La Grande Vadrouille (1966)

Erg onderhoudend, met wederom een geweldige De Funès. Dat het allemaal enorm simplistisch en regelmatig clichématig is, neem je dan maar een beetje op de koop toe.

Heerlijke film, enorm grappige momenten, ideaal tijdverdrijf. Tijdloze film en dat is op zich al een enorme prestatie als je bedenkt dat deze film al meer dan 40 jaar meegaat.

Ik vind het trouwens raar dat hier nog maar zo weinig stemmen zijn gegeven, want het is toch een zeer bekende Funès-film...

Leuke film dit met een erg leuk duo, dat af en toe in erg komische situaties belandt. Louis de Funès en Bourvil zijn allebei goed op dreef en vullen elkaar telkens op een goede manier aan. Het verloop van het verhaal is natuurlijk voorspelbaar, maar dat mag hier de pret niet drukken. De film bevat een hoop vaart, leuke scènes en vooral een hoop grappen, waarvan de één natuurlijk beter geslaagd is dan de ander.
Ik vond persoonlijk de snurkscène in het hotel veruit het leukste moment van de film. Echt zeldzaam grappig en ik heb echt dubbel gelegen van het lachen bij dat debiele gedoe.
Ook de scène in in de sauna en de achtervolging met het pompoenengooien waren bijzonder grappig. Leuk dat er ook van dit soort films over de oorlog gemaakt worden. Lang geleden dat ik zo gelachen heb bij een film.

4,0*

Meesterlijke film van Gérard Oury.

Bourvil en Louis de Funès vormen hier toch een meesterlijk duo!

Jammer dat deze film niet meer zo commercieel is.

Bourvil zijn Engels accent is echt geweldig in de scène van "Tea For Two".

Louis de Funès blinkt dan weer uit in de Hotel scène.

Dit blijft toch zeker en vast mijn favoriete Louis de Funès film daarna komt Le Corniaud, Le Gendarme reeks vond ik niet echt geweldig.

5*

Film die de tand des tijds wonderwel heeft weerstaan.

De oorlog nu eens langs de luchtige kant.

Hilarische scènes, grappige vondsten en uitstekende acteurs.

Zag hem reeds meerdere malen deze film, die ge in één adem uitkijkt.

Een film die sterk begint, maar langzaam wat afzwakt. De humor wordt steeds flauwer en slechter, met de doorzichtige kamer- en wijnvatwissel als dieptepunten. Toch is dit zeker een geslaagde parodie door de overtuigende personages, al gaan de kibbelende Fransmannen na een tijdje wel vervelen.

Na het goede begin met een aantal hilarische momenten (±30-40 min) volgt een wat minder stuk, de pompoen achtervolging is dan wel weer erg leuk, maar daarna wordt het eigenlijk alleen maar minder.

3.5* nipt.

Hoewel ik nog op geen enkele Funès film gestemd heb ken ik de man zeker wel. Hij is het gedrocht dat menig reeds saaie zondagmiddag genadeloos de das kwam omdoen.

Ik heb altijd gedacht dat Funès een soort Ernest voor oude mensen was. Ik moest dan ook even knipperen toen deze film in de toplijst opdook en ik begon dan ook met een morbide nieuwsgierigheid aan deze film.

De eerste twee minuten zijn goed. Gave filtertjes enzo, zag er sfeervol uit. Daarna begint de eigenlijke film en is het al snel afgelopen met de pret. Typisch zo'n film waarin toevalligheden uitmonden in misverstanden en door middel van onnozelheden alleen maar escaleren.

Typisch ook zo'n film waar rumoerige en schreeuwerige clichés voor humor moeten zorgen door zo druk mogelijk te roepen en rond te lopen. Dit alles natuurlijk vermengd met weer een misverstand. Ieder zijn ding maar meer dan enorme irritatie wekt zoiets bij mij niet op. Ik zie dan ook geen enkel greintje kwaliteit in een film als deze.

Funès is wat mij betreft het laagste van het laagste op comedy gebied, en ook de eerste twee minuten van deze film doen daar niet veel aan af. De rest van de film is al even verwaarloosbaar saai en amper aanwezig.

Bah.

0.5*

Louis de Funès is perfect op zijn plek als driftkikker. Zijn vele woedeuitbarstingen en de vele misverstanden gedurende de hele film zijn grappig in beeld gebracht. De karikaturale manier waarop de Duitsers worden geportretteerd verraden dat de Nederlanders niet het enige volk waren die na de oorlog ( en soms nog steeds ) lang niets van Duitsers moesten hebben.

