The Island (1980)

Deze poster schept natuurlijk heel wat verwachtingen die spijtig genoeg niet uitkwamen. Het eerste halfuur is het beste met enkele horrorinvloeden, maar eens Caine en zijn zoon door de piraten worden gevangen genomen is de pret er een beetje af. Ook het brainwashen van het jongetje kwam enorm ongeloofwaardig over. Maar dankzij het charisma van Caine kan je de film redelijk vlot uitkijken en er zitten enkele leuke bloederige actiescènes in.

Foute piratenfilm die destijds vreselijk flopte. Fotografie dik in orde en boven mijn verwachtingen, maar het verhaal is echt B-film/Exploitation-achtig. Het verbaast me enigszins dat dit gebaseerd is op Peter Benchley's boek (auteur van Jaws en The Deep, die allebei erg realistisch waren). Tenzij Ritchie zich bewust enkele vrijheden heeft veroorloofd voor de filmversie.

The Island, de minst bekende van Benchley's verfilmingen, gaat over een journalist en zijn zoon, die verdwijningen van toeristen gaan onderzoeken in de Bahama's. Het duurt niet lang of ze bevinden zich te midden van een kolonie bloeddorstige piraten, die al eeuwen op hun eiland alleen leven, ver van de beschaving. Het verhaal schommelt van avonturenfilm in het begin, naar wat piratenhumor, en zelfs enkele staalharde scènes die dicht bij het horror-genre van toen komen. Het einde is een opperbeste climax.. wat een bloedbad zeg .

Het plot zit vol belachelijke leemten. Er is door inteelt een voortplantingsprobleem en ze willen de zoon hiervoor gebruiken, terwijl ze net daarvoor een schip aanvielen dat vol jonge meiden zat.

Zeker wel een kijkbeurt waardig, al is het enkel maar omdat dit soort films niet meer gemaakt worden.

Plotseling psychisch.

Deze tweede bioscoopfilm na Jaws die gebaseerd is op een boek van de succesvolle Benchley, heeft wederom als een van de belangrijkste thema’s water. Het draagt bij aan het avontuurlijke karakter van deze spannende film met Michael Caine, die enigszins draait om een plotseling psychisch verstoorde relatie tussen vader en zoon. Aangezien hem daar juist de crux zit, is het jammer dat de film vooral hierin tekort schiet middels ongeloofwaardigheid.

Redelijk.

Deze uit 1980 afkomstige Avontuur / Horror film was afgelopen nacht (begon om circa 01:15 uur) te zien op de Duitse televisiezender ZDF (daar zenden ze vaak in het weekend dit soort oude films uit) en daarop heb ik hem ook bekeken, omdat ik het altijd wel leuk vindt (vooral vanwege de sfeer) om oude Horror films te zien, die helaas meestal wel vaak tegenvallen en dat geldt ook min of meer voor deze film, waarin de bekende Engelse brildragende filmacteur Michael Caine de hoofdrol speelt.

In dit verhaal raakt journalist Blair Maynard (Michael Caine) geïntrigeerd door recente verdwijningen in de Bermuda-driehoek bij de Bahama's. Tegen de wil van zijn baas gaat hij op onderzoek uit, waarbij hij samen met zijn 12-jarige zoon Justin (Jeffrey Frank), die het leuk vindt om in de "Playboy" te kijken, op een geheimzinnig eiland belandt, of beter gezegd daar neerstort met een gammel propellervliegtuig. Daar ontmoeten ze de excentrieke dokter Windsor (Frank Middlemass) met mensen hatende trekjes. Tijdens het vissen met zijn zoon op zee, begint de nachtmerrie pas echt en vallen ze in de handen van een groep bloeddorstige piraten, of zoals Blair Maynard ze omschrijft "A bunch of assholes playing Long John Fucking Silver ?"

De spannende en harde proloog (na circa 10 minuten volgt nog zo'n harde scène), de benauwende sfeeropbouw en de knappe en fraaie opnamen (gemaakt door Henri Decae), dienen slechts als aanloop tot een ongeloofwaardig en banaal verhaal (min af meer vanaf de 30e minuut), welke af en toe op het irritante af is (zoals het gedrag van de piraten en ook hoe ze praten en zeker ook het belachelijke en ongeloofwaardige brainwashen van Justin, wiens ogen met stokjes worden opengehouden zodat hij niet kan slapen. Justin zelf was overigens ook behoorlijk irritant).

Een aaneenschakeling van losse actiescènes (o.a. een piraten scène die zowel hard als komisch is, waarbij de piraten met bootjes een grote zeilboot enteren en waarbij ze de hele bemanning vermoorden en de gebrainwashte zoon Justin schiet er ook eentje dood), voorzien van muziek van niemand minder dan Ennio Morricone, leveren nog geen boeiende of spannende film op. De laatste 20 minuten van het verhaal met de Amerikaanse "Coast Guard" (waarvan de benaming vermoord wordt door de piraten), was nog best aardig en zeker ook hard en vooral als Blair Maynard alle piraten op één na afknalt met een machinegeweer (kaliber 50M2), welke tevens het hoogtepunt is van deze film. Daarna volgt nog een gevecht tussen Blair Maynard en piraat John David Nau, waarna Blair en Justin Maynard uiteindelijk verlost zijn van de piraten.

Van de cast deed Michael Caine het nog enigszins verdienstelijk en ik meende ook Sondra Locke (toenmalige partner van Clint Eastwood) te herkennen, maar het bleek echter te gaan om Angela Punch McGregor (in de rol van Beth, die haar entree in het verhaal maakt met een belachelijk met modder besmeerd gezicht en wiens man gedood is geworden door Henri en van wie ze nu een kind wilt hebben. Ze helpt Henri ook en dood uiteindelijk dokter Windsor, waarna we haar niet meer zien in het verhaal), die ook een paar keer topless te zien (één keer waarbij men haar lichaam pijnigt met de tentakels van een giftige kwal) is. Verder speelt ook de vrij bekende Zakes Mokae (als de lokale politieagent Wescott) mee in deze film, welke bijna 10 jaar geleden is overleden, en ook de vrij bekende David Warner (in de rol van piraat John David Nau), die inderdaad ook te zien is in de fraaie Oorlog / Drama film "Cross of Iron (1977)".

Al met al is dit een matige Avontuur / Horror film en Horror is eigenlijk ook niet echt op zijn plaats. Leuk om eens gezien te hebben zullen we maar zeggen en vooral omdat Michael Caine erin meespeelt.

Apart filmpje wel dat zweemt naar de B-garnituur en in zijn naiviteit ook een beetje kinderlijk

aandoet. Caine doet het goed maar je vraagt je continu af wat een acteur van zijn statuur in deze

film te zoeken heeft. Wonderlijk ook het gedrag van zijn zoontje maar ligt het geheel in de lijn

van de simplistische strekking van de film. Maar vermakelijk vond ik hem wel. En altijd leuk, dit

soort begrijpelijkerwijs in de vergetelheid geraakte niemendalletjes.