Zijn komst was niet alleen op het veld belangrijk, maar nog meer daarbuiten, want Barcelona gaf Catalonie eindelijk weer iets om echt trots op te zijn, zeker na de 0-5 uit bij Real Madrid, de gehate vijand, de club van Franco. De docu kent prachtige momenten, zoals de man in de taxi die uitlegt wat het is om een Catalaan te zijn en wat hij daarbij voelt. Ik kan me het een beetje voorstellen als je alle verhalen zo hoort. de anekdote van de journalist die Cruijff eind jaren 80 in Nederland op kwam zoeken vond ik trouwens ook geweldig.

Overigens zie ik Cruijff ook als de voetbalverlosser, zeker met wat hij nu bij Ajax aan het uitvoeren is. Als Nederlander, maar zeker als Ajacied ben ik trots op zijn inbreng.

Maar gelukkig vergeet de docu ook niet om flink wat wedstrijdbeelden van Cruijff als speler en Cruijff als trainer te laten zien. Want wat was Cruijff op beide vlakken legendarisch groots zeg. De impact van de speler Cruijff was enorm, maar als coach van het Dreamteam van begin jaren 90 maakte hij minstens zoveel indruk. Schitterend ook om nog eens de beelden van de slotminuten van de laatste wedstrijd uit het seizoen 1994 te zien, waarbij Barcelona moest winnen en de concurrentie niet. En toen kreeg concurrent Deportivo een penalty in hun wedstrijd in de laatste minuut. Om te missen. Die vreugde-explosie op de tribune bij Barcelona als dat nieuws binnen komt...heerlijk! Prachtige docu die veel verder gaan dan alleen het voetbalgedeelte.

1 kanttekening, er hadden ook meer criticasters aan het woord mogen komen.

4* (was 3,5*)

An sich een aardige docu, maar ik verwacht meestal meer van documentaires. Een behoorlijk aantal figuren zijn totaal niet interessant (de kok bijvoorbeeld, vreselijk) en verder ook geen enkele seconde met een beetje kritische noot. Ik hou meer van documentaires die het zaakje vanuit verschillende standpunten belichten en dat is hier niet het geval. Soms ook een beetje té melig.

Mooie docu. Als Cruijff-fan keek ik met een roze bril, want kritische noten zullen zeker wel missen in deze docu. Maar wat een mooie oude beelden ook. Door die beelden en de interviews ga je visueel het groter geheel zien van de status van Cruijff in Barcelona.

Als Van Basten-fan hoop ik dat ze ooit een docu over hem maken. En dan vooral uit zijn Milan-tijd. Toen hij ook groots was en mooie doelpunten scoorde.

Leuk om te zien hoe mensen opgaan in voetbal en Cruijff verafgoden. Ik had eigenlijk ook wel wat spontane interviews met de man in de straat willen zien.

De documentaire En Un Momento Dado over Johan Cruijff is zondag 27 maart nog een keer te zien in vijf Pathé bioscopen. Dat maakte Dutch FilmWorks vrijdag, een dag na het overlijden van de voetballegende, bekend.

In Rotterdam, Groningen, Den Haag en in twee bioscopen in Amsterdam wordt de film van Ramón Gieling vertoond. De netto-opbrengst van de voorstellingen gaat naar de Johan Cruyff Foundation. Volgende week vertonen enkele filmtheaters de documentaire nog.

Vanaf vrijdag 1 april is En Un Momento Dado opnieuw op dvd verkrijgbaar.

(bron: Dutch Filmworks)

Tijdje terug dat ik deze al had gezien, maar het is me nog wel goed bijgebleven. De docu maakt heel goed duidelijk wat de status is van Cruijff in Barcelona en vooral dan voor de Catalanen. Het hele ding bestaat dan ook voornamelijk uit interviews waar de (veelal) Catalanen hun herinneringen aan Cruijff vertellen, vaak ook met voorbeelden erbij als ze Cruijff proberen te imiteren. Aandoenlijk in de positieve betekenis van het woord en langzaamaan ga je begrijpen waarom hij daar zo belangrijk was, zonder dat het expliciet heel politiek wordt allemaal. Wel is het zo dat 90 minuten gaan vervelen, ook doordat er nauwelijks afwisseling in zit. Je blijft maar naar pratende koppen krijgen en na drie kwartier is de boodschap wel duidelijk. En dat interview op het eind met Cruijff zelf lijkt er ook niet helemaal bij te passen. 3,0*.

