Cloaca (2003)

Cloaca is de tweede speelfilm uit de samenwerking tussen Maria Goos en Willem van de Sande Bakhuyzen.

Vier mannen van eind 40 en vrienden van elkaar, worden door omstandigheden tijdelijk op elkaar teruggeworpen.

Al hun frustraties, problemen en onhandigheden worden onder het vergrootglas gelegd. Met ijzersterke gevatte dialogen weet Maria Goos te imponeren. Dat doen ook de vier hoofdrolspelers. Pierre Bokma speelt zijn beste (film)rol ooit. Vooral zijn gelaatsuitdrukkingen / mimiek zijn fenomenaal.

De overige drie; Gijs Scholten van Aschat, Peter Blok en Jaap Spijkers acteren ook subliem. Het is een feest om ze samen in een ruimte aan het werk te zien.

De film heeft ook een grote grapdichtheid, waarbij alle hoofdrolspelers een duit in het zakje doen.

Cloaca is filmischer dan Familie. Ik geef Cloaca 4*.

Tsja, alle positieve verhalen vooraf kloppen gewoon. Prachtig scenario vol met scherpe dialogen. Mooi thema. Topacteurs die stuk voor stuk wereldrollen neerzetten. Mooie muziek.

Als de telefilms af en toe iets als dit opleveren moeten we het gewoon maar blijven doen. Beter nog dan Familie.

Dikke 4.0*

De stream van het interview met Koolhoven laatst was anders niet om naar huis te schrijven.

Mooie film dit trouwens. Iets teveel dramatiek in mijn ogen, maar niettemin fijn om goede Nederlandse acteurs aan het werk te zien. De scene uit de poster waarin tussen de verhaallijnen wordt geschakeld is erg mooi.

Grappig trouwens dat FK het werk van Merkies hier weer niet kon waarderen, net als in De Tweeling. Ik zat me juist te verwonderen over de muziek, zoals ik ook al bij De Tweeling deed, en zie nu pas dat het dezelfde componist is. Hij levert fijn werk af.

Ik vond het een middelmatige film.

Het acteerwerk was weliswaar uitstekend, maar de film leunde hier veel teveel op waardoor het behoorlijk saai werd. Ik zie nu pas dat hij 109 minuten duurt; toen ik in de bioscoop zat leek de film minstens drie uur te duren.

Ik kan intens genieten van films waarin betrekkelijk weinig gebeurt, daar niet van. Maar deze film schoot daarin gewoon door.

Indrukwekkend tot de laatste minuut. Steekt met kop en schouders uit tussen de andere telefilms van dat jaar.

Cloaca vertelt het dramatische verhaal van een groep oude studievrienden die in de bloei van hun leven te maken krijgen met allerlei problemen waardoor ze tijdelijk op elkaar worden teruggeworpen. Uit solidariteit met elkaar proberen ze elkaar te helpen, maar de ambitie van de mannen staat ze in de weg. Er moet een keuze gemaakt worden tussen vriendschap of succes, leven of carrière maken … Cloaca !

De titel van de film heeft een mysterieuze invloed gehad op de kijkers, het lijkt een soort toverspreuk te zijn, het had iets magisch. Misschien verwacht je nu een of andere diepe betekenis, maar in eerste instantie is het gewoon de groet van de vier vrienden die ze in hun studietijd bedacht hebben.

Op belangrijke momenten in de film krijgen we deze te horen. Momenten waarbij men met weemoed terugdenkt aan de periode van vroeger of wanneer men beseft dat iets echt over is. Cloaca leek op het eerste gezicht een simpele betekenis te hebben, maar groeit langzaam uit tot een woord dat de ernst van de situatie onderstreept. En zo krijgt het dus toch die mysterieuze betekenis.

De vier vrienden worden gespeeld door misschien wel de meest talentvolle acteurs op dit moment (ongeacht de leeftijd): Pierre Bokma, Jaap Spijkers, Gijs Scholten van Aschat en Peter Blok. Pierre Bokma verraste mij het meest omdat ik hem in voorgaande rollen nogal flets vond. Het was vaak te gespeeld. Maar deze keer is hij juist degene die de leiding in handen neemt en de andere acteurs met zich meetrekt. Zijn prachtige gezichtsuitdrukkingen, gevoel voor intonatie en uitspraak zorgen voor een ongeëvenaarde rol. De overige drie acteurs spelen ook hun beste rol tot nu toe, dat zegt heel wat over het acteergeweld dat je anderhalf uur lang over je heen krijgt.

