Doing Time on Maple Drive (1992)

De enige reden waarom ik interesse had in dit televisiedrama was Jim Carrey. Doing Time on Maple Drive kwam twee jaar voor zijn grote doorbraak in 1994 uit. Ik wist verder niet waar deze film over ging, maar ik weet wel nog dat ik hier als tienjarige knul al op zoek naar was (in de periode dat ik al zijn films aan het bekijken was). Ik ben dan ook blij dat ik de film nu eindelijk gezien heb.

Ondanks dat ik vooraf rekening hield met een ietwat taaie film, bleek ik het een aangenaam vermakelijke zit te vinden. Dit komt met name doordat het verhaal op een interessante en overtuigende wijze in beeld wordt gebracht. Het is een relatief eenvoudige film over een ogenschijnlijk perfect gezin waar eigenlijk niemand perfect blijkt te zijn (de scène op het einde waar Tom vader Carter hiermee confronteert vond ik erg sterk).

Het acteerwerk is absoluut een plus. James Sikking en Bibi Besch zijn goed als de ouders, maar ook William McNamara, Jayne Brook en Lori Loughlin vond ik prima op dreef. Carrey speelt zijn met een alcoholverslaving worstelende personage eveneens op sterke wijze. Hij bewijst hier nog voordat hij één grootse komedie op zijn naam had staan al serieuze rollen aan te kunnen. Tevens vond ik de onderlinge relaties tussen de kinderen en hun vader goed uit de verf komen. Voornamelijk het contrast tussen Matt en Tim, wat de acceptatie van paps betreft, wordt de kijker zeer helder voorgeschoteld.

Doing Time on Maple Drive is een leuke wegkijker. De moraal ligt er echter behoorlijk dik bovenop en de film is soms wat aan de langdradige kant. Men neemt uitgebreid de tijd om het verhaal te vertellen, ondanks dat het inhoudelijk niet erg diepgaand is. Desalniettemin heeft dit tot gevolg dat je de personages goed leert kennen en dat je het gevoel hebt dat de regisseur er niet meer uit had kunnen halen.

3*