The Last Emperor (1987)

The Last Emperor is een bijna drie uur durend meeslepend spektakel dat een belangrijk stukje Chinese geschiedenis onder de loep neemt. Het is in vele opzichten een memorabele en magistrale film. Tevens ook de grote Oscarwinnaar uit 1988, met in totaal negen verzilverde nominaties: beste film, regisseur, scenario, montage, muziek, geluid, cinematografie, art direction en kostuums...

Hoewel soms erg langzaam en niet alle acteur even overtuigend bij mij over kwamen, vind ik dit echt een waar meesterwerk.

Het is een indrukwekkend en historisch verhaal. De regie is geweldig en ik heb meer dan 3 uur geboeid gekeken.

Aanrader voor degene die van lange grootse monumentale films houdt,

Ik kocht deze film in de zomer voor 3 euro, maar toen ik zag hoe lang die duurde (3,5 uur) heb ik hem een hele tijd laten liggen. Ik was hem al bijna weer vergeten toen we op school de Chinese geschiedenis ineens gingen behandelen. Gisteren dan toch eindelijk bekeken, en mijn vrees bleek terecht: deze film duurt véééééééls te lang. En dat is jammer want de Chinese geschiedenis heeft erg veel boeiend materiaal te bieden. Het is overigens schokkend om te zien hoe weinig serieuze of goede films er over het oude China te vinden zijn.

Maar weer terug naar deze film. De eerste helft in de Verboden Stad vond ik erg sterk en mooi gefilmd, maar de tweede helft kon me een stuk minder boeien. Vooral omdat het daar, ondanks het trage tempo, van de hak op de tak springt. Daarbij is dat stuk gewoon minder boeiend.

3*

Zeer indrukwekkende en boeiende film. De film duurt erg lang maar verveelde eigenlijk nooit.

Achterlijk. Volslagen achterlijk. Iets anders kunnen de Chinezen niet geweest zijn. Waar slaat dit op? Dan ben je in staat zoveel rijkdom voort te brengen, schenk je het allemaal aan één persoon. Een ventje van 3 jaar.

Het levert in ieder geval een fascinerende film op, zullen we maar zeggen. Het is fascinerend om te zien hoe de Chinezen hun grote intelligentie qua bouwkunst en organisatie blijkbaar combineren met zulke primitieve ideeën over geloof, traditie, en bestuur. De film begint dan ook met een uur aan absurde details. De ene nog gekker dan de andere. Pu Yi wordt als peuter tot keizer gekroond en mag omgaan met (helaas symbolische) oneindige macht aan de ene kant, en ballingschap aan de andere kant. Duizenden staan hem overal tot dienst, het gewone ventje dat hij ondanks zijn dure pakjes blijft. Het is dat het waargebeurd is ...

Interessant is dat Pu Yi niet alles lijdzaam ondergaat, maar duidelijk en menselijk reageert op wat hem overkomt. Zijn verschillende levensfasen houden het allemaal boeiend en vormen dan ook de spil van de film. De voorbode die al aan het begin van de film wordt gemaakt naar het moment dat hij écht in het gevang zal komen schept helemaal verwachtingen. Hoe komt deze man van de hemel in de hel? Maar deze grootse rise-and-fall plot is niet alleen vanwege zijn grootsheid zo intrigerend, het tijdperk van de film zit stevig in het verhaal geïntregeerd (wat ook niet zo vreemd is voor een verhaal over China's keizer, maar toch), en het cultuursnuiven en geschiedenislesjes ondergaan maken het totaalbeeld alleen maar completer. Oh, en dan maakt de score het helemaal af. Echt schitterend, dynamisch, levendig - een klassieke Hollywood-score. Bekijk de scène dat Pu Yi de Verboden Stad verlaat en je weet wat ik bedoel. Zo hoor ik ze graag, omdat ze alle onwaarschijnlijkheid en onlogica een soort van down-to-earth status kunnen geven, wat alles beter behapbaar maakt. En het maakt het emotioneel.

Toch is het jammer dat Pu Yi niet meteen van de Verboden Stad in het gevang kwam, want het stuk daartussen is niet zo interessant als de rest. De zaken verslechteren, Pu Yi schaamt zich, morele vraagstukken werpen zich op. Verre van slecht, maar net niet zo fantastisch. Desalniettemin niet veel minder beklijvend.

