Johan Cruijff - En un Momento Dado (2004)

Het begint allemaal met een shot van een stel boten die na elkaar worden gefilmd, eindigend bij een boot die de naam Cruijff draagt. Dit soort gekkigheid (alhoewel ik het totaal niet vreemd vind dat mensen iemand zo aanbidden) kenmerkt de docu. He ik ken een trucje, he ik zat in het stadion bij zijn afscheid... Op humoristische wijze gesprekken met mensen die trots zijn op het Catalaan zijn en op hun club. Leuke weetjes ook. Neem nu de anti-rook reclame die gemaakt werd, ze waren bang dat het hetzelfde zou aflopen als met Maradonna's anti-drugscampagne Maar ''vellenkip'' kreeg ik er nou ook weer niet van. Gewoon een degelijke docu. 3.5 sterren

Mooie documentaire vol passie.

Ik vond het leuk om naar de de Spaanse/Catalaanse bewonderaars van Cruijff te luisteren. Na jaren is er nog niets van hun bewondering verdwenen.

Het is schandalig hoe men destijds Cruijff als coach bij Barcelona gedumpt heeft. Gelukkig konden de fans het na enkele jaren tijdens de Cruijff hommage een beetje goed maken.

3,5 sterren

Vond hem erg saai, duf en traag. Ik kon nog net wakker blijven.

Aardig onderwerp om een documentaire over te maken, maar wel erg kritiekloos en eenzijdig. Desalniettemin een must voor alles wat zich voetballiefhebber noemt.

3*.

Zojuist gekeken. Ik moet zeggen dat ik de bloemlezing over Cruijff's carrière niet overal even geslaagd vond, er werd me iets te vaak uit het vaatje van blinde adoratie getapt. Niet dat het daardoor vervelend werd om te kijken hoor, maar het kwam een beetje té overdreven op me over.

Maar tjonge de jonge... dat afsluitende interview met Cruijff is echt zó godsallemachtig mooi. Het is een groot mens, dat wist ik al, maar deze persoonlijke verhalen doen hem nog bijna boven zijn eigen legende uitstijgen. Het is jammer dat deze documentaire niet veel meer van dat soort momenten had, want eerlijk gezegd: mensen aan het woord horen over hoe geweldig ze Johan Cruijff vinden vond ik nou niet echt heel interessant. Maar zodra Cruijff zelf aan het woord is wordt het wonderbaarlijk. 3,5*

Toch zit er wel een kern van waarheid in zijn uitspraken en zo debiel zijn ze ook weer niet. Ze zijn alleen zo ontzettend logisch en voor de hand liggend, waardoor het wat dommig overkomt soms, zeker in combinatie met Cruijffs frappante taalgebruik. Ik zou wel eens een kijkje in zijn hersenen willen nemen, want dat moet echt een feestje zijn.

Allereerst heeft hij zo'n ontzettende grote voetbalintelligentie, inzicht en haast humoristische misleiding. Dit filmpje (vanaf 1 minuut 20) geeft een mooi voorbeeld daarvan, de Duitse nummer twee loopt continu achter de feiten aan. Maar ook buiten voetbalgebied is hij an sich geen domme jongen. Zijn arts was bijvoorbeeld verbaasd over zijn droge opstelling, toen hem werd medegedeeld dat ie iets aan zijn hart heeft. Cruijff doorzag meteen dat hij een probleem had en dat daar dus iets aan gedaan moest. Klinkt simpel (en dat is het ook), maar hoeveel mensen zouden in zo'n soortgelijke probleemsituatie het probleem minder erg voorstellen, of een halve draai er aan geven, of het gewoon compleet negeren? Het 'juist' erkennen en benoemen van een probleem is eigenlijk de eerste stap naar succes. Als Cruijff bedrijfsmanager was geworden in plaats van voetballer, dan denk ik dat hij ook een erg grote zou kunnen zijn geworden.

Mooi en creatief in elkaar geschoten documentaire over de carriere van Cruijff in voornamelijk Catelonië.

En un Momento Dado is anders dan vele andere documentaires, aangezien het niet echt de sportieve hoogtepunten van Cruijff bespreekt. De regisseur laat verscheidene mensen praten over Cruijff en wat voor impact hij op hun leven heeft gehad. Het gaat dus meer over de gevoelsmatige kant van zijn carriere.

Iets wat ik persoonlijk wel kan waarderen, want de beleving van de supporters is iets wat ik eigenlijk mooier vind dan het droge opsommen van feiten.

