Janghwa, Hongryeon (2003)

Bij een eerste kijkbeurt werkt de horror goed (op een even simpele en clichematige als doeltreffende manier wordt op een aantal momenten de horrorspanning opgebouwd en een schrikmoment gecreeerd), maar is het verhaal vrijwel onbegrijpelijk. Een veelgehoorde kritiek is dan ook dat er geen touw aan vast te knopen is; naar het einde toe worden evenwel wat twists duidelijk maar evengoed blijft veel onduidelijk. Maar als je over de film nadenkt en ‘m eventueel nog een keer kijkt, dan blijkt de film toch te kloppen als een bus. Bij zo’n tweede kijkbeurt blijven de schrikmomenten dus de horror meer achterwege (je weet wat er gaat komen), maar als het verhaal duidelijk is dan blijkt de film als psychologisch drama des te sterker. De beelden zijn ook erg sterk. Al met al een meesterlijke film die zijn geheimen niet snel weggeeft. Er is trouwens een Amerikaanse remake onder de titel ‘The Uninvited’ (2009).

Raadselachtige horror met een verhaaltje waar je je handen vol aan kunt hebben. Zou jammer zijn om je daar helemaal in te verliezen, want het is wel dusdanig elegant en stijlvol verpakt dat het ook op dat vlak wat voorstelt. Er hangt ook altijd wel een bepaald spanningsveld in de lucht, zonder dat het heel erg eng wordt. Een paar keer dat het in beeld en geluid aanzet, maar het is vooral het cryptische en verstikkende sfeertje dat de boel onder stroom zet en houdt.

Het scenario geeft overigens al vrij snel een dot van een aanwijzing prijs, die in ieder geval een deel van wat volgt, in een ander perspectief zet. Als je wel eens vaker tegen een film als deze bent aangelopen, kan het je bijna niet ontgaan. Niet dat daarmee de film is opgelost, het heeft nog genoeg in petto om je over te verwonderen. Jammer dat het z'n laatste pakweg twintig minuten misbruikt om allerlei eindjes opzichtig aan elkaar te knopen. Dat had wel wat minder gekund.

De remake 'The Uninvited' zag ik een jaartje of zes geleden, maar staat me nog redelijk bij. Dat is dan ook de reden dat deze 'Janghwa, Hongryeon' haar grote twist niet echt verrassend meer was, maar dat maakt weinig uit. Ik heb vannacht lekker zitten griezelen hoor. Vond 't toch best spannend allemaal.

Regisseur Kim Jee-woon zorgt voor een tempo dat precies goed is, waardoor de spanning en schrikmomenten bij vlagen behoorlijk binnenkomen. Scenes als het moment dat die engerd langs het bed kruipt of die in de keuken later zijn echt wel spooky. Damn. Ja, ik heb me prima vermaakt. Verhaaltechnisch niet heel bijzonder, misschien ook omdat we dit geintje tegenwoordig al zovaak zagen.

Matig. De remake zag ik ruim twee jaar geleden maar is inmiddels volledig uit mijn geheugen gewist, het kreeg toen 2,5* van mij. En van deze film had ik wel enige verwachtingen, maar die zijn helaas niet ingelost. De poster, die wat gore doet vermoeden, is misleidend, op zich niet erg omdat ik niet zoveel met gore heb. Maar ik slaagde er jammer genoeg vrij snel in om de interesse te verliezen, het (wazige) verhaal nodigde niet echt uit om aandachtig te blijven kijken. De 'enge scenes' werkten voor mij ook niet omdat ik geen enkele binding kreeg met de personages. Op een gegeven moment valt het ook teveel in herhaling.

Het is een film die van je verwacht dat je vanaf de eerste minuut gaat puzzelen en op alle details gaat letten zodat je erachter komt wat er gebeurd is, maar wie dat lukt kan vervolgens op internet naar de theorie op zoek gaan die het beste past bij wat hij/zij gezien denkt te hebben, waarbij geen enkele de film volledig verklaart. Voor mijn smaak is de film dus veel te veel als onoplosbare puzzle opgesteld. Cinematografisch fraai, maar qua concept helaas niet mijn ding. Complexiteit zie ik graag, maar de film moet wel met enige moeite sluitend te maken zijn, en dat moet geen doel op zich worden, wat hier wel het geval is. 2,5*

De soms verrukkelijke fotografie, camerawerk en locaties ten spijt, hier kon ik niet zoveel mee. Een bepaalde sfeertje wat ik niet prettig vond en ook met acteerwerk waar ik niet in mee kon gaan. De film wist me nergens echt te boeien en dat het bij een eerste kijkbeurt ook wat vaag nog is allemaal helpt ook niet echt mee. En juist omdat de film me niet heel erg boeide had ik ook geen zin me erin te verdiepen wat er nu precies speelde. 2,5*.

“Do know what's really scary? You want to forget something. Totally wipe it off your mind. But you never can. It can't go away, you see. And... and it follows you around like a ghost.”

