The General (1926)

Bedankt voor de tips. Ik zal me zeker nog eens beter verdiepen in Keaton en enkele andere komieken uit de oude doos.

Een orgie van komische situaties. Buster Keaton weet grappig uit de hoek te komen zonder te praten, dat is al een prestatie opzich. De lange achtervolging (half uur) is goed gefilmd en erg amusant. 4*

Minder verrassend de tweede keer, maar dat is vrij normaal uiteraard. Wat me nog steeds opviel was het aangename tempo van de film, het goede acteerwerk (niet te veel erover, wat toch geen sinecure is in een stomme film) en de fijne vondsten. Ergerlijk aan de versie die ik gisteren gezien heb was wel de niet aflatende piano-muzak, mijn weerstand daartegen is behoorlijk maar niet oneindig . Ik heb het geluid afgezet na een uur maar zonder muziek is het ook maar niks, maar het verschil met de mooie soundtrack van Hisaishi is gigantisch. Nu ja, je kan altijd zeggen dat de onverstoorbaarheid waarmee Keaton zich doorheen alle gebeurtenissen werkt weerspiegeld wordt in de muziek die zich ook geen lap aantrekt van wat er in de film zelf gebeurt (het leek zelfs dat ze halverwege gewoon opnieuw begonnen, maar dat kan inbeelding zijn ook). Nu goed, het heeft ook wel zijn charme en de beeldkwaliteit is wel erg goed.

Ik ga er een halfje afhalen, die 4.5* was wat overdreven, maar Keaton vind ik nog steeds onweerstaanbaar. Hij is minder vertederend dan Chaplin op zijn beste momenten, maar het verlegen pokerface en de halsbrekende toeren van Keaton zijn zeker zo interessant. Ben zeker benieuwd naar ander werk van hem .

Nooit zo'n fan geweest van Buster Keaton. Wat ik niet snap is, dat hij hier een pro-south-film neerzet. Merkwaardige keuze. Da's net zoiets als een pro-nazi film maken. We zijn VOOR de slavernij. Ofzo.

En uiterst discutabel ook daardoor. Maakt hem meteen al een heel stuk minder sympathiek.

Ik ga voor Charles Chaplin.

De film heeft wel aardige momenten en is in grote lijnen uitzitbaar. Maar dat pianotingeltje

2*

Zo'n antieke film is voor een keertje best aardig, maar in dit geval - ook voor wat betreft de jaren '20 - geen hoogvlieger.

Er is voldoende kijkplezier door soms verrassende gebeurtenissen (creatief met stoomtreinen) en het verhaal is best aardig. Maar naar mijn smaak wordt het toch veel te ver uitgesponnen. Ik weet dat het in die tijd de gewoonte was om een verhaal helemaal 'af' te maken en niks aan de suggestie over te laten, maar mij spreekt dat niet zo aan.

En dan dat eeuwige piano-pingeltje... murw wordt ik ervan. Wel toont de film aan, dat er maar weinig woorden nodig zijn om een verhaal te vertellen, wat wel weer een pre is.

3,0*

Bij de meeste stille films kun je dan ook maar beter het geluid uit zetten. Of het nou die eindeloze piano-riedeltjes of die synthesizerdingen zijn, ze gaan me allebei heel snel irriteren. De enige stille film die ik zag die een beetje redelijke muziek meegeleverd kreeg op video was The Battleship Potemkin.

Wmoah, zou niet moeten hoeven. Sunrise was erg goed en daar irriteerde de muziek niet, en Chaplin schreef vaak zelf de muziek voor zijn films, en ging er dus ongelooflijk intelligenter mee om. Er zit een breekvlak qua genieting ergens...

Chaplin schreef weliswaar zelf zijn muziek, maar de muziek die je nu op een video of tv-uitzending bij zo'n film krijgt is niet de muziek die destijds in bioscopen speelde (er zal destijds sowieso wel vaker bijzondere muziek zijn gecomponeerd). Uitzondering zijn natuurlijk de latere Chaplin-films zoals Modern Times, die gewoon een geluidsspoor hebben met de oorspronkelijke muziek (en in feite geen stille film zijn).

Soms is er ook een versie waarin bv. een boel is verwisselend met onbekende/bekende stock muziek van eerdere films. Dat gebeurde vooral tot de jaren 50 ongeveer heel veel. Nog steeds maar al weer minder. Zo zijn er voor zover bekend 4 verschillende scores voor The General, waaronder zelfs eentje van Joe Hisaishi! En overigens is een nieuwe score ook weleens een vooruitgang geweest. Helaas met veel Hong Kong films en hun Amerikaanse verise met vervangen score totaal niet. Zo slaat de Amerikaanse score van Harrison's Flower ook compleete de plank mis, integenstelling tot de oorspronkelijke van Bruno Coulais.

edit: Alhoewel Amerikanen vaak ook een heel andere denkvermogen hebben als Europeanen en vaak een meer meeslepender en meer (over)sentimenteel en duidelijk score product willen. Vaak alles behalve subtiel.

Waar heb je het over? Je ziet spoken...

Mijn excuses voor mijn spoken...

