Les Rendez-vous d'Anna (1978)

Hoewel ik deze film niet zo sterk vond als Je,Tu,Il,Elle,Jeanne Dielman en News From Home vond ik 'm toch behoorlijk goed. Anna (die overduidelijk op Akerman zelf is gebaseerd) ontmoet vijf mensen die allevijf iets blootgeven over hun gevoelens en de redenen waarom ze niet gelukkig zijn. Anna luistert, maar luistert gedurende de film niet naar haarzelf en haar leven gaat constant verder, zonder dat ze de zelfreflectie bereikt die de mensen die ze ontmoet juist laten zien aan haar.

Ik heb maar twee films van Fassbinder gezien en beet me bij de eerste film nogal stuk op de acteerstijl, bij de tweede had ik daar al minder last van. De acteerstijl in deze film (die sober en quasi-emotieloos, maar tegelijk ietwat toneelmatig is) deed me daar nogal aan denken en daar moest ik even aan wennen, maar het stoorde me eigenlijk al snel niet meer.

Het hoogtepunt uit de film vind ik het moment dat Anna een lied zingt op het einde. Tot mijn verbazing bleek daar juist het boegeroep tijdens de tumultueuze premiere in 1978 te zijn begonnen.

3.5*

In drie dagen reizen we met de hoofdpersoon mee van Bottrop naar Keulen door naar Brussel en tenslotte naar Parijs. Hotels, stations, treinen en ontmoetingen met een vriendin, haar moeder, een vriend en een aantal vreemdelingen.

Met een beetje goede wil zou je dit een roadmovie kunnen noemen al gaat het er bij regisseuse Akerman allemaal weinig vrolijk aan toe.

Het ietwat vormelijke acteerwerk is heel even wennen, maar is past goed bij de rest van de hele film: koud, afstandelijk, sober....maar zeker een sterk weergegeven wereld.

Pas mijn tweede Akerman-film (en de eerste die overtuigd).

Binnenkort dan maar eens wagen aan Jeanne Dielman, 23 Quai du Commerce, 1080 Bruxelles de hoogst gewaardeerde Akerman-film (en met een speelduur van een forse 201 minuten).

"Het leven is een tranendal" schreef de aards pessimist Schopenhauer. Als je deze film gezien hebt, zou je hem daar alleen maar gelijk in kunnen geven. Treurnis troef in deze depri film die de leegheid van de hoofdpersonages wel perfect weergaf. Ook de kleding van o.a. Anna - zij leek wel veertig in dat stijve mantelpakje - gaf uitdrukking aan de leegheid. Bij Anna kon er trouwens ook geen lachje af, met uitzondering van de scène waarin zij voor een van de gekwelde personen aan het zingen was. Ook de mensen die we in de stations zagen straalden geen vrolijkheid uit en ook van wat we onderweg vanuit de trein te zien kregen was een en al grauwheid.

Geen opgewekte film dus deze bovendien zeer trage film van Akerman. De eerste ook die ik van deze regisseur gezien heb. Of ik me ga wagen aan haar ruim drie uur durende Jeanne Dielman, daar zal ik toch wel even goed over moeten nadenken.

3,0*

Sober relaas in sombere beelden, met een duidelijke voorliefde voor symmetrie, van een jonge vrouwelijke filmmaker die door West-Europa reist om haar films te promoten. Het zal dus wel auto-bio zijn. Vond deze niet zo sterk als Jeanne Dielman maar vond het wel boeiend te zien hoe verschillende mensen, soms volslagen vreemden die, zonder dat Anna daar nou heel veel reden tot geeft, hun levensverhaal, frustraties, dromen aan Anna toevertrouwen. Anna blijft er stoïcijns onder en geeft zichzelf nauwelijks bloot. Ze accepteert uitnodigingen zonder dat ze daar heel enthousiast over wordt, ze wil kennelijk conformeren of in elk geval aardig gevonden worden, maar lijkt zichzelf te verliezen.

De gesprekjes vond ik trouwens best interessant, maar of het heel realistisch is dat mensen zich zo openen, zonder alcohol dan? Grappig wel hoe Ida eerst redenen geeft om te trouwen en kinderen te nemen om vervolgens alleen maar met voorbeelden te komen waarom ze dat beter niet kan doen. Anna is zelf dus gesloten, tot ze haar moeder vertelt over een lesbische ervaring- het telefoontje van de vrouw met wie ze dat avontuurtje beleefde lijkt het enige te zijn waarbij ze even haar oren spitst als ze de band afluistert.

Het doet vermoeden dat het leven van een filmmaker on the road leeg en eenzaam is, of liever gezegd het leven in het algemeen, want iedereen lijkt ergens op te wachten of voor iets te vluchten. Geen vrolijke kost, maar een rake sfeertekening van de triestig ogende jaren 70, waarbij het recessiespook zijn sporen heeft nagelaten.