Nog 2 punten waardoor je de film helemaal wilt gaan zien. Ten eerste Peter O'Toole! In Lawrence of Arabia (waarvoor hij nota bene een oscar won) vond ik hem matig, maar hier is hij geweldig! Zijn personage zelf, maar ook hoe hij het speelt! De stem, de houding, de emotie, het gezag - werkelijk whopping. Jammer dat hij zo'n betrekkelijk kleine rol speelt.
Ten tweede een soort-van huilscène tijdens de ochtendgymnastiek in de cel. Pu Yi's eeuwige hulpje heeft het GEHAD om altijd maar hulpje te zijn, en laat dat weten. En Pu Yi heeft eindelijk door wat voor gigantische loser hij is dat hij niet eens zijn eigen veters kan strikken. This is the last time!

Dat er Engels, geen chinees, wordt gesproken, is te doen. Het maakt de film misschien zelfs wat dichter bij huis, wat emotioneler.
Bertolucci heeft een schitterende prent gemaakt, klassieke cinema. En daar houd ik wel van. Zijn Director's Cut wil ik nog eens zien. De film hoeft de trein niet te halen en teert op de fascinatie die hij losmaakt bij de kijker, in plaats van op tempo. De Director's Cut moet daar wel op voortboorduren.

Al met al toch een film die in 3,5 uur op grootse schaal boeit en imponeert. Niet de absolute top, maar wat een schitterend brok cinema!

4*

[EDIT] Ik kom er net achter dat ik de Director's Cut gezien heb! Jammer Blijkt wel hoe knap dat in de film verwerkt zit, want ik kan me geen scènes herinneren die de indruk wekten toegevoegd te zijn.

Wat een ramp. Een of ander kind wordt door een overdreven pratende vrouw (Gebroeders Grimm rip-off ofzo? Wat kan ik me ergeren aan dat soort sprookjesfiguren) die met één been over de drempel is, zonder enige aanleiding benoemd tot "Heer van tienduizend jaar". Wie denkt zo'n vrouw wel niet dat ze is om zo'n symbolische titel toe te kennen aan een random peuter? De hele film is een grote interessantdoenerij, met duizenden monniken die door het beeld lopen en een bizarre cultuur, barstend van de misgeslagen spijkersymboliek, die mij totaal niet weet te boeien. En dat een ruime 3 1/2 uur lang Wat een afgang. 1,0* Weet eigenlijk niet waarvoor.

Zo zo zo wat een lengte! (DC gezien)

1e ziening van The Last Emperor.

De film maakt haar lengte waar.

Ze is een onmiskenbaar kwaliteitsproduct, de schoonheid straalt er zo goed als in iedere scène van af. Een dergelijk scherp beeld, een dergelijk hyper-modern aandoende production-value en dat in '87!

Ik moet zeggen dat het levensverhaal van deze laatste Chinese keizer me nog steeds niet in hoge mate interesseert maar dat het met verve wordt verteld staat buiten kijf.

De film is niets minder dan een uitstekende bio-pic die zalig kan zijn om te bekijken vanwege de lange drie enhalf uur die je mag vertoeven in een sprookjesachtige wereld. Een bio-pic met als bonus een uitzonderlijk vormgegeven kindertijd, omgeven door raadsels, rituelen en metaforen.

De muziek is op momenten van haast hemelse kwaliteit;

De sets zijn Oogverblindend.

Een Britse film over een Chinese geschiedenis door een Italiaanse regisseur. Dat roept direct vraagtekens op. Heb deze film om die reden al meer dan 20 jaar gemeden. Na het zien van het waanzinnige Novecento (waarvan ik al durf te verraden dat die oneindig veel beter is), moest het er toch eens van komen. Die vraagtekens veranderde in het begin in uitroeptekens, die mijn vooringenomenheid over deze film zouden bevestigen. Wat een onhandig gedoe met de taal. Vind het normaal niet zo heel erg wanneer er opeens Engels gesproken wordt, door personages die dat normaal niet zouden doen. Zolang het consequent gebeurt (een van de regels), vergt het alleen maar iets van je inlevingsvermogen om je te beseffen dat het eigenlijk een andere taal is, maar jammer blijft het sowieso. Wat meer moeite heb ik ermee als de film voor een belangrijk deel gaat over de cultuur van een land, waarvan taal een behoorlijk essentieel onderdeel is. Dat stukje mis je dan dus. Nog erger wordt het als taalbarrières opeens niet meer bestaan, omdat de producers hebben besloten dat toch iedereen in deze film Engels praat. De film klopt niet meer en je wordt je er te veel van bewust dat je dus naar iets zit te kijken dat bedacht is; een film. Vervelende situatie, waar ik me pas in de tweede helft overheen kon zetten. Zag eergisteren Lust for Life van Vincente Minnelli (slechts een vande vele voorbeelden) met een Engels sprekende van Gogh en daar heb ik dit probleem niet gehad. Zegt dus meer over deze film dan over mij.

