Platinum Blonde (1931)

Mijn zevende Capra-film alweer en de eerste keer dat het me tegenvalt. Het klikte niet tussen mij en deze film.

Als je voor een dubbeltje geboren bent wordt je nooit een kwartje zoals hierboven staat past inderdaad prima bij de film. Een cliché, maar de film ontworsteld zich daar ook niet aan. Ben het ook voor een groot deel met empirekees eens. De karakters gaan nergens leven, het verhaal wordt nooit eens echt interessant.

De film had een behoorlijk tempo en het was prima te kijken maar daar blijft het eigenlijk wel bij.

2.5*

Vroege Capra is, zoals de voorgangers alhier reeds beschreven, niet van het gebruikelijke niveau van de meester. De niet veel later verongelukte Williams is zeker geen Jimmy Stewart...

2,5*.

Een zeer aardige film, maar helaas ontbrak het echte Capra-sfeertje. Williams en Young maakten gelukkig een hoop goed, ook al was het verhaal nogal voorspelbaar. Jean Harlow vond ik ontzettend tegenvallen, wat is die lelijk zeg! Normaal vind ik de vrouwen in Capra's films wel oké, maar dit keer gold dat alleen voor Young.

De film had wel een aantal erg leuke dialogen, en ik heb ook wel een paar keer met veel plezier zitten kijken. Als ze bijvoorbeeld dat toneelstuk schreven dat feitelijk over hun eigen leven ging.

3,5*

Inderdaad zeg, ook op mij maakte Robert Williams in ieder geval zoveel indruk, dat ik direct na het zien van deze film even op IMDb ging kijken in welke films hij nog meer gespeeld heeft. Maar helaas...

Ontzettend jammer, hoor. Hij speelt zijn rol als Stew Smith met zoveel flair. Hij is grappig wanneer hij cynisch is en hij is cynisch wanneer hij grappig is. Wát een talent.

Vroege screwball comedy, die laat zien dat Capra zijn draai als regisseur van dergelijke films toen nog niet echt gevonden had. Zijn meesterwerken zouden evenwel spoedig volgen. De film kent met Loretta Young en Jean Harlow twee grote namen als leading ladies. Zonder enige twijfel is het echter dé film van Robert Williams dankzij een knappe vertolking. Helaas heeft die niet de kans gekregen zijn carrière verder uit te bouwen, want een paar dagen na de première van deze film is hij plotseling gestorven aan complicaties van een blindedarmontsteking.

Prettige komedie uit pre code Hollywood die geen moment verveelt dankzij de pittige dialogen en leuke humor. Vooral Robert Williams en Loretta Young vond ik sterk spelen. Jean Harlow daarentegen vond ik niet boven het pak uitsteken behalve de platinum blonde look. Begrijp verder ook niet waaraan ze haar legendarische status te danken heeft, is niet iemand waarvoor ik het hoofd zou omdraaien op straat.

Regisseur Frank Capra en eerste cameraman Joseph Walker doen hun job goed. Met regelmaat duiken mooie shots en sequenties op die een tikkeltje extra geven (bvb. de kusscene gefilmd achter een raam waar het regenwater afstroomt). 

Het script is voldoende uitgewerkt om de aandacht gedurende anderhalf uur gaande te houden.

Leuk weetje dat regisseur, cameraman en scenarist Jo Swerling 15 jaar later ook de handen in mekaar zou slaan voor de klassieker It's A Wonderful Life.

Platinum Blonde is een bejaarde film, maar de geslaagde humor houdt hem springlevend.

Geen top-Capra misschien. Maar toch zeker een leuke film, met de tragische Jean Harlow in een wat a-typische rol als socialite. Ze heeft charisma en talent maar begrijp ook wel waarom sommigen haar een miscast vonden, ze heeft gewoon niet die upper class uitstraling. Iets wat Loretta Young dan weer wel heeft. Young heeft echter de ondankbare rol van muurbloempje die pas op het eind op waarde geschat wordt.

De mannelijke lead is Robert Williams, een acteur die ik niet kende en ik begrijp nu waarom- dit is zijn eerste en laatste hoofdrol. Zonde, hij had zeker een komisch talent met die voortdurende ironie in vrijwel elk gesprek, hoe kort ook. IRL lijkt me dat nogal vermoeiend, maar voor anderhalf uur film goed te pruimen. Vooral de interacties met de butler en de valet ("I like you, you're alright. You'd make a good wife") waren geestig.

De titel van Platinum Blonde was oorspronkelijk "Gallagher" maar werd naar Harlow vernoemd toen die na Hell's Angels doorbrak als hét Amerikaanse seks-symbool. "Gallagher" was ook een matige titel geweest trouwens.