Lianna (1983)

Lianna [Linda Griffiths] is een moeder van twee kinderen die vastzit in het huwelijk met docent Engels Dick [Jon DeVries] die met regelmaat vreemd gaat met zijn studentes. Lianna vindt steun, vertrouwen en liefde bij haar eigen docent Ruth [Jane Hallaren] met wie ze in een impuls een affaire begint en op wie ze tot over haar oren verliefd wordt. Lianna moet nu haar weg zien te vinden in een leven met een nieuwe seksuele identiteit. En dat heeft impact op al haar relaties, vooral die met haar gezin en haar boezemvriendin Sandy [Jo Henderson].

Hoewel homoseksualiteit een belangrijk thema is in de film, is dit feitelijk een verhaal over een vrouw die zich bevrijdt uit een ongelukkig huwelijk en probeert een nieuw leven voor haarzelf op te bouwen. De liefdesscènes tussen Lianna en Ruth zijn prachtig (de seksscène is één van de mooiste ooit gemaakt), maar de hele film zit vol met kleine, gouden momenten die authentiek aanvoelen. John Sayles (die zelf een mooi rolletje heeft als Jerry) leverde een scenario af waarin de situaties en de dialogen uit het leven gegrepen lijken te zijn. Linda Griffiths geeft perfect gestalte aan de hoofdpersoon in dit briljant geschreven verhaal waarin je volledig mee gaat in Lianna's emoties. Zoals het een meesterwerk betaamt is het echter de slotscène die je werkelijk tot tranen zal ontroeren. Een onvergetelijke filmervaring en 35 jaar na dato nog steeds één van de meest volwassen films over liefde en homoseksualiteit.

Goeie film over een vrouw in een ongelukkig huwelijk en erachter komt dat ze op dames valt. Een mooi, ingetogen drama met ook mooi, naturel acteerwerk waarbij het hoofdpersonage uitstekend uit de verf komt. Genoeg goeie scenes, alhoewel het als geheel soms wat gezappig overkomt. Ook tegen het einde zakt het soms wat in.

Het zit al eigenlijk helemaal verkeerd als je voor ogen houdt dat een man dit geregisseerd en geschreven heeft. Alsof een man zich volledig kan inleven in een lesbische relatie. Ik vond dat je dat ook aanvoelde in de film. Sayles steekt teveel moeite om een lesbo-relatie uit de taboesfeer te halen, eerder dan een interessant en geloofwaardig relatieverhaal uit het hart te verzinnen. Zie bijvoorbeeld hoe Lianna's man aan de kinderen probeert uit te leggen dat vrouwen ook andere vrouwen kunnen liefhebben. Hoe tenenkrommend zeg. Komt er dan nog bij dat ik Lianna totaal onboeiend vond : thirtysomething in een slecht huwelijk die het leven weer wat leuker vindt met een andere vrouw. Komt dat even goed uit.

Toch maar een stoffige zwakke bedoening waarvan de toon me niet beviel. Vond ik maar een oppervlakkige schets. Geef me nog maar 's Carol of La Vie d'Adèle.