De repetities in het concertgebouw, de scenes in het Turks badhuis, het inventief gebruik maken van pompoenen ( die overigens wel van plastic leken ), de Duitse stoelendans, de slapstickscenes en de scenes in het hotel waren zeer komisch.

Helaas duurt de film nogal lang, waardoor de humorfrequentie soms wat inkakt en de humor tussen 2 Fransen uit een verschillende sociale klasse werd te eentonig en lui aangestipt: Louis de Funès gapt Augustin `s schoenen, vervolgens gaat hij aan de haal met zijn fiets etc. Die vlieger ging niet helemaal op voor mij. 3,5*

Mijn vader zag deze film rond 1970 en had hem sindsdien niet meer gezien. Niettemin citeerde hij de film nog altijd en spoorde hij me constant aan de film voor hem te zoeken. Dat is me nooit gelukt, maar iemand anders wel. Voor mijn vader was dit een fijn weerzien met een film die 40 jaar geleden zoveel indruk op hem maakte. Voor mij zal het over 40 jaar waarschijnlijk slechts die film zijn waar mijn vader altijd over praatte.

Het viel me nogal tegen eigenlijk. Het is een aangename film, goed uitgevoerd en lekker vlot, maar meer ook niet. Meestal irriteer ik me aan Franse komieken als Bourvil en Louis de Funes en het is al een verdienste van La Grande Vadrouille dat dit nergens gebeurde. Vervelend werd het nergens. Helaas werd het ook zelden grappig. De saunascène was een uitschieter en dat gedoe met het snurken was ook leuk, maar verder heb ik niet gelachen, eigenlijk. Ik moest ook geregeld denken aan To Be or Not To Be, die ik een maand of twee geleden zag. Daar steekt dit toch bleekjes bij af qua grapdichtheid, originaliteit, tempo en gewoon de hele uitvoering. La Grande Vadrouille doet niet echt iets fout, maar ook niets bijzonder goed. De hoge score op MovieMeter verbaast me dan ook nogal. Vooral aangezien ik juist het gevoel had dat oude komedies hier steeds slechter scoorden. Waarom deze dan niet?

3*

Jeugdsentiment, inderdaad, voor mij zoals voor zo velen hier, want ook ik heb hem met mijn vader in de bioscoop gezien. Indertijd gehuild van het lachen; nu gaat dat niet echt meer, maar de film is nog steeds vermakelijk. Grote pluspunten zijn dat het risico op verzadiging is teruggeschroefd doordat De Funès in dienst staat van een verhaal met een echte plot, en dat de fotografie (de daken van Parijs, de bergen van Midden-Frankrijk) werkelijk prachtig is, zoals goed te zien op de uitstekende transfer van StudioCanal. Ook Terry-Thomas is leuk, hier nu eens wat efficiënter dan in de vele films waarin hij de "silly-ass Englishman abroad" speelt.

Overigens heb ik deze film indertijd onder de titel Samen uit, samen thuis in de bioscoop gezien, zoals hierboven ook staat, maar de vertaler van de DVD verkiest Een veelbewogen zwerftocht als titel.

Bourvil en De Funès samen in een film.

Dan kan er weinig fout gaan.

Hilarische klucht.

Een heerlijke komedie die de grappige scènes aan elkaar rijgt en nooit verveelt. Louis de Funès en Bourvil zijn meesterlijk en stelen de show, maar ook Terry-Thomas en de andere Engelse soldaten en Benno Sterzenbach als de Duitse majoor zijn erg goed. Een sterk punt vind ik het gebruik van de verschillende talen Frans, Engels en Duits. Hoogtepunten zijn de scènes in het theatergebouw, het Turkse stoombad, het hotel en eigenlijk nog veel meer. Een geweldige film.

Behoort zeker tot de beste films van Louis de Funès. Verhaal zit gewoon leuk in elkaar en dankzij Bourvil en Louis de Funès levert het regelmatig komische situaties op. De film duurt ruim 2 uur maar verveelt eigenlijk nergens.

Een van de beste Franse comedies ooit gemaakt en zeker onder de besten van De Funes, waarin hij net als eerder in Le Corniaud gekoppeld wordt aan die andere Franse gigant Bourvil.

Samen bleken ze nog beter te zijn dan solo en het is dan ook jammer dat het slechts bij deze twee films is gebleven.

De wisselwerking tussen de schlemielige Bourvil en driftkikker De Funes is ook nu weer grandioos en levert een aantal klassieke scènes op.