Maria Goos schreef haar tweede scenario voor een film, wederom naar haar eigen toneelstuk.

Wat goed te zien is, is dat de acteurs duidelijk hebben kunnen groeien in hun rol aangezien ze ook in het toneelstuk speelden. Net als in Goos' eerste scenario staat ook deze vol met prachtige oneliners die simpel, maar krachtig omschrijven wat de personages voelen. Binnenkort draait de volgende Van de Sande Bakhuyzen - Goos film Leef ! in de bioscopen.

De muziek van Fons Merkies, wederom met prachtige pianosolo’s, ondersteunt de gedachtes van de personages goed. Leuk detail is dat Merkies een intermezzo van 12 minuten moest schrijven voor het hoogtepunt van de film, waar alle verhaallijnen samenkomen. Een erg ontroerend moment, met een prachtige spanningsboog in de muziek.

Het einde is werkelijk prachtig. Het begint met een ongekende slotmonoloog van Pierre Bokma en eindigt met … Cloaca ! Dat hier zijn tweede, treurige betekenis krijgt. Verklappen doe ik het niet, kijk zelf maar zou ik zeggen! Prachtige, ontroerende film.

Alweer zo'n film waarvan ik niet begrijp waarom hij zo opgehemeld wordt. Geen moment heb ik me in kunnen leven in de karakters, ze kwamen op mij erg ongeloofwaardig over. De niet bijzondere dialogen in de categorie veel gepraat weinig wol konden me ook al niet boeien.

Nu ben ik eerlijk gezegd ook geen fan van 'theater op TV', maar Cloaca maakt het soms wel erg bont, ondanks de redelijke acteerprestaties.

1,5*.

Zojuist voor het eerst gezien. Geweldige film, die wederom het bewijs vormt dat er helemaal niets mis is met de Nederlandse film. Was bang dat het allemaal wat toneelmatig zou zijn, maar dat was helemaal niet zo.

Geweldige sfeertje. Het studentensfeertje gecombineerd met de midlifecrisis' waarin de mannen verkeren. Humor gecombineerd met drama. De problemen van de mannen zijn mooi in elkaar verweven. Zo moet een goed verhaal verteld worden.

Wat vooral opviel was de prachtige fotografie en de heerlijke dialogen (hoewel die wel weer een beetje toneelachtig waren- maar dat was geen probleem). Al met al weer een Nederlandse topfilm. 4 sterren.

't begon allemaal best fris.

Je ziet Bakhuyzen erg z'n best doen. Het komt er niet altijd even goed uit, maar de poging is minstens erg aardig te noemen. Zo zijn de zooms aan het begin best sfeervol al kan je uiteindelijk niet spreken van een vlotte scene. Zo zitten er wel meer in het eerste half uur, wat de film best aangenaam om kijken maakt.

Jammer genoeg is het vatje te snel leeg en gaat het daarna nogal neerwaarts met deze film. Het einde vond ik zelfs een redelijke domper. 't Gaat na verloop van tijd nergens heen, de muziek wordt een herhaling van zichzelf en weet niet meer de sfeer op te roepen van het begin, visueel gaat het fors achteruit het laatste uur.

Rest een moedige poging die het jammer genoeg niet haalt bij films als van een Boe. Uiteindelijk leek het teveel op stijlimitatie dan dat het gemeend was, maar het resultaat mocht er bij momenten wel best zijn.

3*

De film deed mij zelfs denken aan American Beauty, zo gelaagd wordt het allemaal verteld. Zeker een Nederlandse productie die de gebruikelijke middelmaat ruimschoots overstijgt.

Wat een prachtige film!! De dialogen zijn erg sterk!! Pierre Bokma en Peter Blok zetten prachtige rollen neer. Het gevoel "het wordt nooit

meer zoals het was" is sterk vertegenwoordigd. Kortom, geweldige

Nederlandse productie, die het bekijken waard is...4.5*!!

Had deze voor het eerst gezien op telefilm 2004 en toen vond ik het al een bijzondere film. Laatst nog de dvd gekocht en hem opnieuw bekeken. En het was inderdaad weer goed na de tweede kijkbeurt en zeker niet langdradig.