Zo jammer, want in bijna elke scene zie je terug wat een bekwame regisseur die Bertolucci eigenlijk is als het gaat om een grootsopgezet epos. Prachtig gefilmd en de film heeft een heerlijk tempo. Dat gunstige tempo zit hem meer in individuele scènes, want als optelsom leidt het tot een geheel dat eigenlijk veel te fragmentarisch is. Ik ben erg benieuwd naar de director's cut, hoewel ik tegen een extra uur nu al opzie voor een volgende keer.

Als we dan toch met wiskunde bezig zijn, kan ik naast de genoemde punten bij de beoordeling optellen dat er enkele schitterende scènes inzitten o.a de moord op de chauffeur, de brand van de voorraadkamer en de terugkeer uit het gesticht van de vrouw van de keizer), de karakterontwikkeling van de keizer interessant en geloofwaardig is (van een gevangen hulploos jongentje, tot een laffe en machtsbeluste keizer, die uiteindelijk wel een goed hart heeft en de film wel een Chinese sfeer ademt (wat een klein wonder is). Om er vervolgens weer van af te trekken dat de film een beetje als een nachtkaars uitging en de film ondanks genoeg kansen redelijk kil en afstandelijk blijft.

Soms heb je de behoefte om bij een bepaalde film wat uitgebreider aandacht te geven hier, terwijl ik dat bij veel betere films vaak niet doe. Om een lang verhaal kort te maken wordt dit misschien wel de film die geldt als mijn beste 3,5 sterren film en dat verdient ie meer dan mijn slechtste 4 sterren film.

Ja, maar een film is gewoon te irritant voor woorden als die Chinesen dolblij Engels zitten te lullen. Ik kan daar niet mee dealen. Dat dit midden jaren ´50 nog werd gedaan in zwart-wit films omdat men simpelweg in die tijd niet genoeg Mandarijnsprekende mensen kon vinden in Hollywood begrijp ik nog wel. Maar anno eind jaren ´80 waren we toch al wat realistischer geworden, niet? En om meteen de vraag ´En alleen om dat feit geef je een goedgeregisseerde film een 1,5?´ te beantwoorden, is mijn antwoord simpel: ´Ja. Alleen om dat feit.´ Er wordt namelijk een groot deel van de Chinese historie bloodgesteld. Ging het nou over een superheld uit Beijing dan had ik nog kunnen begrijpen dat de film uit commercie een Engelse taal kreeg, maar in deze vorm begrijp ik daar echt niks van. De film was inderdaad erg lang. Maar daar ging het niet om, eigenlijk was het verhaal tamelijk boeiend. Nadat ik de film had gezien ontdekte ik dat ik de film (hij was gehuurd) nog een dag mocht houden. Ik ben de film toen in het Japans gaan kijken (geweldige uitvinding, de DVD), en met mijn weinige ervaring in Aziatische films (op Cha No Aji na) kon ik al gauw net alsof doen. Maar op zo'n levenloos idee moet je ook maar komen. Dus laat ik om deze actie niet het punt verhogen. Normaal ben ik overigens nog negatiever over Engelstalige films die niet Engelstalig horen te zijn. Maar veel redde de film. Zo had de film naar mijn mening een perfect tempo, en speelde de acteurs erg goed. Ook Bertolucci liet zich van een goede kant zien achter de camera. Maar al bij al heb ik mij verschrikkelijk zitten te ergeren aan dat Analsaksische gelul. Zoals Tarantino zei over Engelstalige nazi-film 'Valkyrie': "Get real".

Gister toch maar eens gewaagd aan deze ellenlange film, maar gelukkig was het het (deels) waard.

De film kent een boeiende opbouw met mooie plaatjes en dito muziek. Alleen is het begin soms wel een merkwaardige combinatie van wat kitscherige scenes (vooral met Er Mo) en zeer matig acteerwerk.