Verder ook een leuke rol voor de typische Engelse komiek Terry-Thomas.

Georges Auric was verantwoordelijk voor de sfeervolle score.

Regisseur Gérard Oury is toch voor mij DE man, die verantwoordelijk is voor alle goede Franse comedies uit die tijd: Le Corniaud, La Grande Vadrouille, Le Cerveau, Les aventures de Rabbi Jacob...

Een must voor iedereen die van De Funes houdt.

Dolkomische nonsense met Louis de Funès, waarbij de kracht hem zit in de perfecte timing van de grappen en de razendsnelle dialogen. Zo flauw als het maar zijn kan, maar zonder dat het ordinair of repetitief wordt.

Ik ben niet echt een liefhebber van De Funes, maar wou deze film toch een kans geven gezien de hoge score. De film is vis noch vlees geworden. Nergens merk je echt dat dit een oorlogsfilm is, zelfs niet met het opvoeren van een hoop Nazi's. En ook de humor werkt niet. Het enige leuke moment was De Funes en Bourvil op zoek naar de Engelsman in de Turkse Baden. Maar dat is wel mager voor een film van meer dan 2 uur. Het geheel is nogal bombastisch en de drukke stijl van De Funes overheerst nogal. La Grande Vadrouille lijkt eerder op een ouderwetse Police Academy, terwijl ik veel liever een pittige Bienvenue chez les Ch'tis had gezien.

Vermakelijk inderdaad. Grootste troef is het leuke verhaaltje (vlot, hoog tempo, leuke setting) in combinatie met de situatiehumor. De film is ook verrassend goed in balans. Geef de Funes meer schermtijd en het wordt te veel van het goede. Ook de switch van Parijs naar het platteland zorgt voor de nodige afwisseling, hoewel ik het stuk in Parijs leuker vond. Het is dus het avontuurlijke aspect dat de film een behoorlijk stuk boven de middelmaat uit trekt. Ik moest denken aan I Was a Male War Bride, North by Northwest en the Last Crusade. 4 sterren.

In deze ouderwetse, destijds razend populaire komedie spelen Louis de Funès en Bourvil twee contrasterende personages die noodgedwongen samenspannen tegen een gemeenschappelijke vijand, de Duitse bezetter.

De Funès is op dreef als maestro Lefort. Je merkt dat hij een achtergrond heeft als muzikant; hij heeft als pianist in een bar gewerkt. Het orkest applaudisseerde spontaan, hij zei achteraf dat ze hem een van de mooiste momenten van z'n leven bezorgd hadden. In z'n commentaar spreekt Lefort zichzelf tegen door geleidelijk af te zakken van "zeer goed" naar "zeer slecht". In de kleedkamer voelt hij fantoompijn wanneer hij op z'n pruik klopt. Het kleine mannetje lijdt aan grootheidswaanzin, denkt dat hij met Berlioz een paar niveaus boven de rest van de mensheid verheven is. Buiten het operagebouw blijft hij zich als dirigent opstellen. De scène waarin hij op Augustins schouders gaat zitten, was geïmproviseerd.

Bourvil speelt de werkmens Augustin. Hij lijkt wat simpel, maar blijkt snugger genoeg om de Duitsers om de tuin te leiden. Hij is degene die zich van hotelkamer vergist, maar uiteindelijk is hij het die te eten krijgt. Bij komische duo's is het wel vaker zo dat de naïeveling beloond wordt, terwijl de intrigant het deksel op de neus krijgt.

Soms neigt het naar billenkletshumor, maar dankzij het hoge tempo, de lichaamstaal van de twee op elkaar afgestemde komieken, de tirades van De Funès en de schaapachtige blik van Bourvil blijft dit een van de beste Franse komedies. De Engelse vertalers hadden wel een betere titel kunnen bedenken dan Don't Look Now, We're Being Shot At. Wat was er mis met The Big Stroll?

Onlangs weer voor de zoveelste keer gezien. Blijft voor mij samen met Le Corniaud de beste film van Louis de Funes en is ook de meest succes volle van de Funes qua aantal verkochte bioscoopkaartjes.

Louis de Funès en Tea For Two

Halverwege juni 2009 en de tiener Metalfist komt erachter dat er nog meer films zijn met Louis de Funès dan de bekende reeks van Le Gendarme de Saint-Tropez. La Grande Vadrouille werd (en wordt nog altijd) algemeen gezien als één van de beste films van de Franse komiek en wat bleek? De plaatselijke bibliotheek had toevallig ook de film. Meteen gaan huren, meteen aan begonnen en meteen teleurgesteld. Niet dat het zo'n slechte film was, maar vond hem veel te langdradig in ieder geval. Ondertussen zijn we bijna 10 jaar verder en is de Franse driftkikker één van mijn favoriete acteurs geworden.