Om te beginnen is dit weer zo'n soort film waarin mensen met ieder zijn eigen verhaal of probleem bij elkaar komen. Zo ook deze. De film word kwa beeld ook redelijk donker weergeven naar mijn mening zodat de sfeer een beetje akelig is. Pierre Bokma als Pieter vond ik om te beginnen weer prachtig acteren als zakenman met een hartverscheurende deadline, en helemaal mooi vond ik ook Gijs Scholten als Joep, die zijn vrouw ontvluchte wat bijna tot het fatale liep, Peter Blok als Tom, een afgekickte coke verslaafde, en dan komen we ook nog bij Jaap Spijkers als Maarten, een toneelregiseur die toevallig nog de dochter van Joep in een rol neerzet wat niet echt door de vingers gezien word. Toen ik Cloaca voor het eerst zag vond ik die Maarten ook maar een vies mannetje dat heel wat pedofiele trekjes had. Maar nu kijk je der wel heel anders tegenop. De dochter van Joep, Laura, gespeeld door Caro Lenssen deed het ook goed en was ook weer een super lekker wijf.

Dan komt het moment dat de heren het fatale ontvluchten en allemaal bij Pieter gaan schuilen. En zo krijgen we een beetje een toneelstuk-achtige film. Sommige momenten zijn ook erg schrijnend en dramatisch en grijpen naar de keel. Dan lijkt het doel soms nog wel eens daar te zijn en uiteindelijk word het toch weer een teleurstelling. Ook de waarheiden die boven tafel komen enz.

Ook die toneelstuk vond ik zeer bijzonder weergeven. En het climax van de film was ook dramatisch.

Gewoon een zeer bijzondere film. Vermomd als een toneelstuk. Snap het term komedie als genre ook absoluut niet aangezien dit echt niet om te lachen was. Voor de rest heeft de film me na de 2de kijkbeurt weer geboeit en begreep ik ook meer aangezien ik de film voor het eerst op mijn 13de zag.

4,0*

Op het einde stond er bij de aftiteling 'naar een toneelstuk' wat meteen men vermoeden deed bevestigen. De stijl en het script zijn erg toneelmatig, maar dat hoeft niet per se slecht te zijn. Knap geacteerd trouwens met pittige dialogen. Soms heb je wel het gevoel dat het nergens naar toe blijkt te gaan, maar het weergeven van de emoties en de onderlinge spanningen maakt veel goed. Een film met een lach en een traan. Eén van de betere Nederlandse films die ik al gezien heb.

Waanzinnige film. Was diep geraakt en ontroerd door het geweldige verhaal en de niets minder dan briljante personages. Bokma speelt een heel kwetsbaar mens en wist diep te raken. Cloaca is zondermeer een van m'n favoriete Nederlandse films.

Sterke film van Nederlandse bodem. Een prima cast, uitstekende dialogen, een (licht) vleugje drama (meer voelde ik nog niet echt) en lekker wat - zwarte - humor.

Vooral Peter Blok is bij vlagen érg grappig en komt regelmatig lekker droog uit de hoek. Vond het eigenlijk gewoon behoorlijk vermakelijk allemaal, zonder dat er een echt hoogtepunt bereikt wordt, op het moment na dat Laura, mooie rol van Caro Lenssen, met water bespoten wordt; geweldig mooie scéne. Misschien dat ik bij een 2e kijkbeurt meer betrokken ben bij de personages en het drama me meer weet te pakken...

... want ik heb wel het idee dat een herziening me goed zal gaan bevallen. Die gaat er dan ook zeker komen. Voor nu dicht tegen 4 sterren aan, maar het blijft eerst bij 3,5.

Een fraaie film over een vriendengroep bij wie hoop inmiddels heeft plaatsgemaakt voor overwegend teleurstelling, als men aan de toekomst denkt.

Al vind ik dat de regisseur wel veel drama uitstort over zijn kijkers. Er liep eigenlijk geen een normaal figuur rond als je er even over nadenkt. Ik vond die gast die de hele tijd liep te mekkeren over zijn vervelende gezin en geen tijd had om eens fatsoenlijk naar de problemen van anderen te luisteren hilarisch, zo `n ondankbare zeurkont zou je toch gelijk even rechtzetten.

