Incubus (1981)

Behalve de kills en een paar glimpen van de incubus valt er bijna niets te beleven. 't Is een wat saaie film die soms meer heeft van een oubollige detective dan van een harde horrorfilm.

In de langdradige intermezzo's tussen de moorden vindt weinig opwindends plaats. Zwaargewichten Ireland en Cassavetes lijken het allemaal ook niet goed te weten. Ze stralen vooral op fanatieke wijze veel onbenul en radeloosheid uit. Hun personages zijn dan ook veel te vlak ingevuld en vormen weinig uitdaging voor deze talentvolle acteurs. Die hebben toch wat meer bronmateriaal nodig dan dat enkele velletje papier dat hun waarschijnlijk is aangereikt met daarop een paar vrijblijvende instructies voor het spelen van een stereotiep karakter.

Het verhaal is trouwens helemaal niet onaardig. Het sleept alleen zo en betreedt allerhande zijpaden die veel tijd in beslag nemen. De film presenteert zich op die momenten als een diepzinnig psychologisch drama. En dat lukt niet. Daarvoor worden er teveel clichés gebezigd en holle frasen geuit. "Ok genoeg geluld, nu maar weer een slachting graag", dacht ik af en toe.

En die kwam dan gelukkig ook. Goeie kills, die best wat explicieter in beeld hadden mogen gebracht, maar erg nodig zijn om de gedachten niet te ver te laten afdwalen. Evenals de scènes met de Incubus brengen ze opwinding en spanning in de film.

Altijd leuk om een blik te werpen in de jaren 80. Even de wenkbrauwen fronsen over de rare kledingkeuze. Even verbaasd staan te kijken naar een gedateerde videoclip van heavy metal band Samson. Ach, het helpt in de zoektocht naar wat afleiding voor het oninteressante geneuzel en vruchteloze gespeur van de personages.

De slotscènes zijn opeens weer heel aardig. Hierin meer to the point horror en een verrassende twist die ervoor zorgen dat het eindoordeel over de film iets milder uitvalt.

John Cassavetes speelt een nogal tastgrage dokter (serieus, hij zit aan iedereen; inclusief dochter, vrouwelijke collega's, patiënten...) in een, door progressieve rock gevulde, zaad-invasion. Knotsgek, onlogisch verhaal, maar het hangt visueel allemaal piekfijn in elkaar met enkele geweldige shots (onder de rolstoel !!) en een lekker onheilspellend sfeertje, in stand gehouden door zeer vakkundig alles zo lang mogelijk buiten beeld te houden, zonder dat het afbreuk doet aan de hysterie en gewelddadigheid van de moorden. Einde is wat dat betreft de nietsontzienende kers op de cult-taart. Prachtige, dikverdiende oppoetsbeurt gekregen van Vinegar Syndrome.

Deze horror-thriller over een serie seksmoorden in een stadje, kon alleen maar in de jaren '80 worden gemaakt! Niet zo zeer wat onderwerp betreft maar meer de chaotische manier waarop dit verhaal wordt verteld. Plotlijnen die nooit worden uitgewerkt, af en toe verwarrend verhaal, abrupt stoppen van beelden alsof eruit de film is gesneden of het lijkt er soms op dat er juist teveel scènes waren. Verschrikkelijke hardrock muziek van Bruce Dickinson (Iron Maiden ) die plots verschijnt tijdens een scene die meer lijkt op een korte videoclip. En de film verwijst naar van alles, van gothic horror, naar POV slashers tot zelfs thriller-drama.

Echter zijn er ook echt coole -opnames van bv. een camera onder een rolstoel die door het huis beweegt, kijkend onder de spleet van de deur, zodat je ziet wat het meisje in de rolstoel niet kan. Hoewel de demonische verkrachtingsscènes getoond in first-person POV-opnames, zelf nooit grafisch worden en allemaal buiten het scherm plaatsvinden. Zijn deze bewerkingen en de muzikale begeleiding vooraf effectief genoeg. Over het algemeen is het tempo erg rustig (misschien te rustig?) Het lijkt soms meer op een horrorfilm gemaakt voor tv.

De film is gebaseerd op een roman uit 1976 van horrorschrijver Ray Russell, die ook de scenario's, van Mr. Sardonicus (1961) en Zotz! (1962) voor William Castle schreef. Hoewel dit wel een gebrekkige jaren 80-horrorfilm was, was het ook, als geheel, een aangenaam en intrigerend horrorfilm. En dat laatste schot is buitengewoon genadeloos!

Wat rare film over brutale verkrachtingen en moorden in een klein stadje; de hele film gaat over het onderzoek over het wat en waarom rond deze lugubere gebeurtenissen. Het zou verband houden met een jongen die geplaagd wordt door vreselijke nachtmerries. Omdat de clou geheim wordt gehouden vond ik het een redelijk spannende film, al was het in die tijd beschouwd als je reinste exploitation en de ranzige beschrijvingen over gescheurde baarmoeders en "rood" in het sperma, en de met bloed doordrenkte vrouwenslipjes lijken wel opzettelijk bedoeld om te shockeren. Ondanks de matige kwaliteit wist de film me echter tot het einde te boeien.