Daarom wou ik dan ook graag eens La Grande Vadrouille herkijken om te zien wat ik er nu van zou vinden. Dit is ondertussen film nummer 46 die ik van de komiek zie en ik trek mijn woorden uit 2009 in ieder geval volledig terug in. La Grande Vadrouille is weliswaar niet de beste de Funès film, maar hij komt inderdaad toch wel redelijk dicht in de buurt. Vooral ook omdat dit eigenlijk de gehele speelduur blijft boeien en dat is iets dat maar weinig oorlogsfilms kunnen. Sowieso al erg fijn dat de acteurs effectief de taal spreken die ze behoren te spreken, daar kan Hollywood vandaag de dag nog altijd een puntje aan zuigen, maar er zit genoeg vaart en afwisseling in. Verder natuurlijk de te verwachten misverstanden wanneer je in volle oorlogsperiode een stel Engelsen in bezet Frankrijk dropt, Allo Allo zou met dat thema ook nog erg hoge toppen scheren, maar Gérard Oury weet alles bijzonder fris te houden. Dat was ook wel ergens te verwachten, want de man heeft sowieso een aantal van de leukste de Funès films op zijn naam staan. Hoogtepunten zijn er in ieder geval genoeg maar zeker de scène in het stoombad is misschien wel één van de leukste scènes in heel het oeuvre van zowel Bourvil alsook dat van de Funès.

Want de manier waarop die samenspelen.. Het is erg leuk. Het vitten op elkaar, Bourvil als goedzak die zich elke keer in de luren laat leggen door de arrogante de Funès en ga zo nog maar even door. Met zijn twee kunnen ze een eenvoudige scène (zoals het stoombad) echt wel naar een hoger niveau tillen. Verder is dit natuurlijk een rol die perfect op ieders lijf is geschreven. Bourvil mag zijn voorraad aan naïeve gezichtsuitdrukkingen nog eens bovenhalen en de Funès kan zich weer eens een paar lekker laten gaan in de een of andere tirade. De film steunt voornamelijk op dit duo en dan zou je vergeten dat er nog wel een handvol leuke bijrollen zijn te ontdekken. De Engelsen zijn cliché, maar zo'n Terry-Thomas als Sir Reginald (met de snor) brengt dat tot een goed einde. Let vooral ook nog op kleine bijrollen voor typische de Funès acteurs zoals Guy Grosso (één van de twee pratende muzikanten in het orkest) en Michel Modo (de schele Duitser), altijd fijn om te spotten.

Toch vreemd soms hoe je een film na een aantal jaar compleet anders kunt waarderen. Het perfecte bewijs dat dat vaak toch echt een momentopname is en daar kan La Grande Vadrouille nu van profiteren. Een vermakelijk plot, een goede setting en twee komieken in de vorm van hun leven. Moet dringend eens op zoek gaan naar meer films van de Funès, maar die zijn ondertussen wel erg moeilijk te vinden.

4*

Funes zijn beste film uit zijn ouvre. Vroeger de Film wel 8 keer in de bios gezien en nu nog elk jaar minimaal 1 keer de DVD. Lig elke keer weer slap jammer dat zulke humor niet meer bestaat

Best oké.

Tot gisteren had ik van Louis De Funès slechts enkele fragmenten gezien. Op basis van die fragmenten kon ik wel goed inschatten wat voor humor hij zoal brengt, en ik vreesde dan ook dat ik hier mijn dading niet ging vinden.

Het moet gezegd dat ik best verrast ben. In plaats van een catastrofe is La Grande Vadrouille een redelijke meevaller gebleken. De drukte van De Funès gaat niet met de spotlight lopen. De verschillende typetjes die rondom hem opereren, halen de scherpe kantjes ervan af. Zo blijft het redelijk verteerbaar.

La Grande Vadrouille schippert zo dik 2 uur lang van situatie en misverstand naar situatie en misverstand. Af en toe levert het wel een glimlachje op, schateren zit er - weinig verrassend - nergens in. Een meesterwerk in de wereld van comedy is dit voor mij allerminst. Het avonturengehalte zit anders wel behoorlijk goed - de locaties zijn goed gekozen - en dat maakt dit voor mij een licht verteerbare avonturenfilm. De slapstick en drukte van De Funès doen daar dan niet veel van af.