Daar staat tegenover dat het fenomeen vriendengroep van dichtbij bekeken wordt, wat leuke onthullingen, humor en herkenbare gesprekken oplevert over hoe iedereen nou precies in elkaar steekt. De scene in het theater vormt alvast een eerste sterke climax, waarna de film nog even piekt als de vriendengroep daadwerkelijk uit elkaar valt.

Ik heb trouwens zelden een Nederlandse film gezien waarin zo briljant geacteerd wordt, eigenlijk broodnodig ook, want de film drijft nogal op dialogen. In die zin jammer dat het visuele vernuft in het begin geen gelijke tred weet te houden met de oplopende spanningen in de vriendengroep. De muziek mocht er gelukkig wel wezen.

Een goede film! Een kleine 4*

Gisteravond gekeken, ik werd niet door de opvallende titel uitgenodigd maar meer door de mooie poster. Vond het heel apart en wilde graag weten uit wat voor 'n fragment het uit de film kwam. Had hem een paar keer in de winkel zien liggen, maar nooit meegenomen. Dan maar lekker op televisie kijken

Cloaca is een bijzondere Nederlandse film. Apart in vele opzichten. Ik begrijp dat mensen dachten dat je naar een toneelstuk keek op tv. De teksten vond ik niet altijd even realistisch en waren soms nogal ''toneel-achtig''. Maar mij leek juist dat de bedoeling van de hele film? Het stoorde niet, het was gewoon goed.

Grandioze acteer prestaties. Stuk voor stuk. Pieter, Gijs, Pierre en Jaap. Zelden zie ik zulke prestaties in de Nederlandse film.

Naast het aparte script, dialogen en de geweldige cast hebben we natuurlijk ook nog de vrij kunstzinnige en vage beelden tussen sommige scènes. Met wat snelle montage kom je snel al bij het gevoel: alert blijven. Misschien was dit een soort vage inkijk van Pieter's geest.

Cloaca bewijst dat er wel degelijk goede Nederlandse films kunnen gemaakt worden. Met de goede ingrediënten komen we snel al uit op een dikke voldoende. Mede dankzij de geweldige poster: 4 sterren.

Maar wat betekend Cloaca nou eigenlijk ?

Ongetwijfeld ziet het er op de planken uitstekend uit, maar dit stuk op deze manier verfilmen werkt wat mij betreft niet goed. Film is toch echt een ander medium dan toneel. De visuele en verhaaltechnische beperkingen van het theater heb je in een film niet, en om van dit stuk een 'echte' film te maken dien je de zaak grondig te verbouwen, lijkt mij. Dat is hier niet gebeurd. In een film kun je meer (uitbeelden), én hoef je minder (te vertellen). In 'Cloaca' wordt, neem ik aan, vastgehouden aan zo'n beetje de complete tekst, en ligt de kern, het gewicht van de voorstelling bijna volledig bij de vier hoofdpersonen en hun interactie. Op het toneel is dat geen probleem (zeker niet met deze acteurs), maar in de film zou je juist met onderdelen van het verhaal die nu alleen maar 'verteld' worden, of er heel bekaaid afkomen (bijvoorbeeld het conflict inzake de schilderijen, de formatie, het huwelijksconflict, de verhouding van de één met de dochter van een ander) de onderlinge relaties en de karakters van de hoofdpersonen veel meer reliëf kunnen geven.

Natuurlijk verander je het karakter van het verhaal als je het zo zou verfilmen, en verlies je een aantal aardige dia- en monologen. Maar ik verwacht van film gewoon iets anders dan van een toneelstuk, en als je zoals hier in de film vasthoudt aan de structuur van het stuk, heeft dat als gevolg dat de karakters een soms wat overdreven theatraliteit krijgen, naar de karikatuur gaan neigen, en daarin blijven steken. Dan kun je net zo goed etiketjes op de voorhoofden gaan plakken met opschriften als 'Flapdrol', 'Slapjanus' en 'Hufter'.