Dat de knapen Engels spraken viel mij ook wat tegen, alhoewel later duidelijk wordt waarom ze dat gedaan hebben; omdat die blanke man, Reginald, anders Chinees had moeten leren óf het jochie Engels en omdat anders de integratie in de rest van het verhaal te onoverbrugbaar zou worden. Als ie ineens Engels praatte buiten de stadsmuren hadden je wenkbrauwen nog meer gefronst dan nu. Meer een technische keuze dus. Maar wel jammer, vooral als de 7-jarige Pu Yi begint te praten. Dat kwam wat sneu over.

Pas laat komt het verhaal wat op gang, om vervolgens over te gaan in een periode met flashbacks en heden. Goed je koppie erbij houden dus.

Zit toch te dubben. Ene kant miste ik in de rest van de film wat van het aparte sfeertje in het begin en soms raakte ik een beetje uit het verhaal. Vond het ook jammer dat onze Pu Yi zijn hulpje Er Mo niet meer tegenkwam op een later moment in de film. Bij de andere 2 dames had ik niet het gevoel dat er ook maar enige chemie aan te pas kwam (afgezien van de ontmoeting) en verdwenen weer wat onbeholpen van het toneel.

Ach ik kan er wel over doorgaan zo.....heb me toch wel vermaakt. Ben blij dat ik hem een keer heb gezien.

De camera-man heeft z'n vak in ieder geval goed verstaan want de mooie plaatjes en soms onvergetelijke beeldscenes komen toch wel op zijn conto.

Een 4*.

The Last Emperor is de 3e film die ik zag van Bernardo Bertolucci. Na het degelijke Novecento en het erg goed Il Conformista was ik bij deze film even verrast dat de Chinezen allemaal Engels zaten te praten. Nu vind ik dat niet altijd een storende factor, maar als de mensen waar een film over gaat gewoon in hun eigen taal praten, geeft dat een film al wel een kleine voorsprong.

De film is vrij rustig van tempo en begint op zich best goed. De beelden zijn soms erg mooi en de verboden stad is sowieso altijd een interessante locatie, om een film te laten afspelen. Het eerste gedeelte van de film is ook duidelijk het best. Een driejarig jongetje dat keizer wordt en alles mag wordt natuurlijk behoorlijk verwendt en dat zie je later ook zeker weer terug. Het tweede gedeelte van de film is toch van een iets minder niveau. De film springt wat te snel van de ene naar de andere gebeurtenis, waardoor de lijn enigszins uit de film verdwijnt. Ook voelt het hierdoor ook vaak redelijk afstandelijk aan en bleef ik als kijker toeschouwer, zonder echt in de film getrokken te worden.

Uiteindelijk kom ik toch op een nipte voldoende uit. Het eerste gedeelte van de film is best goed, het tweede een stukje minder. Toch ziet het er netjes en verzorgd uit en voelt de film alleen richting einde wat langdradig aan, maar heeft wel een goed en geloofwaardig verhaal te vertellen.

3,0*

Deze met oscars overladen film gisteren herzien maar dan wel de director's cut. Waaraan deze film zijn 9 oscars waaronder die voor beste film in 1987 te danken heeft is mij anno 2011 een raadsel. De eerste twee uur dat zich in de Verboden Stad afspeelde behoort voor mij tot het saaiste wat ik ooit op filmgebied gezien heb. En dan dat Engels van die Chinezen, dat is toch gewoon niet om aan te horen. Dat maakt voor mij de hele film compleet ongeloofwaardig. Die dialogen hadden toch echt in het Chinees moeten geschieden. Het gaat hier ten slotte wel om een historisch drama. Nadat Pu Yi de Verboden Stad verlaten had - er was inmiddels al twee uur verstreken - werd het gelukkig enigszins beter. Het gedeelte dat zich in Mantsjoerije en in Peking ten tijde van de Culture Revolutie afspeelde vond ik ook het interessantst. Voor het laatste de CR had de regisseur wel wat meer tijd uit mogen trekken. Mooiste scène; de fietsers die in het Peking van 1967 voor het groene stoplicht wachtten en overstaken toen het stoplicht op rood sprong. Ook de scène van de optocht van de rode gardisten was best wel bezienswaardig. Maar dan hebben we het wel zo ongeveer gehad. Blijft over de score van Rijuchi Sakamoto. Die is zonder meer erg mooi. Het weerhoudt mij er in ieder geval van deze film van Bertolucci het laagste cijfer (1,0*) te geven, ongeacht dat deze regisseur met zijn meesterwerk "Il Conformista" bij mij de lijst aanvoert van beste film ooit.

