De Mantel der Liefde (1978)

Rare film ... maar dat verwachte ik al .... absurde, mooie en interresante stukken .... maar het stuk met de taarten maakte gewoon geen zinnige indruk op me .... nu al het herzien waard. 3,5 *

Waar Paranoia (1967) me nog deed denken aan de Tsjechische new wave, vond ik De Mantel der Liefde meer Pools ogen. Met name het camerawerk leek op de betere momenten sterk op de (handheld) acrobatiek die de films van Zulawski kenmerken. Alleen het einde al met het wegrijden van de camera op de brug De sketch over abortus was de enige die me echt wat aan de langdradige kant was, maar verder veel kunnen lachen, en zo niet werd het cinematografisch - zeker na de rookpauze - wel interessant genoeg gehouden. Nu De Witte Waan

Zoveel berichten en geen enkele verwijzingen naar Luis Buñuel? Ik eet mijn laptop op als Ditvoorst diens films niet in gedachte had toen hij dit maakte, zelfs al is het maar onderbewust. De Mantel der Liefde staat enorm dicht bij de wat meer sketchmatige films die Buñuel in de jaren '70 (dus vlak voor De Mantel der Liefde) maakte, zoals The Phantom of Liberty, The Milky Way en The Discreet Charm of the Bourgoisie. Als men hier niet Nederlands sprak zou ik het voor een echte Buñuel hebben aangezien. Zelfs de thema's komen overeen. Monty Python (ook al van net iets voor deze film) is eveneens niet bepaald ver weg.

Het talent van Buñuel of Monty Python om zo'n sketchmatige scène verrassend uit te werken of ineens totaal op zijn kop te zetten heeft Ditvoorst niet. Zodra je voelt welke kant een scène op zal gaan gebeurt dit ook. Dat is toch wat jammer voor een vrij anarchistisch filmpje als deze. Veel maakt het niet uit, want enkele van de verhaallijnen zijn wel erg leuk gevonden en zeer geestig. Wel zitten veel van de beste op het begin: de ontmoeting van Jezus met Mozes, de fietser op de brug, De Gooijer en De Leur bij de televisie, de pastoor met een lege kerk. Buiten die scènes om is alleen nog de hele korte met het jonge koppel waarvan het meisje zelfmoord pleegt leuk.

De rest is vaak wat minder origineel, maar het grootste euvel is dat bijna alle sketches (behalve die van het jonge koppel) veel te lang duren, geregeld zelfs dubbel zoveel als eigenlijk zou moeten, omdat het punt vaak al snel duidelijk is en Ditvoorst niet erg varieert in zijn grappen. Aangezien de sketches ook steeds slapper worden begint de traagheid en de lengte steeds meer tegen te staan.

Dieptepunt was de abortusscène, die nauwelijks humor bevatte, maar meer een rechtlijnige discussie was over de voors en tegens van legale abortus; een discussie waar ik al bekend mee ben en waar Ditvoorst niets aan toevoegt. De enige humor komt hier voort uit de pastoor die zijn gasten afluistert op de toilet, maar die grap wordt verpest doordat het weer te lang uitgesponnen wordt. Ik neem aan dat de abortuskwestie iets was wat DItvoorst aan het hart ging? De scène met de bakkers is overigens ook veel te flauw en wederom minstens twee keer te lang.

Wel een totaal andere film dan De Witte Waan, dit. Zou niet zeggen dat het van dezelfde regisseur komt. Weer is het niet compleet geslaagd, maar er zitten ditmaal wel genoeg goede scènes in voor een voldoende.
3*