Misschien zou het schrille licht dat nu op de hoofdpersonen wordt geworpen wel werken in een echte komedie, maar eerlijk gezegd vind ik de echte hoofdlijnen in het verhaal niet erg komisch, of in ieder geval niet komisch uitgewerkt

Voor mij één van de beste NL film ooit gezien. Het verhaal is op zich niet heel erg boeiend, met uitzondering van de onderlinge relatie tussen de vrienden, maar vooral het acteerwerk. Dat is gewoon erg goed.

Dikke 4*

Uitstekende film over vier studievrienden die, niet in hun midlife-crisis zitten, maar wel allemaal hun eigen problemen hebben. Vier ijzersterke rollen door Nederland's beste acteurs. Goed geschreven en een mooie montage, ook al komt het begin wat chaotisch over. Mooie titel ook, alhoewel deze minder mysterieus is dan je zou denken.

Achteraf gezien zie ik het aankomen

Pareltje van de Nederlandse cinema. Ik vind het ook absoluut niet toneelachtig overkomen. Enkel doordat de dialogen lang zijn en de film voortkomt uit een toneelstuk?

In eerste instantie vind ik Tom geen advocaat en Joep geen minister, maar eigenlijk doet dat er ook niet toe, ze weten zich op den duur perfect in hun rol te nestelen. Alle lof voor de vier acteurs. Waar Peter Blok nog wat moest groeien in zijn rol, vond ik de acteerprestaties van Pierre Bokma, Jaap Spijkers en Gijs Scholten van Aschat vanaf de eerste minuut indrukwekkend. Vooral Pierre Bokma levert integer en indrukwekkend spel af.

Geweldig chaotisch op momenten, doordat de vier vrienden amper oor hebben voor elkaar - ze zijn allen verwikkeld in eigen problemen. De film toont aan hoe gecompliceerd het leven kan zijn als je ouder wordt, goed weergegeven door de groet Cloaca en later bij het moment dat Pieter nagenoeg emotieloos naar buiten staart en vier jonge studenten ziet varen, met een piano op het bootje: het nog tamelijk onbezorgde leven. Idealen zijn verloren gegaan, gezonken in het water.

Er valt ook genoeg te lachen, al zou ik dit genre enkel bij "drama" houden. De scène met de Russische hoer is in zijn geheel hilarisch.

Wel spijtig dat de synopsis eigenlijk al het gehele verhaal verteld (inclusief de relatie van Maarten met de 18-jarige dochter van Joep). Zou beter uitpakken dat zulke zaken in de film aankomen.

Vriendschap is een illusie zong het Goede Doel ooit. Een pakketje schroot met een dun laagje chroom.

4*

Prima concept maar in de uitwerking had meer gezeten. Wat me vooral tegenstaat is dat het allemaal zo nadrukkelijk gebracht wordt, tot aan het expliciete benoemen van wie de 'softies' en wie de klootzakken zijn toe. Alsof dat nog niet duidelijk genoeg was. De film heeft zeker zijn momenten trouwens, bijvoorbeeld de scene met de Poolse (?) prostituee. Toch ben ik nergens echt van onder de indruk, en zeker niet van de veel geroemde dialogen en de muziek. Toch maar afronden naar beneden derhalve; 2,5 ster.

Cloaca is een zwaar drama, maar bijzonder fraai gebracht.

Wat een prachtige muziek, subtiele cameravoering, buitengewoon goed script en sterke acteerprestaties.

Ik lees hierboven heel veel over Pierre Bokma, maar ik vind Peter Blok ook echt geniaal spelen in deze film.

Soms is het tempo van de film een beetje laag, maar dat past wel in het genre.

Er zijn maar weinig (internationale) schrijvers die een dergelijk script in elkaar kunnen flansen.

Chapeau!

Deze film heb ik al eens eerder gezien, maar hij blijft mooi. Vooral de opbouw van de vier karakters is heel mooi vorm gegeven. En er wordt ook uitstekend geacteerd.

Toen ik op het einde zag dat het gebaseerd is op een toneelstuk begreep ik het meteen. Ik vond het af en toe vervallen in een te toneelachtige sfeer, waardoor het iets licht pretentieus en nogal hoogdravends kreeg. Ik heb toch het meest genoten van de spontane concrete scènes, daarin werd echt geweldig geacteerd. Het wordt de acteurs ook vrij gemakkelijk gemaakt door het goede script en de goede teksten.