De beginjaren van het nieuwe millenium kenden op het vlak van film, onder andere een opmars in het aantal Aziatische horrors, waarvan sommigen het bij ons ook goed deden op commercieel vlak, en een wat groter publiek bereikten: Battle Royale, Ichi the Killer, Pulse, the Eye, Dark Water en The Grudge. Eveneens in die beginjaren, kwam in 2003 A Tale of Two Sisters uit. Niet alleen doodeng in bepaalde scènes, maar ook nog eens erg goed gemaakt. Toen ik enkele jaren later een vak filmanalyse volgde, stond hij zelfs in het verplichte curriculum, tussen films als Rashomon en Man with a Movie Camera. Toch geen geringe prestatie.

Vanaf het begin speelt de film met je verwachtingen, en houdt Kim Jee-woon de kijker actief door niet direct duidelijkheid te scheppen op het vlak van de chronologie, wie er nu geestelijk in orde is, en wat ingebeeld is of niet. Het einde schept duidelijkheid, maar tot mijn grote verrassing kon ik het gisteren als derde film laat op de avond, na een redelijk aantal biertjes, niet eens direct goed uitleggen aan mijn vriendin, omdat ik zelf daarvoor niet helemaal op had zitten letten en hem eigenlijk meer voor haar had opgezet. Ik zat meer van de beelden en de muziek te genieten nu, niet zozeer op het plot. Dan werkt het niet, A Tale of Two Sisters vraagt wel aan de kijker om de aandacht erbij te houden, en de puzzelstukjes wat op hun plek te zetten. Er volgt geen alles verklarend twistexposé, al maakt het verhaal zeker de nodige bochten.

Dan nog, een fijne herziening. En toen ik er de volgende morgen met een helder hoofd weer even over na ging denken en de synopsis er bij pakte, viel me andermaal op hoe sterk de film in elkaar zit, naast de spanning en de strakke regie van Kim Jee-woon. Half puntje erbij.

4*

Een indrukwekkende nachtmerrie die zich langzaam openbaart. 'Janghwa, Hongryeon' is gebaseerd op een Koreaans volksverhaal over twee zusjes wier namen roos en lotus betekenen. Aan het begin is de film nog redelijk normaal: een man, een vrouw, twee dochters. Toch is er wel iets aan de hand want vader staat onverschillig tegenover de anderen en de stiefmoeder kan geen contact maken met de zojuist uit een psychiatrische inrichting ontslagen meisjes. Maar wat...? Is het huis behekst of beleven de meisjes alle vreemde gebeurtenissen in hun eigen fantasie? Die reden wordt tergend langzaam onthuld. Echter door het nodige giswerk over het verhaal wordt nooit saai. Daarnaast maken de effectieve soundtrack, het sterke spel en het zorgvuldige camerawerk dat deze psychologische thriller, familiedrama en horrorfilm een prachtige een film is. Echter, echt griezelig wordt helaas ook niet. Toch is de film zeker een zeer fijne Aziatische ‘Sixth Sense’-achtige “twistfilm”

Mindere herziening.

En dat komt vooral door het laatste halfuur. Want zo sfeervol en spannend als het eerste uur is, zo saai is het laatste deel. Als je het plot dan toch per se wil uitleggen, doe dat dan op een manier die in het verlengde ligt van de rest van de film. Maar weg zijn de mooie shots, weg is de spanning. Jee-woon Kim lijkt een hele andere film te maken en doet dat op een vervelende manier. Ontzettend jammer, want op basis van het eerste uur en enkele echt sterke scènes was een volledige ster hoger terecht geweest.

Verlaging naar 3,5*

Soms waren we even de weg kwijt, ondanks de aanwijzingen. Toch een leuke film die wederom laat zien dat uit Z-Korea echt goede films komen en ook deze zit qua niveau lekker hoog. De kijker wordt door Soo-mi Bae (Soo-jung Lim) gelijk al vanaf het begin op het verkeerde been gezet. Dus niet te veel babbelen (geldt voor sommigen) tijdens de film maar goed opletten.

De set is mooi gekozen, een afgelegen landhuis wat erg afgelegen ligt en de acteurs hebben hun personages goed aangemeten. Vooral die stiefmoeder Eun-joo Heo (Jung-ah Yum) komt goed over als een echte stiefmoeder Haayebaay.

Regisseur Jee-woon Kim heeft een uitstekend stuk werk afgeleverd met als enige minpuntje dat de film iets korter had gekund. Door dat minpuntje een 0,5 punt lager.

In zijn geheel scoort de film bij ons een 7,5.

Wel goed maar verschrikkelijk traag. Een soort van Koreaans alternatief van Split zou ik zeggen. Ik ben niet helemaal zeker of ik The Uninvited ooit heb gezien. Alleszinds niet tijdens mijn MM-periode.

Het probleem met de film is dat het behoorlijk chaotisch in elkaar steekt, vind ik persoonlijk.

Ik was ook iets te veel afgeleid tijdens de film om het helemaal mee te krijgen, de speelduur heeft daar wel iets mee te maken. Ook vind ik die Koreaanse namen en gezichten altijd moeilijk uit elkaar te houden.