Verder laat deze film net als "Dancing with Wolves" en het door mij zeer gewaardeerde "Apocalypse Now" duidelijk zien dat een director's cut niet altijd een verbetering is. Integendeel zelfs. Scènes worden onnodig lang uitgesponnen en veel scènes voegen überhaupt niets toe en zijn mijns inziens volstrekt overbodig. Wat je krijgt is een ontzettend slaapverwekkende film. Ik heb deze film ook niet in een ruk af kunnen kijken. Voor het gedeelte in de verboden stad was een uur eigenlijk meer dan genoeg geweest, het had volgens mij zelfs nog met veel minder gekund.

2,0*

Eens deze 3,5 uur durende film bekeken en het was de moeite. Ondanks de lengte van de film was het een boeiende film, die niet echt verveelde. Vooral de twee eerste uren zijn het leukst.

Wie een stukje geschiedenis wil opsnuiven, afgewisseld met mooie beelden zit zeker goed bij deze film.

'k vond het wel ironisch wanneer hij de Verboden stad opnieuw bezocht, dat hij toegangsgeld moest betalen

De muziek ken ik al heel lang. Die is ronduit fantastisch. De film had ik nog nooit gezien. Maar ik had er wel een idee bij. En dat idee klopte helaas. Lang, saai, voorspelbaar, groots, mooie beelden en schitterende muziek. Maar vooral lang (en dan heb ik ook nog zelfs de director's cut gezien). De cd met de muziek is een stuk korter.

Erg lange biopic over de laatste keizer van China. Ondanks de lengte van 3,5 uur (ik keek de Director's Cut) vond ik het een heel onderhoudend stukje geschiedenis over Pu Yi. De film schakelt telkens heen en weer tussen de tijd: een gedeelte wat zich net na WOII afspeelt en een gedeelte dat zijn levensloop volgt. Zo word je benieuwd waarom hij met de Japanners samenwerkte in WOII. Hierdoor wordt ie namelijk gevangen gehouden. Op 3-jarige leeftijd werd ie al gekroond tot keizer en wordt in de Verboden Stad gehouden en moet daar de dienst uitmaken. Echt veel te zeggen heeft ie uiteindelijk niet, want de wereld buiten de Verboden Stad verandert in een razend tempo.

Later wordt getoond hoe het zover heeft kunnen komen dat Pu Yi uiteindelijk in de gevangenis terecht komt. Het is niet helemaal fraai hoe dat loopt, maar de sympathie, het begrip van de kijker (of in ieder geval van mij) kreeg ie vreemd genoeg wel. Film ziet er verder best mooi uit en biedt ook nog een aardige rol voor Peter O'Toole. Wel jammer dat het acteerwerk van sommige anderen nogal houterig overkomt.

Tikkeltje gedateerd en enigszins langdradig, maar buiten dat is het een overrompelend epos zoals ze tegenwoordig te weinig gemaakt worden. Bertolucci weet zo mooi het magnifieke en tegelijk het volstrekt menselijke van dit bijzondere mensenleven te verbeelden. Voor mij werd het helemaal invoelbaar hoe deze Pu Yi meeging in de raderen van de geschiedenis.

Erg interessent, dit historisch verhaal over China's laatste keizer. Geen epos van honderden jaren terug maar aansluitend aan WO II en de rol die Japan speelde en de ambitie die het had Azië te beheersen.

Cinematografisch sterk, keurig en minitieus opgebouwd, met veel oog voor gebruiken en zeden. Meerdere massascènes (met een paar eerder komische erbij), maar geen veldslagen, wat verwondert met de naam "Emperor" in de titel.

Het blijft een breed uitgesponnen relaas van de teleurgang van een keizer, niet echt emotioneel overkomend, maar toch hebben we te doen met de arme Pu YI, die het wel allemaal anders had gewild, maar helaas, tot zelfs de meest natuurlijke rechten verloor.