Die muziek hoort niet bij de film hoor, is gewoon een nogal domme dvd-uitgave. Maar goede muziek maakt zo'n stille film natuurlijk wel meteen een pak beter, dat merk je meteen als je de dvd van Steamboat Bill Jr bekijkt waar de muzikale begeleiding wél goed zit.

Misschien zag ie dus net de versie met een slechte nieuwe score eronder... Kan je dat nog achterhalen FK, wie er bij die jij zag achter die muziek zat?

Vond die nieuwe score zelf erg leuk, snap al het commentaar dus niet zo...

En welke was dat dan? Want er zijn 4 verschillende!

Is het de versie van het Filmmuseum (getekende hoes als ik het goed heb), of een Britse/Amerikaanse versie met blauwe hoes met Keaton erop?

edit: oh, er zijn 4 verschillende....sjonges

Da's een taak voor kappeuter dan, want hij is al verzonden

Ik vind niks over de herkomst van de muziek bij deze dvd uitgave van de Pickwick Group....

http://www.pickwickgroup.com/up/product.asp?P_ID=1958

De muziek kwam op mij over als standaard pianomuziek uit die tijd, met enkele bekende thema's.

hmm tijdsduur 105 minuten, ik heb op een andere site al 130 minuten gezien, zijn er dan ook zoveel versies qua lengte van deze film ? En de twee versies bij play duren 101 en 93 minuten.

Ah, die dvd-versie. Die heb ik ook, maar moet hoognodig vervangen worden door die van het Filmmuseum.

Enkele bekende thema's...de bekendste, de theme van deze film. Hoor ik daar een Aha-Erlebnis?

Nee zo'n bekend circusdeuntje bedoel ik. Zat ook in het MSX spel Circus Charlie.

The Sting te lang geleden gezien (/gehoord). Geen aha-erlebnis derhalve.

The Entertainer (piano version) van de soundtrack van The Sting... linkjes werken blijkbaar niet door cache-bestanden etc. Ik denk dat enig google-werk wel een Aha-Erlebnis kan opleveren.

Inderdaad, is dezelfde.

Maar dat is al een oude mars als ik me niet vergis. Dacht jij dat die voor The Sting geschreven was, of suggereer je dat niet?

Nee want dat bestond allang dat van Joplin, wat Marvin Hamlisch adapteerde voor The Sting...

Zo'n schaam/bloos-smiley zou nu wel verrekte handig zijn...

een crews en moderators onder onsje.

Ik heb genoten van deze film.

Buster Keaton is een cool ventje. De manier waarop hij met die trein omgaat, gaat met de eenvoud van een kind dat met treintjes speelt. Prachtig om te zien. Een bijna tekenfilmachtige werkelijkheid.

Ik heb de wat langere versie gezien. Ik zou graag nog eens de 75 minuten versie zien, met een behoorlijke soundtrack. Ik geef 'm nu 3,5 sterren.

'The scene in which The Texas crashes through the bridge was the single most expensive shot of the entire silent movie era. The Texas itself remained in the river until WWII, when it was salvaged for scrap iron.'

http://www.imdb.com/title/tt0017925/trivia

Maar wel absoluut het indrukwekkendste moment in de hele film, en misschien zelfs uit de hele 'silent movie era' .

Zoveelste "vroeger zal dit allemaal wel fantastisch geweest zijn" -filmpje. Het is nochtans een komedie met een leuk concept als uitgangspunt, echter daar stopt het dan ook. Misschien ben ik een zuurpruim, maar humor a la 'mensen die op hun gat vallen' of 'planken op hun hoofd krijgen' krijgen mijn lachspieren meestal niet verder dan een gezapige glimlach. Zo nu en dan eens. Typisch werkje uit het Chaplin-tijdperk, dat mensen die nu nog te vinden zijn voor dit soort primitieve humor misschien wel kan aanspreken.

Toch een kleine 2* want het kijkt wel lekker weg.

Zoveelste "vroeger zal dit allemaal wel fantastisch geweest zijn" -filmpje.

Typisch werkje uit het Chaplin-tijdperk, dat mensen die nu nog te vinden zijn voor dit soort primitieve humor misschien wel kan aanspreken.

Als je dit soort gesteek eens achterwege liet, dan zouden we lang niet zo veel ruziemaken.

Maar iets anders nu. Ik houd totaal niet van die genre-indelingen. Als ik elke film met de (bij)aanduiding 'comedy' zou moeten beoordelen op het aantal lachsalvo's en zelfs buldergelach dan zou zwart/wit-gesteld enkel The Big Lebowski op 5* uitkomen en al die andere films op onder de 3*.

Mijn 4* bij The General staan er omdat ik de gehele speelduur met een glimlach op mijn gezicht heb gezeten. Ik vind dat het met die 'ik val op mijn gat'-humor wel meevalt in deze film. De leukste momenten onstaan juist uit hele originele vondsten van Keaton. Ik vind het ook een beetje een raar argument van je djelle aangezien je Home Alone 1 + 2 juist wel erg waardeert en die films zijn vrijwel volledig gemaakt rondom dit 'auw! een plank tegen mijn hoofd'-principe.