Die vrouwen leken weer veel te veel op elkaar .

Zelfs nu ik begrijp hoe de vork nu juist in de steel zit, kan ik niet zeggen dat ik het echt goed vond.

Wat ik wel geweldig vond was de opbouw van de enge scènes en het filmen ervan. Erg sterk.

Ok.

Film met een verdienstelijke status die ik al langer op het oog had. Opvallend genoeg, ondanks de status hiervan, bleef een kijkbeurt lang uit. Dit had te maken met het feit dat ik hem niet kon vinden met ondertiteling. Vreemd eigenlijk, aangezien het zeker niet de meest onbekende film is binnen het horrorgenre.

Het duurde in ieder geval even voordat ik in de film zat. Ik zag direct een aantal punten waarvoor ik de film kon bekritiseren, waaronder de personages en het acteerwerk. Het acteerwerk is serieus matig en de twee kinderen bakken er weinig van. De volwassenen doen het wat beter, maar diens personages zijn wat aan de saaie kant en daarnaast wordt er soms te hard geprobeerd om van enkele gemene of vreemde personages te maken.

Visueel vond ik het ook niet al te bijzonder. Het huis is wel sfeervol en de decoratie is prachtig, maar de cinematografie en het camerawerk vielen me wat tegen. Beide elementen verbeterde echter verbazingwekkend genoeg in de loop van de film. De opbouw naar horror blijf ik echter gedurende de hele film matig vinden. Elk schrikmoment is een zoom-in, en de geesten zijn een suffe verschijning.

Eenmaal de film zich begint te ontrafelen begint de boel echt op niveau te komen. Plots blijkt er meer achter het verhaal te zitten dan je zou denken, en blijkt het allemaal opvallend goed in elkaar te zitten. Enkele wendingen worden iets te omslachtig weggegeven, maar ik was naar het einde toe toch wel verrast. Dat is ook alles wat ik erover ga zeggen, want anders verpest ik het. Enkel de "haha, de geesten zijn toch echt" twist vond ik te makkelijk.

Dankzij de derde act, die stukken beter is dan de eerste en tweede act van de film, krijgt deze film nog een voldoende. Verder wordt de film aardig versierd, maar het acteerwerk is matig en de personages zijn niet echt bijzonder en te sterk aangezet. De film verliest zichzelf nooit uit het oog, maar buiten de ontrafeling vond ik deze film niet echt waardig aan zijn status.

Mooi gefilmd en ingenieus in elkaar gezet verhaal, al had het tempo voor mij iets hoger gemogen. Het blijft opletten geblazen om een gedetailleerd beeld te krijgen van wie wie is. En mocht je iets gemist hebben; er zijn genoeg websites waar exact uit de doeken wordt gedaan hoe het verhaal van deze best goede film in elkaar zit. Daarbij een sfeervolle setting en muziek die de schrikmomenten op het juiste moment aanvulde.

Stijlvolle horrorprent uit Zuid-Korea die op het eerste zicht de geijkte paden van het genre betreedt. Het is niet nieuw dat er psychiatrische patiënten de revue passeren of dat de stiefmoeder twee gezichten toont waarvan één lelijke en dat tot slot de sullige vader zich tussen twee vuren bevindt, maar eigenlijk totaal geen idee heeft waar er daadwerkelijk speelt.

Stijlvol in die zin ook dat de sfeer top is. De locatie in het oude landhuis biedt hiervoor veel mogelijkheden natuurlijk. Maar verder is de sfeer kil en onheilsspellend, dit in combinatie met een prima camerawerk. Neem daarbij ook de aandacht voor de weemoed van de zusjes voor het verlies van hun moeder en je creëert diepgang waardoor deze horrorprent zich onderscheidt van andere films uit het genre.

Inhoudelijk niet altijd even mee geweest en net iets te weinig in vervoering geraakt door het plot, maar de rest een goede film.

De Aziatische horror haalt haar inspiratie wel meer uit oude folklore. Het verhaal van A Tale of Two Sisters is niet zo eenvoudig, toch niet richting plot. Maar het geeft wat uitdaging en doet je toch even nadenken tegenover de Hollywood tegenhangers waar je al vrij snel ziet hoe het in elkaar zit.

Regisseur Kim Jee-woon weet vooral sfeer op te bouwen. Niet alleen de nodige schrikmomenten, maar ook voldoende spanning. Heerlijke muziek trouwens en een mooie setting. Ondertussen al 20 jaar oud, maar nog geen minuut gedateerd. Een indrukwekkende film die door het complexe plot mij wat van de echte top houdt, maar ik zeker kan waarderen.

Mysterieuze, spannende Aziatische horror die buiten twee of drie scènes niet het pad volgt van films zoals The Ring of Ju-On. De film heeft een meesterlijk geënsceneerde gruwel gebaseerd op een Koreaans folkloristisch verhaal.

Vrij origineel met een paar enge momenten. 7,5/10