Een film die me beter beviel dan Novecento. Deze epische film is de eerste film die met toestemming mocht gefilmd worden in de Verboden Stad zelf. Gelukkig wordt daar in het begin sterk op gefocust en krijgen we indrukwekkende beelden te zien. Dat is ook de sterkte van de film. Het gegeven van de keizer in z'n gouden kooi waar de tradities nog verder leefde, terwijl buiten de wereld aan het veranderen was. Daarna is het eerder een feitenlijst. Best wel interessant, maar als film iets minder. En daardoor krijg je niets episch mee. De leraar verdwijnt in stilte van het scherm en ook de verhaallijnen met de vrouwen doven zachtjes uit. Wel jammer, want dat verwacht je niet bij een epische film van 2,5 uur. De film mocht een stuk korter, zodat het mooi zou eindigen en het sterke begin beter tot z'n recht zou komen.

Oblix: 'Rare jongens die Chinezen'

Oh...amai! Ben stijf van het lange zitten en wat een zit is dit. 3.5 uur, en ik zeg altijd dat lengte niet uitmaakt vooral als de film boeit. En laat de film hier en daar wel eens moeite mee hebben wat mij betreft.

Op de eerste plaats zonder twijfel een uniek stukje geschiedenis over het leven van Pu-Yi. In het begin met de nodige humor en spot in beeld gebracht wanneer hij als 3-jarige tot keizer wordt gebombardeerd. Wat dan meteen al opvalt zijn de kleuren, de settings en detail en de grotere beelden zoals bij die beëdiging. Werkelijk waar prachtig. Het verdere leven van Pu-Yi wordt in die zin gemarkeerd door gesloten deuren, ofwel, gevangenschap. Peter O'Toole speelt nog een leuke rol in het verbreken van oude gewoontes en maling hebben aan alles. Hij blijkt op een gegeven moment de puber beter te begrijpen dan wie dan ook. De struggle met de Jappen en later Russen, het leven wordt uitgerekt over 60 jaar en ook in die zin in beeld gebracht. Doch speelt mij de speelduur parten, het boeit me niet allemaal even.

Ondanks dat toch een interessant stuk geschiedenis.

Weer eentje die past in het rijtje films waarvan ik zeker wist dat ik ze al eens gezien had maar die volledig uit mijn geheugen gewist zijn. The Last Emperor is een fraaie film, van het type die de best art direction en kostuums in de wacht sleept bij de Oscaruitreiking, maar het is ook wel een tikkeltje degelijk. Grootste manco is dat alles in het Engels is, het stoorde me vooral in het begin maar dat bleef eigenlijk de hele film het geval. Mede daardoor (?) kwamen niet alle acteurs uit de verf.

Aan drama geen gebrek maar ik vond het niet altijd goed uitgewerkt. Zo had ik wel iets meer verwacht van de jonge keizer die wil gaan heersen en die begint met de onbetrouwbare eunuchs uit te zetten. Ook het conflict met de Japanners die zich steeds mee als heersers gedragen loopt een beetje met een sisser af. Het zijn vooral de mooie plaatjes waar The Last Emperor het van moet hebben en die zijn er voldoende, maar het is wat mager.

Wat een verschrikkelijke zit, maar ben toch maar blijven zitten. Of ik dat had moeten doen weet ik niet, want De Laatste Keizer van China kan zijn eigen veters nog niet eens knopen. Een erg inspirerend persoon is het niet, al heeft hij dat wellicht niet zozeer aan zichzelf te danken. De Laatste Keizer van China mocht dan wel de titel dragen van Keizer, hij had in feite weinig te zeggen. Een soort van gevangene was ie van zijn eigen titel. Ondanks dat gedurende lange tijd vrijwel alles hetzelfde verloopt binnen de Verboden Stad in Peking (die ik zelf al gezien heb, het is bijzonder uitgestrekt), verandert de wereld erbuiten veel sneller.

Ik denk dat er veel interessantere mensen hebben bestaan dan Pu Yi om een film over te maken, laat staan eentje van 3.5 uur. Ook is de tijd in de Verboden Stad eigenlijk veel te lang uitgesponnen, al is het begin wellicht nog het beste. Ik heb die 3.5u in 5 avonden gezien, dat is me nog niet vaak voorgekomen, maar ik had echt moeite om mijn aandacht te houden.