In deze documentaire kom je er dus achter wat voor gevoel de komst van Cruijff 3x heeft gehad. Als speler, als coach en bij zijn afscheid/hommage in 1999.

Allemaal mooie momenten die er overigens wel voor zorgen dat het vooral positief blijft allemaal. Er wordt geen vuil woord gerept over de beste meneer, dus je moet wel tegen enig gebrek aan kritiek kunnen.

Overigens ben ik het niet eens met Vascago hierboven, , als je die mensen hoort praten merk je eigenlijk pas hoe dankbaar die Catelanen allemaal zijn ingesteld, Cruijff heeft het leven daar echt belangrijk gemaakt. Van een onderdrukt volk tot aan (Europees) kampioenen. Een bepaald gevoel van trots. Zoiets zal Zidane never nooit in zn leven hebben, ondanks dat ook hij een fenomenabele voetballer is.

Overigens zitten er wel wat slordigheidjes in de ondertiteling van de dvd, heb meerdere malen "vellenkip" ipv "kippenvel" moeten lezen. Wel redelijk slordig imo.

Prima docu verder dat vooral de emotionele hoogtepunt van Catelanen, Cruijff en een paar Spanjaarden beschrijft. Verwacht niet al teveel sportbeelden, er is namelijk meer dan voetbal alleen en dat laat deze docu goed zien.

3,5*

Ik zapte net langs Eredivisie Live toen deze docu net begon. Ik had hem al eens gezien, maar toch bleef ik even kijken. En even kijken werd toch de hele docu kijken, want het is ontzettend mooi om te zien hoe men Johan Cruijff in Catalonie aan het vereren is als El Salvador, de verlosser. Zijn komst was niet alleen op het veld belangrijk, maar nog meer daarbuiten, want Barcelona gaf Catalonie eindelijk weer iets om echt trots op te zijn, zeker na de 0-5 uit bij Real Madrid, de gehate vijand, de club van Franco. De docu kent prachtige momenten, zoals de man in de taxi die uitlegt wat het is om een Catalaan te zijn en wat hij daarbij voelt. Ik kan me het een beetje voorstellen als je alle verhalen zo hoort. de anekdote van de journalist die Cruijff eind jaren 80 in Nederland op kwam zoeken vond ik trouwens ook geweldig.

Overigens zie ik Cruijff ook als de voetbalverlosser, zeker met wat hij nu bij Ajax aan het uitvoeren is. Als Nederlander, maar zeker als Ajacied ben ik trots op zijn inbreng.

Maar gelukkig vergeet de docu ook niet om flink wat wedstrijdbeelden van Cruijff als speler en Cruijff als trainer te laten zien. Want wat was Cruijff op beide vlakken legendarisch groots zeg. De impact van de speler Cruijff was enorm, maar als coach van het Dreamteam van begin jaren 90 maakte hij minstens zoveel indruk. Schitterend ook om nog eens de beelden van de slotminuten van de laatste wedstrijd uit het seizoen 1994 te zien, waarbij Barcelona moest winnen en de concurrentie niet. En toen kreeg concurrent Deportivo een penalty in hun wedstrijd in de laatste minuut. Om te missen. Die vreugde-explosie op de tribune bij Barcelona als dat nieuws binnen komt...heerlijk! Prachtige docu die veel verder gaan dan alleen het voetbalgedeelte.

1 kanttekening, er hadden ook meer criticasters aan het woord mogen komen.

4* (was 3,5*)

Mooie docu. Als Cruijff-fan keek ik met een roze bril, want kritische noten zullen zeker wel missen in deze docu. Maar wat een mooie oude beelden ook. Door die beelden en de interviews ga je visueel het groter geheel zien van de status van Cruijff in Barcelona.

Als Van Basten-fan hoop ik dat ze ooit een docu over hem maken. En dan vooral uit zijn Milan-tijd. Toen hij ook groots was en mooie doelpunten scoorde.

Tijdje terug dat ik deze al had gezien, maar het is me nog wel goed bijgebleven. De docu maakt heel goed duidelijk wat de status is van Cruijff in Barcelona en vooral dan voor de Catalanen. Het hele ding bestaat dan ook voornamelijk uit interviews waar de (veelal) Catalanen hun herinneringen aan Cruijff vertellen, vaak ook met voorbeelden erbij als ze Cruijff proberen te imiteren. Aandoenlijk in de positieve betekenis van het woord en langzaamaan ga je begrijpen waarom hij daar zo belangrijk was, zonder dat het expliciet heel politiek wordt allemaal. Wel is het zo dat 90 minuten gaan vervelen, ook doordat er nauwelijks afwisseling in zit. Je blijft maar naar pratende koppen krijgen en na drie kwartier is de boodschap wel duidelijk. En dat interview op het eind met Cruijff zelf lijkt er ook niet helemaal bij te passen. 3,0*.

