Show Boat (1936)

Na het zien van de remake uit 1951 was ik erg benieuwd naar deze eerdere versie van de musical uit 1936. Dat is mij reusachtig meegevallen. Ten eerste omdat het verhaal anders, zeg maar leuker in elkaar zit en ten tweede omdat andermaal de muziek van Kern – Hammerstein II eruit springt. In dit laatste zit trouwens meteen een van de grote verschillen tussen de twee films. Irene Dunne is een voortreffelijk actrice met een groot aantal mooie films uit de jaren ’30 en ’40 op haar naam, maar haar zangstem komt in de verste verte niet in de buurt van de prachtige coloratuurstem van Kathryn Grayson. Mutatis mutandis geldt dat ook voor Allan Jones en Howard Keel. Daar staat tegenover dat de uitvoering van “Ol’ Man River” door Paul Robeson schier ongeëvenaard is.

Het leukste aan deze vooroorlogse versie is evenwel dat het verhaal een stuk grappiger en veel minder dramatisch is dan het plot van de remake. Ongeveer halverwege de film zit een toneelstukje dat op de Show Boat wordt opgevoerd. De interactie daarbij tussen de spelers op het toneel en de toeschouwers in de zaal is werkelijk kostelijk. Aartskomiek Charles Winninger kan zich helemaal uitleven. Ik heb er enorm om moeten lachen.

Een mooie film derhalve, die ik even hoog waardeer als de versie uit 1951, zij het om uiteenlopende redenen.

Niet bijster boeiend deze vertelling over een groep acteurs, waarbij de dramatische opbouw richting het grote geheim van Gaylord leidt tot een behoorlijke anticlimax- en dan duurt de film nog een uur. Ik vond de muziek eerlijk gezegd niet om aan te horen, vooral als de leads Dunne en Jones weer eens in een duet uitbarstten- het zal technisch best knap zijn, maar ik vind dergelijke zoetgevooisde zangstemmen pijn doen aan de oren. De nummers blijven bovendien totaal niet hangen, al die ballades leken ook op elkaar, er zit ook nog een tenenkrommend blackface nummer in. Het enige liedje wat wel werkt is het zwaarmoedige Old Man River, gezongen door Paul Robeson.

Het acteerwerk vond ik ook matig. Dunne en Jones vond ik allebei vrij vlak, de eerste bovendien veel te oud in de rol van naïef meisje- zij werd pas geloofwaardig in het laatste deel van de film. Winninger heeft wel een leuke rol, en de wisselwerkingen met zijn eega zijn nog best grappig. Ook de bijrollen van Hatty McDaniel en eerder genoemde Robeson zijn wel aardig, al zijn de stereotypes voor een modern publiek nogal bedenkelijk. Ik vond dit eigenlijk in alle opzichten een hopeloos ouderwetse film, die al mijn bedenkingen tegen musicals in zich verenigt. Bizar dat deze film jonger is dan de veel vlottere en genietbaarder musicals 42nd Street en Gold Diggers of 1933.