Hoewel mijn verwachtingen niet al te hoog waren, heb ik deze Oscar winnende film over de laatste keizer van China, Pu Yi, toch maar eens gekeken. De locaties zijn fraai en de soundtrack is best sfeervol, maar daarmee zijn de positieve punten wel genoemd. De film duurt echt veel te lang. En dan te bedenken dat ik de 'theatrical cut' heb gekeken, die ongeveer een uur korter duurt dan de 'director's cut'. Het leven van Pu Yi lijkt best interessante elementen te bevatten voor een film, maar het wordt hier in ieder geval niet boeiend gebracht. Ik kon eigenlijk al vanaf het begin niet echt in het verhaal komen. Het acteerwerk is niets bijzonders. Dat geldt ook voor de rol van Peter O'Toole, voor mij het meest bekende gezicht van de cast. Dat er door iedereen Engels wordt gesproken doet de film verder ook geen goed. Een bijzonder langdradige film, waarvan het uitzitten de nodige moeite kost. Na drie films van Bertolucci te hebben gezien, kan ik nu in ieder geval wel de conclusie trekken dat hij niet bepaald tot mijn favoriete regisseurs behoort.

Ik zag de director's cut van 3,5 uur. Dat is lang, te lang naar mijn zin omdat de film hoegenaamd niet altijd even boeiend is of blijft. Je kan je dan wel eens vergapen aan de prima setting van georkestreerde onderdanen of leger dat ukkepuk Pu Yi tot zijn beschikking heeft, maar ook dat went op den duur. Hetzelfde kan gezegd worden van de prachtige soundtrack of aankleding of kostuums. Allemaal erg gelikt en af.

Pu Yi is een banneling in zijn eigen cocon, zijn Verboden Stad, die niet mee evolueert met de politieke context daarbuiten. Maar episch of heroïsch wordt het nooit. Hoewel erg veel moeite in de film gestoken werd, en dat apprecieer ik wel, bleef het inhoudelijke wat achterwege. Deze 219 minuten hebben nog weinig te maken met diepgang of met "de regisseur zijn verhaal te laten vertellen". Dit leidde nergens heen. Jammer, want het nodige potentieel was zeker aanwezig.

Director's Cut

Schitterend historisch en autobiografisch epos over Pu Yi, die als kind de laatste keizer van China werd. Het draait niet alleen om hem zelf, maar ook om de omwenteling van een eeuwenoud feodaal systeem naar een moderne samenleving. Binnen de muren van de Verboden Stad leek de tijd versteend, met een kind dat weliswaar omringd was door een leger van eunuchen, maar ook met gebrek aan familiale liefde en nieuwsgierigheid naar de buitenwereld. Buiten het paleis bewoog er van alles. De republikeinen haalden de "oude" orde omver en daarna kwamen de communisten aan het roer. De film is als een flashback opgebouwd tijdens Pu Yi's verhoor door de communisten op verdenking van collaboratie met Japan en samenzwering. De grauwe tinten van het heden wisselen af met de levendige kleuren uit het verleden. En zal Pu Yi zich kunnen aanpassen buiten de muren aan deze nieuwe maatschappij waar hij een gewoon burger is? Droevig gewoon hoe hij gedwongen wordt om als een anonieme onderdaan door het leven te gaan.

Bertolucci's meesterwerk duurt lang met zijn 3 h 40 min maar de scènes zijn zo imposant op vlak van decors en opgevoerde taferelen, dat er geen seconde verveling in zit. Ik zeg er ook wel bij dat dergelijke historische onderwerpen me heel erg boeien dus beschouw ik me natuurlijk ook als doelpubliek. Bertolucci mocht ook filmen in de Verboden Stad, wat de authenticiteit nog versterkt. Met Vittorio Storaro (o.a. Apocalypse Now, Last Tango in Paris) had hij één van de beste cinematografen ooit aan zijn zijde en dat zie je aan de vloeiend gefilmde beelden. Meesterlijk camerawerk! Peter O Toole was de enige die me wat tegenviel als de Britse voogd van de keizer, en kwam als de arrogante kolonialist over die de hofetiquette aan zijn laars lapt. Van Pu Yi krijg je eigenlijk een erg propere karakterschets voorgeschoteld; stemt niet echt overeen met hoe hij werkelijk was. Ik las dat hij zijn onderdanen binnen de Verboden Stad toch vreselijk durfde te vernederen.

De Director's Cut vind ik de beste versie persoonlijk en Last Emperor is een niet te missen film.