Hield ook wel van het hele mannensfeertje en de interacties onderling. Ja, een van de beste Nederlandse films die ik gezien heb. We kunnen het wel!

ruime 4*

Een erg mooie film van eigen bodem met een sterk script.

Cloaca oogt op sommige momenten erg toneelachtig en bevat erg veel dialogen. Dat hoeft niet erg te zijn, mits je goede acteurs en actrices tot je beschikking hebt. Bij Cloaca zit het op dat punt gelukkig wel goed. De vier mannen, die de vier vrienden spelen leveren allemaal prima rollen af, waarbij ik Gijs Scholten van Aschat het allerbeste vond. De vier vrienden hebben elk hun eigen problemen, die elkaar soms overlappen, en dat wordt op een mooie en natuurlijke wijze in het verhaal verwerkt.

Visueel heeft Cloaca ook een aantal mooie scenes. Vooral de scene, waarbij Caro Lenssen net als op de poster haar rol op het toneel speelt, is van een ongekende schoonheid. Lenssen speelt trouwens ook vol overtuiging. Haar rol is misschien niet zo heel groot, maar wat ze moet laten zien is in ieder geval erg krachtig en gedurfd. Verder wordt in Cloaca het drama en humor goed met elkaar gemixt. Ik heb toch een paar keer moeten lachen om Peter Blok met zijn grappige opmerkingen.

Ondanks een paar inzak momentjes, blijft het niveau over het algemeen erg hoog. Elk personage wordt vrij goed uitgewerkt en het einde, waaruit blijkt dat niemand zijn dromen en idealen uiteindelijk heeft kunnen verwezenlijken, is treffend en vat de film nog eens op een treffende en mooie wijze samen. Ooit waren de vier jong en onbezorgd, maar de zorgen zijn sommigen duidelijk boven het hoofd gegroeid.

Ja best van genoten dus, en Cloaca mag zich wat mij betreft zeker rekenen tot de beste Nederlandse films ooit gemaakt. Cloaca......!

4,0*

Verfilmd toneel en dat is duidelijk te zien. Bij de reeks lof-uitingen, die over deze film wordt uitgestort, kan ik mij niet aansluiten. Zeker, er wordt uitstekend geacteerd. Maar het verhaal over vier vroegere studievrienden, die voor hun respectievelijke problemen steun bij elkaar zoeken en vervolgens vooral met zichzelf bezig zijn, raakte mij van geen kanten. Ik zie het als één grote lofzang voor egocentrisme en dat spreekt mij totaal niet aan. Ik kan het mis hebben, maar zo heb ik de film wel ervaren.

Aardige Nederlandse film met sterke rollen van de cast. Met name Peter Blok als de manisch-depressieve Tom weet te overtuigen.

Altijd fijn als een film ergens in de opmaat door iets of iemand een brug weet te slaan. Cloaca legt een bommetje via een vrijpartij, terwijl Toms verbaasde houding een enorme boost krijgt door de geweldige mimiek van Blok. Ik kon er wel om lachen. Met nog wat beslommeringen elders, die ook voor wat humor zorgen, is het al snel code rood bij het gezelschap. Troef van de film, ik zat althans niet te wachten op een treurspel van vier egocentrische veertigers en hun afgebladderde vriendschap.

Dat het stilaan gaat donderen, is niet zo verwonderlijk, maar zo heeft het tenminste een ferme basis om het te laten landen. Ze hebben wel wat, dit viertal. Een stel eikels natuurlijk, maar toch. Sterk geacteerd, vlotte dialogen, een verhaaltje dat blijft aanspreken en het heeft ook een aantal toffe scènes in huis. Die van de poster mag er in ieder geval zijn, die met de hoer is van begin (Madness!) tot eind lachen, gieren, brullen. Zwarte komedie met wat leedvermaak en een einde dat er toe dat. Knap.

Geen slechte film, maar ik kon er niet in meegaan. Dat komt vooral door de wat theatrale manier van acteren waardoor geen van de vier personen echt ging leven. Jammer, want het uitgangspunt is prima en ook best redelijk in elkaar gezet. De film kent een aantal sterke scènes (vooral die éne van de poster) en goed geschreven dialogen, maar ook wel verfijnde en zwarte humor. Muziek was ook prima met visueel af en toe wat interessants. Alleen ging het nergens dus echt leven voor mij. 3,0*.