Three Little Words (1950)

Fred Astaire, Vera Ellen, Red Skelton, een attractieve affiche voor de liefhebbers van dit genre in de jaren vijftig.

Ik zelf was amper teenager toen de film verscheen en toen verwachtte ik wat meer kracht en actie van een film dan wat deze "Three little Words" bracht.

Nu, bijna 50 jaar later, kan ik er enkel geamuseerd naar kijken, voor de zoveelste keer vaststellen hoe vakkundig de amerikanen te werk gaan om dergelijke producten in elkaar te steken en genieten van evergreens als "Nevertheless", "Who's sorry now ?" en "Thinking of You".

Eigenlijk hoeven we niet zo neer te kijken op deze "song and dance stuff".

I could tell you what I think of you in just three little words

Een paar dagen geleden kwam ik tot de conclusie dat ik zelfs met alle moeite ter wereld me niet kon herinneren waarom ik deze film had opgenomen van TCM. Normaal gezien programmeer ik alleen maar films vanwege een bepaalde regisseur/acteur/actrice maar er was niemand die er hier tussenuit sprong waarvan ik dacht: juist, hiervoor heb ik hem opgenomen. Ik vermoed dat TCM dan ook de verkeerde film heeft uitgezonden maar omdat ik toch al langer eens van plan was om iets te zien van Fred Astaire, was dit dus een mooie meevaller.

Al is dit niet mijn eerste kennismaking met de befaamde tapdanser want een aantal jaar geleden had ik me eens aan Royal Wedding gewaagd, Astaire's volgende film. Dat beviel me echter niet zo geweldig goed en ik moet zeggen dat dat ook geldt voor deze Three Little Words. Ik kan me wel inbeelden waarom dit zo populair is maar mij duurt het allemaal veel te lang. Toegegeven, Astaire kan zeker en vast een lekker potje dansen (en dat geldt trouwens ook voor Vera-Ellen) maar de dansscènes worden erg lang uitgesponnen en na een goed uur had ik het wel gezien. Het blijft over de grote lijn op zich nog wel boeien door verwijzingen naar Animal Crackers (nooit geweten dat het Kalmar & Ruby waren die de teksten voor de Marx Brothers schreven) maar ik was er toch niet slecht gezind om dat de film was afgelopen. Dat komt voornamelijk ook doordat (en dat is een irritatie die me al meermaals is opgevallen bij oude films) er totaal geen vorm van tijdsaanduiding is, zo leren we op het einde dat we ondertussen 10 jaar verder zijn maar niemand lijkt ouder te zijn geworden. Daarnaast is het einde wel erg flauw, voorspelbaar en zijn Kalmar & Ruby wel erg snel terug vrienden. Beschouw dit trouwens ook niet als een biografie want het merendeel van de film is pure fictie. Zo heeft Kalmar nooit een carrière als goochelaar overwogen, heeft hij ook nooit een poging tot het schrijven van een toneelstuk ondernomen en zijn de twee altijd vrienden gebleven.

Waar ik bij Royal Wedding nog de indruk had dat Astaire geen begenadigd acteur was, valt hij me hier enorm goed mee. Dat komt misschien doordat er hier veel meer ruimte is tot acteren doordat hij de helft van de film niet meer mag dansen. Het is echter Red Skelton die me niet helemaal kon bekoren. Hij loopt de hele film met een nogal idiote smile op zijn gezicht en moet duidelijk onderdoen voor Astaire. Zonde trouwens dat Vera-Ellen zo weinig screentime krijgt. Een aantrekkelijke vrouw die een goede wisselwerking heeft met Astaire maar die uiteindelijk voor het merendeel er maar voor de soep en de patatten bij zit. Zoals je al kunt vermoeden bij een film over een singer-songwriter duo bevat Three Little Words ook een heel arsenaal aan muzikale intermezzo's. De ene al meer geslaagd dan de andere maar er zitten toffe en herkenbare nummers tussen. Zeker leuk om te horen dat zij eigenlijk I Wanna Be Loved by You op hun naam hebben staan, een nummer dat vandaag de dag toch onherroepelijk is verbonden met Marilyn Monroe in Some Like It Hot.

Voor de liefhebbers zal dit waarschijnlijk wel de moeite waard zijn (verklaart meteen ook de hoge score voor de film) maar ik vermoed dat ik daar precies niet echt bijhoor. Het is misschien nog wat vroeg om zoiets te zeggen doordat het pas mijn tweede Astaire film is maar op dit moment ga ik er in ieder geen zaak van maken om zoveel mogelijk van zijn werk te zien.

3*

Leek me al niks (maar dat dacht ik bij Royal Wedding ook) en het werd ook grotendeels niks. De film was wel weer een succes.

Altijd gedacht dat I wanna be loved by you toch meer bij Some like it hot hoorde. Wordt zeer goed/leuk gezongen door Marilyn Monroe. Maar het nummer stamt dus al uit 1928. In deze film gezongen door Debbie Reynolds. Dat is het dan ook wat haar betreft. Hoofdzakelijk de drie hoofdrolspelers en Arlene Dahl, Gloria de Haven. Het begin was niet zo leuk. Gedoe met dieren ook altijd. Wordt later iets beter. Vera-Ellen was dan nog wel een aardige blikvanger. Ken die vooral van White Christmas.

You are my lucky star komt ook nog even aan bod, Who's sorry now en de titelsong. Verder is het een biografie waar er tig van zijn. 2.0