Dancing at the Blue Iguana (2000)

De film is nogal leeg. Niet slecht gemaakt, maar de intentie komt niet echt over. De maker probeert (denkelijk) te laten zien dat strippers ook nog een ander leven hebben. Alleen is dat veel te weinig om echt te kunnen boeien. Dan kan je beter de serie Matroesjka's opzetten. Soms wordt de spanning wat opgebouwd om er daarna gewoon niets mee te doen. Weinig boeiend en ook snel vergeten.

Vandaag deze film nog eens herzien in de hoop dat hij nu beter zal vallen. Maar helaas is dat niet echt het geval geweest. Het verhaal lijkt maar niet op gang te komen en de film sleept zich voort naar het einde zonder dat er echt iets boeiends gebeurt. En dat maar liefst ruim 2 uur. Dus uiteindelijk vraag je je af waarnaar je gekeken hebt en het antwoord is dan "naar de blote lichamen van veel bekende actrices". Helaas presteren deze veel bekende actrices wel zeer ondermaats en overtuigen ze nergens. Sommigen hebben ook nog eens een achterlijke rol zoals Daryl Hannah die de rol speelt van een stripsters met het geheugen van een visstick. Ik vond haar echt vreselijk slecht in deze film en echt fraai zag ze nu ook weer niet uit. Hetzelfde geldt eigenlijk voor Jennifer Tilly die eigenlijk alleen maar zit te schreeuwen in deze film. Ik vind het trouwens wel een leuke en heerlijke vrouw (ze had van mij wel wat vaker bloot gemogen in deze film). Het enige echte leuke aan deze film is zoals gezegd dat alle bekende actrices uit de kleren gaan. Ook trouwens Sandra Oh, maar die wil je eigenlijk liever niet zien. Wie heeft in godsnaam haar gecast ? Het verhaal is trouwens wel een echt drama en dan zowel letterlijk als figuurlijk.

Precies!

Geen idee wat Michael Radford (Il Postino) bezield heeft om deze film te maken. Ik heb gelezen, dat elke danseres haar rol naar eigen inzicht mocht invullen. Het resultaat is er naar. Het is een plotloze film geworden, die als los zand aan elkaar hangt. In de verschillende verhaaltjes, die veelal ergens in het luchtledige eindigen, zit nauwelijks lijn, met uitzondering van de verhaallijn rondom Jasmine (Sandra Oh), die –hoewel weinig geloofwaardig– in ieder geval nog een beetje te volgen is.

Ook de kwaliteit van de merendeels licht belegen danseressen laat nogal te wensen over. Mijn smaak zit er in ieder geval niet bij of het zou de kittige Jessie (Charlotte Ayanna) moeten zijn. De film is niet zo’n ramp als Paul Verhoeven’s Showgirls, maar het scheelt niet veel.