Cruijff.

De documentaire laat mooi en behoorlijk understated, zonder opsmuk zien hoe Cruijff in Barcelona nog steeds als een held vereerd wordt. Hoezeer hij het leven van mensen geraakt heeft, en des te indrukwekkender dat ze daar met de tranen, of de glans in hun ogen over vertellen. En aan het einde komt de maestro zelf ook aan het woord - iets wat mij overigens volstrekt passend overkwam, in tegenstelling tot mijn voorganger. Mijn puntje van kritiek is alleen dat het wat flauwe raamwerkje met het balletje-trap niet veel toevoegt.

Jammer dat de man niet nog een moment gegeven is, ik zal hem missen. Johan, rust zacht.

Na twee weken terug Johan Cruijff: De Biografie te hebben doorgeworsteld kwam ik afgelopen weekend deze docu tegen, vernoemd naar de bekende uitspraak en die kon ik toch niet laten liggen, ook al heb ik weinig met de beste man. Kennis van zaken heeft de man uiteraard, maar hij heeft natuurlijk niet altijd gelijk. En als je van Marwijk niet eens kunt complimenteren met de WK finale in 2010, omdat er geen 443 gespeeld werd, vind ik dat een zwakte bod. Sowieso dingen die Johan in een zelfde interview zei over het behouden van spelers, transfersommen, contracten, salarissen en een extra salarisplafond voor buitencategorie binnen Ajax klonk mij in de oren als iemand die nog in de jaren '70 en '80 dacht te leven waar geen denivelering had plaats gevonden tussen competities. Desalniettemin lag Tom Egberts bijna schuimbekkend op zijn presentatiestoel als de grote Johan iets zei over 'de ruit' op het middenveld, arme Tom keek totaal verbaasd in de camera en hoopte dat de kijker wel begreep wat Johan bedoelde. Onnodig te zeggen heb ik niet veel met Johan, is zijn mening niet altijd het woords God en kan ik heiligverklaring ook maar moeilijk verteren. Maar goed Uno Momento Dado...

Ik dacht dus een behoorlijke docu te krijgen over Johans tijd in Barcelona, maar niets is minder waar. Hoewel de taferelen bij aankomst op het vliegveld nog aardig zijn en het eerste verhaal van de kapitein interessant is over Catalonië versus Madrid, stort de docu daarna beetje bij beetje in. Dat Cruijff als verlosser gezien werd, een van zijn vele bijnamen, is duidelijk. Het trauma zit diep en de haat tegen Madrid is allesoverheersend, ik zou bijna willen dat we daar meer over gekregen hadden. Fraai zijn verderop in de docu nog de verhalen en beelden van Cruijff als trainer met zijn Dreamteam die een ware heerschappij neerzetten.

Het is helaas de schare aan begeisterde gekken, die mij de wenkbrauwen doet fronsen en de documentaire eerder een rariteitenkabinet maakt dan iets van niveau. Nu denk ik dat wij sowieso als droge Nederlanders veel te nuchter zijn om een bekende Spaanse arts met een pilletje een doelpunt te zien nadoen. Of een chef die midden in zijn restaurant meerdere pogingen krijgt om een pakje sigaretten weg te schoppen. Of een bekend journalist die met een blik in de ogen alsof hij aan de paddo's zit moet nadoen hoe Cruijff over de reclameborden stapte na de 1-0 van Koeman op Wembley. De momenten zijn herkenbaar, de wijze waarop te kneuterig voor woorden en wellicht dat je Catalaans moet zijn om dit aan te voelen. Ik ben er dan ook van overtuigd dat deze docu beter aanslaat in Spanje net als dat Cruijff meer heeft los gemaakt in Spanje dan in Nederland. Laten we niet vergeten dat Nederland nooit echt warm is voor haar helden en vooral snel vergeet.

Dus geen mooie wedstrijdbeelden of een chronologisch verhaal betreffende Cruijff's tijd in Spanje, maar een x-tal losse verhalen van betrokkenen, Cruijff komt zelf ook amper aan het woord wat dat betreft. De vibe is niettemin wel voelbaar, de man is een fenomeen, een God in die regio, maar een pakkende documentaire is dit verder absoluut niet. Sterker, hij is tegenvallend en er had toch echt wel iets beters gemaakt kunnen worden lijkt mij.