3

Louis de Funes samen met Bourvil, wat een duo..... echt grappig.

De films is een beetje langdraadig maar jah hij is redelijk oud.

Ik kan deze film zeker aanraden als je van de humor houd van Louis de Funes want die zit er genoeg in.

Qua film zelf beetje simpel maar leuk om een xtje gezien te hebben.

Ik ben niet zo’n grote fan van Louis de Funès, maar hier vond ik hem best ok. Mede natuurlijk door de context van het hele Tweede Wereldoorlog gebeuren. Prima openingsscène met de parachutisten boven Parijs en fijne voortzetting met de klopjacht van de nazi’s.

De film kent zijn grappige momenten en is vrij onderhoudend. Luchtig ook uiteraard en de verschillende situaties zijn best aangenaam om te volgen. Geen slapstick en ook geen total loss Funès, gelukkig maar. Er is voldoende evenwicht met Bourvil bijvoorbeeld. Prima samenspel tussen die twee.

Voor mij één van de beste komedies ooit gemaakt. Met een magistrale De Funès in één van zijn bekendste rollen. De grappen en grollen volgen aan sneltempo en de combinatie met Bourvil (hun kibbelsessies) is natuurlijk het summum. Dat was trouwens ook het geval in Le Corniaud. Van langdradigheid is hier geen sprake want deze komedie zit ook vol actie ... Een gebouwenschilder en een dirigent helpen enkele Engelse piloten die pal in hartje Parijs geland zijn met hun parachute Die scène waar hij bij die Duitse officier in bed ligt is goud waard en dat is slechts één van een lange lijst hilarische momenten in dit meesterwerk voor de lachspieren. Denk dat ik die film intussen wel tien keer heb gezien.

In tegenstelling tot de laatste keer, wist ik me deze keer weldegelijk te herinneren dat ik deze film al eens eerder had gezien. Er zitten ook hele grappige scenes in. De film loopt ook lekker met een flink tempo en gaat daarmee niet vervelen. Het is een prima komische film maar ik haal er wel weer een halve ster af zodat hij weer op drie sterren komt. Zo bijzonder is nou toch ook weer niet.

De Funes kan zich weer eens volop uitleven in zijn driftige typetje wat hij altijd speelt en zo goed kan .
Mede door hem is deze komedie prima geslaagd en de grappen zijn over het algemeen prima geslaagd .
Vooral de scenes in het hotel met de verkeerde kamerkeuzes , de snurk grap en de achtervolging met de motorzijspannen zijn leuk bedacht .

Op klassiekerzondag maar eens even aan de slag met deze Louis de Funes die ik vorig week bij de kringloop tegenkwam en ik moet bij voorbaat zeggen dat ik er vroeger al weinig humor zag in dat drukke gedrag van die man. Maar goed, tijden veranderen en dit bleek toch wel een film met goede recensies en een hoog cijfergemiddelde dus dan toch maar eens proberen. Maar helaas kom ik toch niet verder dan de conclusie dat Franse humor zo mid jaren '60 niet mijn ding is.

Toch is het beginpunt niet slecht met de bommenwerper in nood en vlucht uit het toestel boven Parijs, uiteraard een voorwaarde voor veel problemen, en ach het gestuntel met de schilder en de vlucht over de daken is nog best oké. Het bedotten van de doorzoeking met de schilder als zogenaamde man van de blonde dame vind ik best leuk bedacht en uitgevoerd uiteraard met een hoop gekibbel. Maar daarna komt helaas toch erg de klad in de film en heb ik ontzettend veel moeite met de lange speelduur waarooor de film me regelmatig aan de tragikomedie Strange Gardens doet denken.

Aardig is op zijn minst nog de achtervolging tussen vrachtwagen en motoren en zijspan, iets dat wellicht veel indruk heeft gemaakt op Spielberg voor één van de Indiana Jones films, maar verder kan het mij allemaal maar weinig interesseren. Onderdeel van de humor is natuurlijk dat ze op verschillende momenten niet door de mand vallen en dat mag een wonder heten, maar het komt er toch vooral op neer dat de humor mij onvoldoende doet met de drukke De Funes voorop. Ik vind het dan ook lastig oordelen of de film op basis van tijdsbeeld, acteren en kwaliteit een voldoende verdient, het idee zal er ongetwijfeld zijn daarom dan maar 3 sterren voor de moeite.