Werd afg. zondag herhaald bij Human op NPO2 ipv Philomena, stond helaas niet in het TV-overzicht. Is nog terug te kijken op Uitzending Gemist.

Cruijff.

De documentaire laat mooi en behoorlijk understated, zonder opsmuk zien hoe Cruijff in Barcelona nog steeds als een held vereerd wordt. Hoezeer hij het leven van mensen geraakt heeft, en des te indrukwekkender dat ze daar met de tranen, of de glans in hun ogen over vertellen. En aan het einde komt de maestro zelf ook aan het woord - iets wat mij overigens volstrekt passend overkwam, in tegenstelling tot mijn voorganger. Mijn puntje van kritiek is alleen dat het wat flauwe raamwerkje met het balletje-trap niet veel toevoegt.

Jammer dat de man niet nog een moment gegeven is, ik zal hem missen. Johan, rust zacht.

Na twee weken terug Johan Cruijff: De Biografie te hebben doorgeworsteld kwam ik afgelopen weekend deze docu tegen, vernoemd naar de bekende uitspraak en die kon ik toch niet laten liggen, ook al heb ik weinig met de beste man. Kennis van zaken heeft de man uiteraard, maar hij heeft natuurlijk niet altijd gelijk. En als je van Marwijk niet eens kunt complimenteren met de WK finale in 2010, omdat er geen 443 gespeeld werd, vind ik dat een zwakte bod. Sowieso dingen die Johan in een zelfde interview zei over het behouden van spelers, transfersommen, contracten, salarissen en een extra salarisplafond voor buitencategorie binnen Ajax klonk mij in de oren als iemand die nog in de jaren '70 en '80 dacht te leven waar geen denivelering had plaats gevonden tussen competities. Desalniettemin lag Tom Egberts bijna schuimbekkend op zijn presentatiestoel als de grote Johan iets zei over 'de ruit' op het middenveld, arme Tom keek totaal verbaasd in de camera en hoopte dat de kijker wel begreep wat Johan bedoelde. Onnodig te zeggen heb ik niet veel met Johan, is zijn mening niet altijd het woords God en kan ik heiligverklaring ook maar moeilijk verteren. Maar goed Uno Momento Dado...

Ik dacht dus een behoorlijke docu te krijgen over Johans tijd in Barcelona, maar niets is minder waar. Hoewel de taferelen bij aankomst op het vliegveld nog aardig zijn en het eerste verhaal van de kapitein interessant is over Catalonië versus Madrid, stort de docu daarna beetje bij beetje in. Dat Cruijff als verlosser gezien werd, een van zijn vele bijnamen, is duidelijk. Het trauma zit diep en de haat tegen Madrid is allesoverheersend, ik zou bijna willen dat we daar meer over gekregen hadden. Fraai zijn verderop in de docu nog de verhalen en beelden van Cruijff als trainer met zijn Dreamteam die een ware heerschappij neerzetten.

Het is helaas de schare aan begeisterde gekken, die mij de wenkbrauwen doet fronsen en de documentaire eerder een rariteitenkabinet maakt dan iets van niveau. Nu denk ik dat wij sowieso als droge Nederlanders veel te nuchter zijn om een bekende Spaanse arts met een pilletje een doelpunt te zien nadoen. Of een chef die midden in zijn restaurant meerdere pogingen krijgt om een pakje sigaretten weg te schoppen. Of een bekend journalist die met een blik in de ogen alsof hij aan de paddo's zit moet nadoen hoe Cruijff over de reclameborden stapte na de 1-0 van Koeman op Wembley. De momenten zijn herkenbaar, de wijze waarop te kneuterig voor woorden en wellicht dat je Catalaans moet zijn om dit aan te voelen. Ik ben er dan ook van overtuigd dat deze docu beter aanslaat in Spanje net als dat Cruijff meer heeft los gemaakt in Spanje dan in Nederland. Laten we niet vergeten dat Nederland nooit echt warm is voor haar helden en vooral snel vergeet.

Dus geen mooie wedstrijdbeelden of een chronologisch verhaal betreffende Cruijff's tijd in Spanje, maar een x-tal losse verhalen van betrokkenen, Cruijff komt zelf ook amper aan het woord wat dat betreft. De vibe is niettemin wel voelbaar, de man is een fenomeen, een God in die regio, maar een pakkende documentaire is dit verder absoluut niet. Sterker, hij is tegenvallend en er had toch echt wel iets beters gemaakt kunnen worden lijkt mij.