Observance (2015)

Een psychologische horror van het type 'mindfuck'. Heel beklemmend en behoorlijk eng. De sfeer is fantastisch creepy.

De camera zit benauwend dicht op de huid. De beelden zijn gedetaillleerd bloederig, vlezig, viezig en hebben een hallucinatoir gehalte. Gepropt in een gore, viezige en rommelige setting, zorgt de camera ervoor dat er stapsgewijs een sfeer ontstaat die duister en onwerkelijk aanvoelt.

Die stapsgewijze opbouw is heel subtiel. Het oververmoeide hoofdpersonage overkomt kleine offbeat gebeurtenisjes. Die gebeurtenisjes worden door het personage verweven met bepaalde herinneringen. Het wordt voor hem steeds moeilijker om grip op de werkelijkheid te houden. Op den duur, is het voor het personage en ook voor de kijker onduidelijk of gebeurtenissen en herinneringen hallucinatie of werkelijkheid zijn.

De mentale teloorgang van de hoofdpersoon heeft wel gevolgen voor de begrijpelijkheid van het verhaal. Dat wordt warriger en complexer. Het verhaal bestaat uit veel losse componenten die prachtig werken voor de sfeer, maar niet gemakkelijk met elkaar te combineren zijn. Veel verhaallijntjes, die ongebonden blijven en niet bevredigend bij elkaar komen. Met name naar het einde toe, valt het zwaar om nog enige duiding in het verhaal aan te brengen.

Behalve goede sfeer is goede schrik voor mij ook een belangrijk onderdeel van horror. De schrikeffecten zijn in deze film weinig in aantal, maar die paar die in deze ongemakkelijke instabiele sfeer tot wording komen, hakken er wel lekker in.

Mooie en intense film, maar warrig. Ik bleef met vragen achter.

Freaky.

De opening van de film geeft goed aan in welke richting je het moet gaan zoeken. Da's best fijn meegenomen, want het begin van de film zelf is ietwat matig. Komt omdat het visueel soms iets te karig oogt (zeker in vergelijking met soortgelijke films) en de opzet nu niet de meest spannende is.

Maar de opbouw is verder wel goed. Het wordt steeds een beetje mysterieuzer, duisterder en verwarrender. Als kijker zit je vastgekleefd aan het hoofdpersonage en die glijdt stilaan af in twijfels en hersenspinsel. 't Is dan ook een volbloed mindfuck deze film, eentje die op het einde ook niet al te veel duidelijk maakt.

Visueel wordt het wel iets beter, al weet Sims-Dennett het berpekte budget nooit helemaal te verbergen. Maar de soundtrack is goed, de sfeer tastbaar ongemakkelijk en de opbouw krachtig. Je wordt redelijk makkelijk meegezogen in alle weirdness, de laatste vijf minuten zijn dan ook best indrukwekkend.

Een iets betere visuele afwerking en er had nog een halfje bijgekund, maar je moet er wel tegenkunnen dat niet alles mooi uitgelegd wordt op het eind. Allicht dat vervente plotpuzzelaars wel met een aantal theorieën op de proppen kunnen komen, maar ik genoot toch vooral van de sfeer.

Fijn filmpje dit, Sims-Dennett mag zeker nog eens proberen.

3.5*

Creepy filmpje inderdaad. De unheimliche openingsscene zet goed de toon voor wat komen gaat in een film die zich het best laat omschrijven als een Rear Window concept met een Lynch treatment. Bij vlagen hallucinant, al had het zoals Onderhond zegt visueel (hoewel verre van slecht) wel een extra likje verf kunnen gebruiken. Hetzelfde geldt in mindere mate voor de soundtrack: had over het algemeen misschien net wat scherper en sfeerbepalender mogen zijn, al is het sounddesign tijdens bijvoorbeeld de openingsscene wel ijzersterk. Ook in positieve zin opvallend waren de korte fragmenten die steeds tussen de eindcredits ingezet werden. Aangeraden dus om de film niet meteen af te zetten zodra de aftiteling intrede doet.

Dikke 3,5*, met sterke kans op verhoging. Indrukwekkend debuut, hopelijk weet Sims-Dennett voort te borduren op dit elan. Wellicht met een wat hoger budget.